Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Ισμαήλ Κανταρέ:"Η κόχη της ντροπής".

Στο μυθιστόρημα αυτό, ο Κανταρέ, παίρνοντας αφορμή από τη ζωή και τη πολιτεία του Αλή Πασά, επιχειρεί μία σε βάθος ανάλυση των μηχανισμών καταπίεσης των αυταρχικών καθεστώτων και φέρνει στο προσκήνιο τα μεγάλα θέματα της ανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Η Αλβανία του Αλή Πασά έχει καταδικαστεί εξαιτίας του ξεσηκωμού της, σε καθεστώς πολιορκίας ή νόμο του κρά-κρά: κατάργηση των εθίμων, των τοπικών ενδυμασιών, ακόμη και της γλώσσας.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Ισμαήλ Κανταρέ:«Το γεφύρι με τις Τρεις Καμάρες».

... Ένας επιληπτικός, που οι σπασμοί του ερμηνεύονται σαν μήνυμα από το Θεό, πλανόδιοι ραψωδοί, που τραγουδάνε παράξενες μπαλλάντες, κάποιοι απεσταλμένοι μιας ξένης δύναμης, που πληρώνουν έναν εύπιστο και αργυρώνυτο πρίγκιπα, καραβάνια με άσφαλτο - εμπόρευμα του δαίμονα - που διασχίζουν τη χώρα, ένα χέρι κακοποιό, που καταστρέφει τη νύχτα ό,τι έχει χτιστεί τη μέρα, ένας χτισμένος: αυτά είναι τα δυσοίωνα γεγονότα, που στα 1377 πλαισιώνουν το χτίσιμο ενός γεφυριού πάνω στον καταραμένο Ουγιάν, στη νότια Αλβανία, όπως τα αφηγείται με τη μορφή χρονικού ο μοναχός Γκιον.
... Ακόμα μια φορά, στο «Γεφύρι με τις Τρεις Καμάρες», ο Ισμαήλ Κανταρέ αναλύει τη σχέση θρύλου - πραγματικότητας: αποδεικνύει πώς ο θρύλος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς «δόλιους» - εδώ για να αποκρύβει ένα έγκλημα. Αλλά σ' αυτόν τον δεξιοτέχνη της αλληγορίας και της μεταφοράς, όλα ξετυλίγονται για να καταγράψουν μια ευρύτερη πραγματικότητα και τα ολέθρια γεγονότα του γεφυριού δεν είναι τίποτε άλλο από το προανάκρουσμα ή τη δοκιμαστική άσκηση μιας ακόμα φοβερότερης μάστιγας: της κατάληψης της Αλβανίας από την οθωμανική αυτοκρατορία, απαρχή μιας τυραννίας που θα διαρκούσε πολλούς αιώνες.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).



Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Ισμαήλ Κανταρέ:"Ρημαγμένος Απρίλης ".

Αλβανία, αρχές του εικοστού αιώνα. Στο Οροπέδιο του Θανάτου επικρατεί το Κανούν, ή Εθιμικό Δίκαιο, κώδικας προγονικών νόμων που ρυθμίζει τη ζωή των βουνίσιων σε όλες τις φάσεις της. Όπως ορίζουν αυτοί οι νόμοι, ο Γκιοργκ Μπερίσα «πήρε το αίμα» του Ζεφ Κριεκίκε, του τεσσαρακοστού τέταρτου θύματος μια βεντέτας που διαρκεί εδώ κι εβδομήντα χρόνια. Μετά το φονικό, του έδωσαν τη «μεγάλη ανακωχή», δηλαδή τριάντα μέρες ελεύθερης ζωής, τριάντα μέρες προστασίας από τη εκδίκηση τριάντα μέρες, πριν σκοτωθεί κι αυτός ή κλειστεί με τη σειρά του, σε έναν από τους «πύργους των εγκλείστων», που θυμίζουν τη διαιώνιση των νόμων του αίματος στο Οροπέδιο.
Σε μια σφιχτοδεμένη αφήγηση που δεν κάνει παραχωρήσεις στην εικόνα ο μεγάλος συγγραφέας Ισμαήλ Κανταρέ περιγράφει το μηχανισμό του Κανούν, τις ιδεολογικές και οικονομικές του βάσεις και τις άμεσες ή έμμεσες συνέπειές του για τα πρόσωπα που εξουσιάζει: το θάνατο, το σπαραγμό, τη διάλυση των σχέσεων.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Γλύκατζη-Αρβελέρ Ελένη:"Γιατί το Βυζάντιο".

Έγραψαν για το βιβλίο:

Το Γιατί το Βυζάντιο αποτελεί έναν άλλον τρόπο ανάγνωσης της ιστορίας του Βυζαντίου και όχι ένα ακόμη βιβλίο. Καταρχήν διαβάζεται κάθε κεφάλαιο αυτοτελώς, αν και νοηματικά όλα τα κεφάλαια συνδέονται μεταξύ τους, είναι «απαλλαγμένο» από σημειώσεις και υποσημειώσεις, κάτι που συχνά λειτουργεί αποτρεπτικά για το ευρύ αναγνωστικό κοινό, χωρίς ωστόσο να στερείται επιστημονικής τεκμηρίωσης (άλλωστε η συγγραφέας αποτελεί από μόνη της επιστημονικό εχέγγυο) και κυρίως ασχολείται με πτυχές του Βυζαντίου που έως και τις ημέρες μας επιβιώνουν μέσω των αποτελεσμάτων που προκάλεσαν τα γεγονότα εκείνης της περιόδου.
Ξένη Δ. Μπαλώτη, Διαβάζω, τχ. 504, Φεβρουάριος 2010


Ένα μαχητικό κείμενο, που διδάσκει άμα και τέρπει τον αναγνώστη και αποκαθιστά μια ιστορική αδικία, τον εξοβελισμό του Βυζαντίου από την ευρωπαϊκή ιστορία, φωτίζοντας παράλληλα πολλαπλά τη συγκρότηση της νεοελληνικής εθνικής συνείδησης. Γι' αυτό και αξίζει να διαβαστεί απ' όλους μας.
Τιτίκα Δημητρούλια, Καθημερινή, 13.12.2009

Το βιβλίο κάνει βέβαια και μια ιστορική επισκόπηση, πληροφορώντας τον αναγνώστη για βασικά γεγονότα που όρισαν τη μοίρα της αυτοκρατορίας, αναλύει δε και την κεφαλαιώδη σχέση του Κράτους με την Εκκλησία, χωρίς την οποία είναι αδύνατη η κατανόηση του θέματος.
Αναλύει σε βάθος τις σχέσεις του Βυζαντίου με τη Δύση και χρησιμοποιεί πολύ συχνά τις ίδιες τις βυζαντινές πηγές για να θεμελιώσει την επιχειρηματολογία του. Δίνει δε στον αναγνώστη και τα επιχειρήματα εκείνα που θα αμφισβητήσουν παγιωμένες απεικονίσεις της εποχής ως ιδιαίτερα σκοτεινής. Μιλάει για αποφάσεις που έδειξαν ένα πολύ προοδευτικό πρόσωπο- όπως η κατάργηση της δουλείας πολύ νωρίτερα από αλλού, ήδη από τον 12ο αιώνα, ή η απαγόρευση του «μετά βασάνων εξετάζεσθαι». Μια απαγόρευση που διαφοροποιεί καίρια τις βυζαντινές πρακτικές από εκείνες της Ιεράς Εξέτασης των Δυτικών, αναδεικνύοντας και μια πιο ανθρωπιστική διακυβέρνηση. Έτσι η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ προσφέρει ένα αντικειμενικότερο μέτρο για μια χιλιόχρονη αυτοκρατορία, που είχε αυτονοήτως τόσο σκοτεινές όσο και φωτεινές στιγμές. Και προσφέρει ένα αιχμηρό όπλο απέναντι σε όσους Δυτικοευρωπαίους κατατάσσουν ακόμα το Βυζάντιο αποκλειστικά στην Ανατολή.
Το Βυζάντιο, λέει η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, είναι ελληνόγλωσση αυτοκρατορία με εδάφη και στην Ανατολή και στη Δύση, είναι στην πραγματικότητα ο μόνος αυτοκρατορικός διάδοχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και, το κυριότερο, ανταποκρίνεται κατεξοχήν στον ορισμό του Πολ Βαλερί για το ποιος είναι στ΄ αλήθεια Ευρωπαίος: έχει επηρεαστεί από την ελληνική ορθολογική σκέψη, γνώρισε τους ρωμαϊκούς διοικητικούς και νομικούς θεσμούς και ζει σύμφωνα με το χριστιανικό πνευματικό πρότυπο. Με την έννοια αυτή, το Βυζάντιο υπήρξε η πρώτη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία στην Ιστορία.
Μανώλης Πιμπλής, Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο, 24.10.2009

Με αυτό το σημαντικό, απλό και κατανοητό για όλους τους αναγνώστες βιβλίο, η συγγραφέας αποσαφηνίζει το Βυζάντιο δια του Βυζαντίου, χρησιμοποιώντας κείμενα - κλειδιά, και αναλύει εκείνα τα επιτεύγματα που το αναδεικνύουν ως την πρώτη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία και εξηγούν το πολιτισμικό μεγαλείο του και την ασυνήθη για παγκόσμια δύναμη μακροβιότητά του. Με άλλα λόγια, εξηγεί το «Γιατί» της βυζαντινής πολιτικής εμβέλειας.
Μαρία Φανφάνη, Ο Κόσμος του Επενδυτή, Culture, 7.11.2009


Η ιστορία μιας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας είναι φυσικό να προκαλεί την προσοχή των ιστορικών ερωτημάτων προς διερεύνηση. Η βυζαντινή περίοδος είναι ένα ανοιχτό πολυδιάστατο ιστορικό ζήτημα, αφού οι τεράστιες εδαφικές κατακτήσεις της ένωσαν, «παγκοσμιοποιήσαν» μια σειρά ετερόκλιτων εθνοτήτων, με διαφορετικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά.
Η αδιαμφισβήτητη ηγεμονία του Βυζαντίου για αιώνες έθεσε την αυτοκρατορία στο επίκεντρο ενός παγκόσμιου πολιτισμού, μέσα στον οποίο οι ζυμώσεις μεταξύ των παλαιών και νέων εθνοτήτων, που ζητούσαν πιεστικά και επίμονα ρόλο στην ιστορική πραγματικότητα, δημιούργησαν μια πολύπλευρη και πολυσήμαντη ιστορική οντότητα, μπροστά στην οποία η επιστήμη της Ιστορίας θα έχει ένα ενδιαφέρον μέτωπο ανοιχτό προς μελέτη.
Είναι φυσικό οι ερμηνείες να περισσεύουν, ωστόσο για μας τους Έλληνες η βυζαντινή περίοδος αναδείχθηκε σε μείζονος σημασίας ζήτημα, γιατί μέσα από αυτήν επιβεβαιώνουμε την ιστορική μας συνέχεια, αλλά και βοηθούμαστε στο να διαμορφώσουμε τη σημερινή μας ταυτότητα. Χωνευτήρι πολιτισμών, αλλά και γεωγραφικό σύνορο που ενώνει τη Δύση με την Ανατολή, η Ελλάδα έχει κληθεί πολλές φορές να αντιμετωπίσει το ζήτημα του αυτοπροσδιορισμού της.
Το βιβλίο αυτό της γνωστής ιστορικού στοχεύει προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς φωτίζει και αναδεικνύει όλα εκείνα τα ελληνικά χαρακτηριστικά της αυτοκρατορίας, τα οποία την καθιστούν την πρώτη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία, δίνοντας έμφαση στα πολιτισμικά επιτεύγματα, τα οποία, όπως σημειώνει, δεν έχουν εκτιμηθεί σωστά, καθώς και το γεγονός της ασυνήθιστης μακροβιότητάς της.
Ξενοφών Μπρουντζάκης, ΠοντίκιArt, 12-18.11.2009

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Αντόνιο Ταμπούκι :"Έτσι ισχυρίζεται ο Περέιρα. Μια μαρτυρία."

Σε ποιον και κάτω από ποιες συνθήκες διηγείται ο Περέιρα τον πιο κρίσιμο μήνα της ζωής του, τον μοιραίο εκείνο Αύγουστο του 1938; Αυτό δεν αποκαλύπτεται ποτέ, ο αναγνώστης αφήνεται να κάνει τις δικές του υποθέσεις. Ο Περέιρα όμως είναι ένας εξαιρετικά ακριβής μάρτυρας και με μια πεισματάρικη σχολαστικότητα αφηγείται, σαν να καταθέτει σε κάποιο δικαστήριο, μια τραγική στιγμή της ύπαρξής του αλλά και της ιστορίας της Ευρώπης. Στο πλαίσιο του πορτογαλικού σαλαζαρισμού, του ιταλικού φασισμού και του ισπανικού εμφύλιου πολέμου, η συγκινητική ιστορία της συνειδητοποίησης ενός μοναχικού και δυστυχούς ηλικιωμένου δημοσιογράφου.
Λισαβόνα, 1938. Η καταπιεστική δικτατορία του Σαλαζάρ, η θύελλα του επερχόμενου ισπανικού εμφυλίου, ο ιταλικός φασισμός στο βάθος. Ο Περέιρα είναι ένας πρώην δημοσιογράφος του άστυνομικού ρεπορτάζ στον όποιο έχουν εμπιστευτεί την πολιτιστική σελίδα μιας μέτριας απογευματινής εφημερίδας, της Λισμπόα. Ο Περέιρα έχει μια θανατερή αντίληψη της κουλτούρας: άγαπά τα νεκρώσιμα εγκώμια των συγγραφέων που αποβιώνουν, τη λογοτεχνία του παρελθόντος, τις γραμμένες από πριν νεκρολογίες. Στο πρόσωπο του Μοντέιρο Ρόσσι, ενός νεαρού ιταλικής καταγωγής, και της αρραβωνιαστικιάς του Μάρτα, βρίσκει δύο παράξενους όσο και αταίριαστους συνεργάτες. Μιά συνεργασία που θα οδηγήσει στην ανατροπή της ζωής του γέρου δημοσιογράφου, σε μια έντονη εσωτερική επίπονη συνειδητοποίηση.
Με αυτές τις σελίδες έντονου πολιτικού και άνθρωπιστικού ύφους, με αυτή τη σπαρακτική φιγούρα του πρωταγωνιστή που θα παραμείνει αναλλοίωτη στη μνήμη του αναγνώστη, ο Ταμπούκι μας έδωσε ενα μεγάλο μυθιστόρημα για τη λογική του παρελθόντος μας η οποία μπορεί να εξηγεί τέλεια και τη λογική του άβέβαιου παρόντος μας.


 (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Μπάρρυ Άνσγουορθ:" Τα τραγούδια των βασιλέων"

Οι Αχαιοί επείγονται να φτάσουν στην Τροία, όμως τα πλοία τους μένουν δεμένα στην Αυλίδα, ανήμπορα, λόγω της άπνοιας, να αποπλεύσουν. Κι όσο ο καιρός περνά, τόσο η ματαίωση και η αίσθηση της πολιτικής ανικανότητας μεταστρέφεται σε δίψα για το αίμα ενός νέου, αθώου κοριτσιού. Η Ιφιγένεια, η αγαπημένη κόρη του Αγαμέμνονα, είναι αναπότρεπτο να οδηγηθεί στη θυσία. Όμως μπορεί στ' αλήθεια ένας πατέρας να φτάσει στον φόνο για να εξασφαλίσει την πολιτική νίκη; Μπορεί μια θυγατέρα να απαρνηθεί εκούσια τη ζωή της για να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία του πατέρα της;
Αποτινάσσοντας τις ηρωικές αξίες που περιμένουμε απ' αυτούς, οι μυθικοί ήρωες του Μπάρυ Άνσγουωρθ υιοθετούν το πολιτικό ήθος του 21ου αιώνα και μιλούν με λέξεις που αναγνωρίζουμε ως δικές μας. Καθώς οι ηχηρές υψηλές αξίες συγκρούονται με τα ιδιοτελή κίνητρα, αρχίζει να εκτυλίσσεται μια μαύρη κωμωδία που αποκαλύπτει την υποκρισία και τα ψεύδη της εξουσίας. Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, που βασίζεται στους αρχαίους μύθους για να μιλήσει με οξύτητα για τα σύγχρονα πολιτικά πάθη και την τρέλα του πολέμου.

 (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Μπάρρυ Άνσγουορθ:¨"Η γη των θαυμάτων".

Ο Μπάρρυ Άνσγουορθ, συγγραφέας με μια "σχεδόν μαγική ικανότητα για λογοτεχνικά ταξίδια στον χρόνο" (New York Times Book Review), αναβιώνει με εκπληκτικό τρόπο το παρελθόν καθιστώντας το προσιτό στους σύγχρονους αναγνώστες. Στη Γη των θαυμάτων, ένα θρίλερ που διαδραματίζεται το 1914, παρουσιάζει τις δολοπλοκίες και τις ραδιουργίες των εθνών της Δύσης προκιμένου να εξασφαλίσουν ΄να κομμάτι της Μεσοποταμίας (του σημερινού Ιράκ) κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο Σόμερβιλ, ένας Βρετανός αρχαιολόγος, φέρνει στην επιφάνεια ένα ασσυριακό παλάτι. Η ανασκαφή του βρίσκεται ακριβώς πάνω στη διαδρομή που θα ακολουθήσει η υπό κατασκευή σιδηροδρομική γραμμή της Βαγδάτης κι εκείνος παρακολουθεί γεμάτος ένταση την πρόοδό της, καθώς απειλεί να καταστρέψει την ανακάλυψή του. Ανάμεσα στα μέλη της αρχαιολογικής αποστολής αυγκαταλέγονται επίσης η Ίντιθ, η όμορφη γυναίκα του Σόμερβιλ, που μοιάζει να πλήττει, η Πατρίτσια, μια έξυπνη απόφοιτη κολεγίου, και ο Τζεχάρ, ένας Άραβας για όλες τις δουλειές, ο οποίος πίσω από τη δουλοπρέπεια του κρύβει εξυπνάδα και μεγάλες φιλοδοξίες. Ένας Αμερικανός γεωλόγος μιας πετρελαικής εταιρείας, ο οποίος παριστάνει τον αρχαιόλο, καταφθάνει ξαφνικά και εντάσσεται με το "έτσι θέλω" στην ομάδα. Δεν είναι όμως ο μόνος που κάτω από μια πλαστή ταυτότητα προσπαθεί να προσεταιριστεί τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου του Ιράκ.

 (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Oρχάν Παμούκ:"Το Μουσείο της Αθωότητας"

Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου - δεν το 'ξερα"

Έτσι αρχίζει το καινούργιο αυτό μυθιστόρημα του νομπελίστα συγγραφέα Ορχάν Παμούκ. Ένα βιβλίο για τον έρωτα, την αφοσίωση, το πάθος, τη φιλία, το χρόνο, το δικαίωμά μας στην ευτυχία.
Ο συγγραφέας διηγείται την ερωτική ιστορία του πλούσιου Κεμάλ με τη μακρινή, φτωχή εξαδέλφη του, που αρχίζει μια ανοιξιάτικη μέρα του 1975 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ένα μυθιστόρημα που μένει αξέχαστο, όπως αξέχαστα μένουν για πάντα κάποια όνειρα.
Η συγγραφή του νέου μυθιστορήματος του Ορχάν Παμούκ, που έγινε κυρίως σε δωμάτια ξενοδοχείων στο περιθώριο των ταξιδιών του στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, διήρκεσε πέντε χρόνια. Η ιδέα για το βιβλίο γεννήθηκε όταν ο Παμούκ αποφάσισε να ανοίξει ένα παλαιοπωλείο στην Κωνσταντινούπολη. Στη διάρκεια όμως της συλλογής των αντικειμένων αυτού του μαγαζιού, άλλαξε γνώμη κι αποφάσισε τελικά να φτιάξει ένα μουσείο που θα απεικονίζει την ιστορία του βιβλίου που έγραφε – το Μουσείο της αθωότητας.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες :"Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων".

"Η είδηση βρισκόταν στην τρίτη νεκρική κρύπτη, κάτω από τον κεντρικό βωμό, από την πλευρά του Ευαγγελίου. Η ταφόπλακα έγινε κομμάτια με το πρώτο χτύπημα της τσάπας και μια ολοζώντανη μακριά κόμη με έντονο χάλκινο χρώμα ξεχύθηκε από την κρύπτη. Ο επιστάτης του έργου θέλησε να τη βγάλει έξω ανέπαφη με τη βοήθεια των εργατών κι όσο περισσότερο την τραβούσαν, τόσο πιο μακριά και πυκνή έδειχνε, μέχρι που βγήκαν και οι τελευταίες τρίχες που ήταν κολλημένες ακόμα στο κρανίο ενός κοριτσιού. Στη νεκρική κρύπτη δεν απέμενε τίποτε άλλο, εκτός από μερικά μικρά και σκόρπια κοκαλάκια και στη σκαλισμένη ταφόπλακα, τη φαγωμένη από την υγρασία, διαβαζόταν μόνο ένα όνομα: Σιέρβα Μαρία δε Τόδος λος Ανχελες. Απλωμένη καταγής, η θαυμάσια κόμη είχε μάκρος είκοσι δύο μέτρα και έντεκα εκατοστά".

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Αμιν Μααλούφ:"Κήποι από φως".

Η ιστορία του Μάνη, προσώπου λησμονημένου, που όμως το όνομά του βρίσκεται ακόμα, κατά παράδοξο τρόπο, σε όλα τα χείλη! Όταν αναφέρουμε τη λέξη μανιχαίος ή μανιχαισμός, σπάνια σκεφτόμαστε εκείνο τον άνθρωπο της Μεσοποταμίας, τον ζωγράφο, γιατρό και προφήτη, που τον 3ο αιώνα μ.Χ. πρότεινε ένα νέο όραμα του κόσμου, βαθιά ανθρωπιστικό και τόσο τολμηρό, που δεν άργησε να γίνει αντικείμενο ενός ακαταπόνητου διωγμού από όλες τις θρησκείες και όλες τις αυτοκρατορίες. Γιατί τέτοιο μένος; Ποιους ιερούς φραγμούς είχε γκρεμίσει ο Μάνης; Ποιες απαγορεύσεις είχε καταπατήσει; Ήρθα από τη Βαβυλωνία, έλεγε, για να κάνω ν αντηχήσει μια κραυγή ώς τα πέρατα του κόσμου. Περισσότερο παρά ποτέ σε τούτη την ανερμάτιστη εποχή μας, η κραυγή του αξίζει ν ακουστεί, και το πρόσωπό του ν΄ ανακαλυφθεί ξανά.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Αμιν Μααλούφ:"Λέων ο Αφρικανός".

Αρχές του 1518. Ένας πρεσβευτής από τις χώρες του Μαγκρέμπι, επιστρέφοντας από προσκύνημα στη Μέκκα, πιάνεται αιχμάλωτος από Σικελούς πειρατές που τον προσφέρουν σαν δώρο στον Λέοντα Ι, τον μεγάλο Πάπα της Αναγέννησης. Ο ταξιδιώτης εκείνος λεγόταν Χασάν αλ Ουαζάν. Στη Ρώμη έγινε ο γεωγράφος Ιωάννης-Λέων των Μεδίκων, γνωστός ως Λέων ο Αφρικανός.
Ο Λέων ο Αφρικανός έζησε μια συναρπαστική ζωή, γεμάτη πάθη, κινδύνους και τιμές, ενώ οι περιπέτειές του τον έφερναν στην καρδιά των πιο σημαντικών γεγονότων του καιρού του.
Ο Αμίν Μααλούφ, αφηγείται, με τη μορφή φανταστικής αυτοβιογραφίας, τη ζωή ενός υπαρκτού ιστορικού προσώπου. Και μέσα από τα μάτια αυτού του ανθρώπου της Ανατολής και της Δύσης, της Αφρικής και της Ευρώπης, προβάλλουν ανάγλυφα στιγμιότυπα από τον συγκλονιστικό 16ο αιώνα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Αμιν Μααλούφ:"Οι Σταυροφορίες από την σκοπιά των Αράβων".

"Κάθε φορά που θυμόμαστε τις σταυροφορίες, τις βλέπουμε μέσα από τις διηγήσεις των σταυροφόρων. Όμως υπάρχουν κι αυτοί που κατακτήθηκαν από τους σταυροφόρους και που κατοικούσαν σ' εκείνα τα εδάφη. Να λοιπόν που ο Αμίν Μααλούφ δημοσιεύει τις Σταυροφορίες από τη Σκοπιά των Αράβων. Να η άλλη πλευρά του νομίσματος! Διαπιστώνει κανείς ότι η εκδοχή των Ανατολικών δε συμπίπτει καθόλου μ' εκείνη των Δυτικών. Εμείς γράψαμε τη δική μας άποψη. Το ίδιο διάστημα εκείνοι έγραφαν τη δική τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή η νέα ιστορία των σταυροφοριών δε μοιάζει με καμιά άλλη".
Αλαίν Ντεκώ, Της Γαλλικής Ακαδημίας France Inter.

"Ένα σημαντικό έργο, που ολοκληρώνει μάλλον, παρά ανατρέπει, το έργο του Ρενέ Γκρουσέ".
Εζέν Μαννονί, The New Yorker

"Οι Σταυροφορίες από τη Σκοπιά των Αράβων μάς προσφέρουν μια ασυνήθιστη προοπτική της σύγκρουσης ανάμεσα στη χριστιανική δυτική Ευρώπη και τη μωαμεθανική Ανατολή".
The Economist, Λονδίνο

Αμιν Μααλούφ:"Σαμαρκάνδη".

ΣΑΜΑΡΚΑΝΔΗ είναι η Περσία του Ομάρ Καγιάμ, μεγαλοφυούς αστρονόμου, ελεύθερου στοχαστή, ποιητή του κρασιού και του έρωτα, που τα ρουμπαγιάτ του έχουν γίνει κομμάτι του πολιτισμού μας, αλλά είναι και η Περσία του Χασάν Σεμπάχ, ιδρυτή του Τάγματος των Δολοφόνων, της πιο τρομερής αίρεσης της ιστορίας. Σαμαρκάνδη είναι η Ανατολή του 19ου και των αρχών του 20ού αι., το ταξίδι σ ένα σύμπαν όπου τα όνειρα ελευθερίας καταφέρνουν πάντα ν αψηφούν τους φανατισμούς. Σαμαρκάνδη είναι η φανταστική ιστορία του χειρογράφου των ρουμπαγιάτ, χειρογράφου που γεννήθηκε στον 11ο αι., χάθηκε κατά τις εισβολές των Μογγόλων και ξαναβρέθηκε έξι αιώνες αργότερα. Οδηγώντας μας από το δρόμο του μεταξιού στις μαγευτικές πόλεις της Ασίας και μιλώντας μας για όνειρα και πάθη, ο συγγραφέας μάς συναρπάζει με το πηγαίο ταλέντο του Ανατολίτη αφηγητή, που έδωσε καινούργια φρεσκάδα στη σύγχρονη λογοτεχνία.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Ορχάν Παμούκ:"Ισταμπουλ".

"Η μοίρα της Ιστανμπούλ είναι και δική μου μοίρα, είμαι αφοσιωμένος στην πόλη επειδή σε αυτήν οφείλω αυτό που είμαι", εξομολογείται ο Ορχάν Παμούκ σ’ αυτό το γοητευτικό βιβλίο που διαβάζεται σαν δοκίμιο, προσωπικό ημερολόγιο, ιστορία, οδηγός πόλης και μυθιστόρημα μαζί. Ο σημαντικότερος σύγχρονος Τούρκος συγγραφέας μάς παρασέρνει σ’ ένα συναισθηματικό ταξίδι στην πόλη όπου ζει εδώ και πενήντα χρόνια και μέσα από τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας συνθέτει το προσωπικό του πορτρέτο της Κωνσταντινούπολης. Μέσα από τα μάτια του ανακαλύπτουμε τα σοκάκια της Πόλης, τις λιθόστρωτες λεωφόρους της, τα ξύλινα αρχοντικά της, το τέλος ενός πολιτισμού αλλά και τη γέννηση ενός καινούργιου. Παρακολουθούμε τη ζωή του συγγραφέα και τη διαμόρφωση του ψυχικού του κόσμου από τη στιγμή που αισθάνθηκε τον εαυτό του. "Αυτές οι φωτογραφίες με κάνουν να νιώθω σαν μεθυσμένος από τις αναμνήσεις", λέει ο Παμούκ για τις εικόνες του βιβλίου.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Oρχαν Παμουκ:"Το Λευκό Κάστρο".

Ένας νεαρός Βενετός αστρονόμος αιχμαλωτίζεται από Τούρκους πειρατές στο δρόμο του για τη Νάπολη και καταλήγει σκλάβος ενός Τούρκου λόγιου, που στο πρόσωπό του ανακαλύπτει μια πολύτιμη πηγή γνώσης για τα επιστημονικά επιτεύγματα της Δύσης. Κι ενώ οι ζωές των δυο αντρών συνδέονται αξεδιάλυτα και οι ταυτότητές τους συγχέονται όλο και πιο πολύ, αφέντης και σκλάβος θα βρεθούν μαζί στο στρατό του Σουλτάνου, σ’ ένα ταξίδι που τελικά θα τους οδηγήσει στο Λευκό Κάστρο. Το τρίτο μυθιστόρημα του σημαντικότερου σύγχρονου Τούρκου συγγραφέα (το πρώτο του που μεταφράστηκε στ' αγγλικά), για το οποίο η εφημερίδα The New York Times Book Review έγραψε "ένα νέο αστέρι γεννήθηκε στην Ανατολή", ενώ η διεθνής κριτική δεν δίστασε να παραλληλίσει το συγγραφέα του με τους Καλβίνο, Έκο, Μπόρχες, Μάρκες (The Observer), αλλά και τον Προυστ (άρθρο του John Updike στον New Yorker).

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες:"Η κακιά ώρα".

" Τοιχογραφία της μοίρας όχι μόνο της Κολομβίας αλλά και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής"


" Η ικανότητα του Μάρκες να περνά από τα καθημερινά και ανθρώπινα στα μεγάλα και μοναδικά είνα χωρίς αμφιβολία εκπληκτική."

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες: "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου"

Τη χρονιά που έκλεινα τα ενενήντα χρόνια μου θέλησα να κάνω δώρο στον εαυτό μου μια νύχτα τρελού έρωτα με μια έφηβη παρθένα. Θυμήθηκα τη Ρόζα Καμπάρκας, ιδιοκτήτρια ενός παράνομου οίκου ανοχής, η οποία συνήθως ειδοποιούσε τους καλούς πελάτες της όταν είχε κάποια άβγαλτη διαθέσιμη. Ποτέ δεν είχα υποκύψει σ’ εκείνον ή σε κάποιον άλλο από τους πολλούς αισχρούς πειρασμούς της, αλλά αυτή δεν πίστευε στην αγνότητα των αρχών μου. «Ακόμα και η ηθική είναι υπόθεση χρόνου», έλεγε μ’ ένα μοχθηρό χαμόγελο, «θα το δεις».
Ένας ηλικιωμένος δημοσιογράφος αποφασίζει να γιορτάσει τα ενενηκοστά γενέθλιά του με μεγαλειώδη τρόπο, δίνοντας στον εαυτό του ένα δώρο που θα τον κάνει να αισθάνεται ότι είναι ακόμα ζωντανός, μία νεαρή παρθένα.
Όταν τη συναντά σε έναν οίκο ανοχής, ανακαλύπτει ότι βρίσκεται στο χείλος του θανάτου, όχι από γηρατειά αλλά από έρωτα. Αυτό το συγκινητικό νέο μυθιστόρημα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, γραμμένο με το απαράμιλλο στιλ ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του αιώνα μας, αποτελεί έναν ύμνο προς τον έρωτα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες :"Εκατό χρόνια μοναξιά".

"Λίγα έργα στην παγκόσμια λογοτεχνία φέρνουν άξια τον τίτλο "τοιχογραφία" μιας εποχής, ενός λαού, μιας συγκλονιστικής συλλογικής εμπειρίας, και η κατάχρηση του όρου θα μας έκανε πολύ διστακτικούς να τον χρησιμοποιήσουμε αν δεν επρόκειτο για ένα σημαδιακό έργο, όπως αναμφισβήτητα είναι το Εκατό Χρόνια Μοναξιάς του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Τοιχογραφία πράγματι της μοίρας όχι μόνο της Κολομβίας, αλλά ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, που για δύο αιώνες τώρα παλεύει απεγνωσμένα, πιασμένη σε φοβερό δόκανο, να βρει μια διέξοδο. Την αγωνία και το σισύφειο χαρακτήρα αυτής της πάλης δίνει ο Μάρκες με αξεπέραστη λογοτεχνική μαεστρία, περιγράφοντας την τραγική πορεία του ήρωα της ελευθερίας συνταγματάρχη Αουρελιάνο Μπουενδία από την ώρα της υπέρτατης προσφοράς ως τη στιγμή της έσχατης φθοράς και της προσωπικής ολοκληρωτικής εκμηδένισης. Ένας ήρωας που γύρω του μπλέκονται φοβερά πεπρωμένα, που αγγίζουν και τελικά συνθλίβουν τα πιο στενά του συγγενικά πρόσωπα, τους ανθρώπους του τόπου που γεννήθηκε και τελικά όλους όσοι σταθήκανε δίπλα του στο μεγάλο αγώνα."

                                                                                                                                         Βασίλης Φίλιας

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές:"Ο συνταγματάρχης δεν περιμένει γράμμα από πουθενά"

... Ο συνταγματάρχης προσπαθεί ν ανοίξει δρόμο ανάμεσα στο πλήθος που είχε κλείσει την κρεβατοκάμαρα. Κάποιος όμως του βαλε το χέρι στην πλάτη, τον έσπρωξε προς το βάθος του δωματίου μέσα από μια στοά από σαστισμένα πρόσωπα, ώς το σημείο όπου βρίσκονταν τα ρουθούνια του νεκρού -τάφροι βαθιές και διάπλατες.
Εκεί στεκόταν η μάνα κι έδιωχνε τις μύγες από το φέρετρο με μια βεντάλια από πλεχτά φοινικόφυλλα. Αλλες γυναίκες, μαυροντυμένες, κοιτούσαν το πτώμα με την ίδια έκφραση που παρακολουθείς το ρεύμα του ποταμού. Αξαφνα μια φωνή ακούστηκε από την άλλη άκρη του δωματίου. Ο συνταγματάρχης παραμέρισε μια γυναίκα, πλησίασε απ το πλάι τη μάνα του νεκρού κι έβαλε το χέρι του στον ώμο της. Ξέσφιξε τα δόντια του.
«Λυπάμαι πολύ» είπε.
Δε γύρισε το κεφάλι της. Ανοιξε το στόμα της κι έβγαλε ένα ουρλιαχτό. Ο συνταγματάρχης ξαφνιάστηκε. Ένιωθε να τον σπρώχνει προς το πτώμα ένα άμορφο πλήθος που ξέσπασε σε τρεμουλιαστές φωνές. Τα χέρια του έψαξαν για στήριγμα, αλλά δε βρήκαν τον τοίχο. Στη θέση του είχε κι άλλα σώματα. Κάποιος είπε κοντά στ αυτί του, αργά, με πολύ μαλακιά φωνή: «Πρόσεχε, στρατηγέ». Γύρισε το κεφάλι του κι ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον πεθαμένο. [...]

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Σώτη Τριανταφύλλου:"Λίγο από το αίμα σου".

Με τον Ιερώνυμο ντε Μπιουτ αποχαιρετηθήκαμε με την ίδια αλλόκοτη χειρονομία -το πιάσιμο του αγκώνα- προτού βρω την ευκαιρία να ρωτήσω για τη Λύντια κάτι περισσότερο από ένα βιαστικό «Τι κάνει η Λύντια;» και «Μένει ακόμα στο Λονδίνο;» και να πάρω μονολεκτικές απαντήσεις: «Καλά» και «Ναι». Και χωρίσαμε προτού αποφασίσω αν ήθελα να τον ξαναδώ, ή να ζητήσω τουλάχιστον τον αριθμό του τηλεφώνου του· προτού μαντέψω αν ήθελε να ξαναϊδωθούμε εκείνος.
Δεν πήγα στο Πάρκο· άλλωστε, είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει. Αγγλικό καλοκαίρι: αρχίζει στο τέλος Ιουλίου, τελειώνει στην αρχή Αυγούστου. Στράφηκα προς τα βόρεια και περπάτησα με γρήγορο βήμα μέχρι το σπίτι· όταν έκλεισα πίσω μου την πόρτα, δεν ηξερα αν η ταχυκαρδία οφειλόταν στο περπάτημα ή στην αναστάτωση που μου είχε προκαλέσει η συνάντηση με τον Ιερώνυμο. Όπως και να είχε, έγραψα αυτό το βιβλίο, το τέταρτο της ζωής μου (το τρίτο βρίσκεται ακόμα στο συρτάρι· δεν θέλησα να το εκδώσω· ίσως εξηγήσω αργότερα το γιατί· ίσως και να μην εξηγήσω): πάντως, σε τούτο εδώ το βιβλίο -που μοιάζει με μυθιστόρημα αλλά δεν είναι· είναι το χρονικό της ζωής μας- πρωταγωνιστούν ο Ιερώνυμος ντε Μπιουτ, η Λύντια ντε Μπιουτ κι εγώ. Επίσης, η Κλαίρη ντε Μπιουτ, η μικρή μου αδερφή Μπέθανυ και ο τρελός μου πατέρας Ρόναλντ Ρ. Σταμπς, που το σωτήριο έτος 1930 μετανάστευσε στην Ανατολική Αφρική για να καλλιεργήσει χρυσάνθεμα

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Σώτη Τριανταφύλλου:"Το Εργοστάσιο των μολυβιών".

Το Εργοστάσιο των μολυβιών είναι ένα μυθιστόρημα για την επανάσταση και τους επαναστάτες. Επίσης είναι ένα μυθιστόρημα για τα τρομερά γεγονότα που συγκλόνισαν τον κόσμο, και για άλλα, λιγότερα τρομερά, που τον συγκλόνισαν επίσης. Η ιστορία αρχίζει το 1866, στο Κάιρο, όταν χτίζεται η διώρυγα του Σουέζ, και τελειώνει στην Αθήνα λίγες μέρες πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για το χρονικό μιας ελληνικής αστικής οικογένειας που δεν μοιάζει με τις άλλες, και που δεν συμμορφώνεται με την ηθική του δέκατου ένατου αιώνα. Ακόμα πρόκειται για την ιστορία μιας μεγάλης φιλίας, που αρχίζει στη Ζυρίχη και που συνεχίζεται στις ταραγμένες πόλεις του κόσμου: στο Βερολίνο και στην Αγία Πετρούπολη.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Ρέα Γαλανάκη:"Ελένη ή ο Κανένας".

Στα νιάτα της η Σπετσιώτισσα Ελένη Μπούκουρα ντύθηκε άντρας για να μπορέσει να σπουδάσει ζωγραφική στην Ιταλία, παντρεύτηκε τον ζωγράφο Σαβέριο Αλταμούρα, γέννησε τα παιδιά της (ανάμεσά τους και το θαλασσογράφο Ιωάννη Αλταμούρα), επέστρεψε εγκαταλειμμένη από τον άντρα της στην Αθήνα και εργάστηκε ως ζωγράφος. Στα γεράματά της έζησε δυο δεκαετίες μόνη και έγκλειστη στο παραθαλάσσιο σπίτι των Σπετσών, παροπλισμένη πια ζωγράφος και χαροκαμένη μάνα, τριγυρισμένη από ψιθύρους για άσκηση μαγείας και για τρέλα. Δραματική, προκλητική, με πολλές ανατροπές και αντιφάσεις κύλησε η ζωή της πρώτης Ελληνίδας ζωγράφου, για την οποία δεν διαθέτουμε ακόμη όλα τα κλειδιά. Το μυθιστόρημα "Ελένη ή ο Κανένας" προσπάθησε να προσεγγίσει τον βίο και τον μύθο αυτής της υπαρκτής, της πάντα επίκαιρης Ελένης, με τα δικά του αντικλείδια

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Ρέα Γαλανάκη:"Θα υπογράφω Λουί"

Ο ήρωας του βιβλίου υπογράφει με το ψευδώνυμο «Λούι». Ο κατά κόσμον Ανδρέας Ρηγόπουλος γεννήθηκε έξω από την Πάτρα στο καράβι που διέσωσε τους δικούς του την ημέρα που ξέσπασε η επανάσταση του 1821. Αυτοκτόνησε πέφτοντας στο Αιγαίο το 1889, ακριβώς 100 χρόνια μετά την Γαλλικη Επανάσταση και λίγο πρίν από το τέλος του 19ου αιώνα. Η διάψευση των επαναστατικών οραμάτων, το τέλος του ρομαντισμού, η μελαγχολία και η αγωνία για το άγνωστο επόμενο αιώνα, ο διχασμός ανάμεσα στη ζωή του συνωμότη και του ερωτευμένου, η παραδοσιακή και η σύγχρονη μορφή των επαναστάσεων, αναπτύσσονται στο μυθιστόρημα με τη μορφή ημερολογιακών επιστολών, γραμμένων από τον Ανδρέα Ρηγόπουλο, κατά τις τελευταίες μέρες της ζωής του, προς μία γυναίκα με το όνομα Λουίζα. Αυτή οδηγεί και το μυθιστόρημα στην έξοδό του με το μονόλογο των τελευταίων σελίδων, όπου αποκρυπτογραφείται και η λέξη του Δάντη Maremma, μεταγραμμένη λάθος από τον Α. Ρηγόπουλο λίγο πριν χαθεί .

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Ρέα Γαλανάκη:"Ο βίος του Ισμαήλ Φερίκ Πασά".

Η αιχμαλωσία ενός αγοριού, η αλλαγή θρησκείας και η σταδιοδρομία του στη διοίκηση δεν ήταν ασυνήθιστο φαινόμενο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η περίπτωση του Ισμαήλ Φερίκ πασά υπήρξε, ίσως, διαφορετική. Μισόν αιώνα μετά την αιχμαλωσία του επέστρεψε στη γενέτειρα Κρήτη, ως αρχηγός του αιγυπτιακού στρατού, για να καταστείλει την επανάσταση του 1866-1868. Κατά τη διάρκειά της, όμως, δολοφονήθηκε ή σκοτώθηκε. Ο αδελφός του, με τον οποίο είχαν αιχμαλωτιστεί μαζί αλλά η μοίρα του επιφύλαξε άλλη οδό, χρηματοδοτούσε και εμψύχωνε την ίδια επανάσταση από την Αθήνα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Ρέα Γαλανάκη:"Φωτιές του Ιούδα,στάχτες του Οιδίποδα".

Η άφιξη μιας νεαρής Ελληνοεβραίας δασκάλας σε ορεινό χωριό της Κρήτης, το έτος 2000, όσο και το πασχαλινό έθιμο της καύσης του Ιούδα, δίνουν αφορμή για μια τομή στο «άβατον» των σύγχρονων ορεινών κοινωνιών της νήσου, αλλά και για το ξεδίπλωμα μιας παλιάς κρητικής παράδοσης, που αποδίδει στο πρόσωπο του βιβλικού Ιούδα τη μοίρα του μυθικού Οιδίποδα. Νόμος και παρανομία, έρωτες και τελετουργίες, φονικά και αποσιωπήσεις, ρηξικέλευθες αλλά και απαρχαιωμένες αντιλήψεις, συνθέτουν ένα σκηνικό γεμάτο συγκρούσεις και αντιφάσεις, μέσα στο οποίο η νεαρή γυναίκα αναζητεί τις ρίζες της ταραγμένης οικογενειακής της ιστορίας. Παράλληλα, ο περί τον Ιούδα και τον Οιδίποδα μύθος, ένας μύθος για το απόλυτο κακό, βαδίζει πάνω στα σκοτεινά δικά του μονοπάτια: ξεκινά από τα βάθη του χρόνου και φθάνει ως τις μέρες μας, για να υπηρετήσει αλλά και να ερμηνεύσει τις άκαμπτες δομές των ορεινών κλειστών κοινωνιών.
Ένα «διπλό» βιβλίο, που αποκαλύπτει ότι μύθος και σύγχρονη ζωή συμπλέκονται σε ενιαίο σώμα, όπως άλλωστε και η λογοτεχνία με την πραγματικότητα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες:"Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας".

Ο κεραυνός που χτυπάει τις καρδιές του νεαρού Φλορεντίνο Αρίσα και της συνομήλικής του Φερμίνα Δάσα διακόπτεται απότομα από τη σφοδρή αντίδραση του πατέρα της και ακυρώνεται με το πέρασμα του χρόνου, όσον την αφορά.
Ο Φλορεντίνο θα παραμείνει συναισθηματικά ανάπηρος σχεδόν για όλη του τη ζωή, μη μπορώντας να την ξεχάσει. Η Φερμίνα, αντίθετα, υποκύπτει στα θέλγητρα ενός γοητευτικού και έμπειρου γιατρού, φτιάχνει οικογένεια και εκλογικεύει την απώλεια του πρώτου άντρα στη ζωή της. Με φόντο τις ακτές της Καραϊβικής και δαμόκλειο σπάθη την τρομερή αρρώστια της εποχής, τη χολέρα, οι δύο πρωταγωνιστές επιζούν σαν να είναι απρόσβλητοι από την επιδημία, λόγω της δύναμης με την οποία ερωτεύτηκαν.
Θα συναντηθούν μόνον όταν ο σύζυγος της Φερμίνα πεθάνει και το πεδίο για τον Φλορεντίνο είναι και πάλι ελεύθερο. Όχι μόνο δεν την ξέχασε -μετά από 51 χρόνια, 9 μήνες και 4 ημέρες που έχουν περάσει- αλλά δεν την ξεπέρασε ποτέ, και το ψήγμα της ελπίδας μέσα του έμεινε ζωντανό και ενεργό.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Αμιν Μααλούφ:"Η Απορρύθμιση του κόσμου".

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια του 21ου αιώνα ο κόσμος εμφανίζει πολλαπλά σημάδια απορρύθμισης: πνευματικής απορρύθμισης, η οποία χαρακτηρίζεται από μια ξέφρενη τάση επιβεβαίωσης των ταυτοτήτων που δυσχεραίνει κάθε μορφή αρμονικής συνύπαρξης κι αληθινού διαλόγου· οικονομικής και χρηματοοικονομικής απορρύθμισης, που παρασύρει ολόκληρο τον πλανήτη σε μια ζώνη αναταράξεων με απρόβλεπτες συνέπειες, αποτελώντας και η ίδια σύμπτωμα μιας διαταραχής του συστήματος αξιών μας· κλιματικής απορρύθμισης, που απορρέει από μια μακρά περίοδο ανεύθυνης διαχείρισης...
Μήπως η ανθρωπότητα έφτασε στο "κατώφλι της ηθικής της ανικανότητας";

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τζ. Ντ. Σάλιντζερ:" Ο φύλακας στη Σίκαλη".

Αν θέλετε λοιπόν στ αλήθεια να τ ακούσετε, τότε πρώτο και κύριο μπορεί να περιμένετε πώς θα σας πώ που γεννήθηκα, και τι φρίκη που ήτανε τα παιδικά μου χρόνια, και τι φτιάχνανε οι δικοί μου και τα ρέστα πριν με κάνουνε, κι ένα σωρό αηδίες και ξεράσματα καταπώς στο Δαβίδ Κόπερφιλντ, όμως δεν έχω όρεξη να πιάνω τέτοιες ιστορίες.



(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Διονύση Χαριτόπουλου:"Άρης ο αρχηγός των ατάκτων".

Η μεγαλύτερη ιστορική έρευνα που έγινε ποτέ για τον Άρη Βελουχιώτη.
Όπου πήγε, πήγα.
Έπρεπε να δω τους τόπους που έδρασε και να ακούσω τους ανθρώπους που τον γνώρισαν και έζησαν μαζί του. Το ευτύχημα είναι ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1970, που άρχισα την έρευνα, πρόλαβα εν ζωή τους περισσότερους από εκείνους που τον λάτρεψαν ή τον μίσησαν, που τον πολέμησαν ή υπήρξαν συναγωνιστές του. Έτσι, διασώθηκαν πολλά χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, συμπεριφορές και ατόφιες φράσεις του, που αναπαράγονταν από στόμα σε στόμα, όπως το δημοτικό τραγούδι. Και είχα την τύχη να έχω σπουδαίους οδηγούς σε κάθε τόπο. Άλλο είναι να πηγαίνεις ψάχνοντας και άλλο να σε ξεναγούν στο πρώτο αντάρτικο λημέρι του Παρνασσού οι καπετάνιοι Περικλής και Νικηφόρος. Άλλο να χαζεύεις το βουνό από μακριά και άλλο να σου δείχνει ο μαυροσκούφης Κατσαντώνης τα περάσματα της Χελιδόνας.
(Διονύσης Χαριτόπουλος )

Είναι γνωστό ότι ο Διονύσης Χαριτόπουλος επί πολλά χρόνια συγκέντρωνε και κυρίως διασταύρωνε οτιδήποτε αφορά τον Άρη από μια ογκώδη βιβλιογραφία, από κάποια όχι πολύ προσιτά αρχεία, από ατελείωτες ώρες συνεντεύξεων με εκατοντάδες αντάρτες, καπετάνιους, μαυροσκούφηδες, αξιωματικούς και χωρικούς, και ακολούθησε τα ίχνη του από βουνό σε βουνό.
Αποτέλεσμα, αυτός ο τόμος για τη μυθική φυσιογνωμία του Άρη. Τον Άρη Βελουχιώτη ο οποίος, για τους Ιταλούς και τους Γερμανούς ήταν ένας επικηρυγμένος αρχηγός ανταρτών. Για τους Άγγλους εγκληματίας πολέμου. Για την ηγεσία της ελληνικής συντηρητικής παράταξης, σφαγέας και ληστοσυμμορίτης. Για την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, αποκηρυγμένος προβοκάτορας και προδότης.
Ο Χαριτόπουλος αποδεικνύει ότι είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε τον μεγαλύτερο εθελοντικό στρατό της ελληνικής ιστορίας και μια Ελεύθερη Ελλάδα μέσα στην υποδουλωμένη Ευρώπη.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κωνσταντίνου Βακαλόπουλου:"Νεότερη ιστορία της Μακεδονίας 1830-1912".

Η ιστορία της Μακεδονίας  από τη γέννηση του Νεοελληνικού κράτους ως την απελευθέρωση της.

Απόστολου Βακαλόπουλου :"Ιστορία της Μακεδονίας1354-1833 "

Ιστορία της Μακεδονίας  από το 1354 έως το 1833.

Νίκου Μαραντζίδη :"Γιασασίν Μιλλέτ: Ζήτω το έθνος".

Για όσους μεγάλωσαν μέσα σε ελληνόφωνες ποντιακές οικογένειες, η λέξη Μπάφραλης ακούγεται σχεδόν προσβλητική διότι, ως συνώνυμη του τουρκόφωνου, υπονοεί τους αμφισβητούμενης καθαρότητας Ποντίους. Για όσους επίσης μεγάλωσαν σε oμογενείς οικογένειες, ο Μπάφραλης έχει και πάλι αρνητική σημασία: η λέξη είναι συνώνυμη του συνεργάτη των Γερμανών και του διώκτη του ΕΑΜ. Ως επακόλουθο, οι Μπαφραλήδες είναι συνυφασμένοι με κάτι ακόμη: την πίστη στα κόμματα της εθνικοφροσύνης και της Δεξιάς. Εντέλει όλοι συμφωνούν πως "Μπάφραλης και αριστερός δεν γίνεται"!


Στη εργασία εξετάζεται το γιατί οι τουρκόφωνοι Πόντιοι ταυτίστηκαν μεταπολεμικά με τα κόμματα της Δεξιάς, παρ' όλο που στον μεσοπόλεμο η πολιτική τους ταυτότητα ήταν όμοια με αυτήν των υπόλοιπων προσφύγων: ο βενιζελισμός. Άξιο προσοχής, λοιπόν, είναι ότι στα σκληρά μεταπολεμικά χρόνια προπύργιο της "εθνικοφροσύνης" στη Μακεδονία έγιναν άνθρωποι που δεν μιλούσαν ελληνικά!

Η μεταστροφή αυτή έχει τη ρίζα της στις τραγικές εμπειρίες της Κατοχής και του Εμφυλίου, εμπειρίες που δημιούργησαν μια ισχυρή πολιτική ταυτότητα. Το βιβλίο φέρνει στην επιφάνεια γεγονότα που έχουν υποτιμηθεί, όπως η σημασία των εθνοτικών ταυτοτήτων στη διαμόρφωση των συγκρούσεων στη Μακεδονία του 1943-44 και ο κομβικός ρόλος των τοπικών ελίτ. Για πρώτη φορά ερευνώνται η κοινωνική βάση, τα κίνητρα και το περιεχόμενο μιας μορφής συνεργασίας με τις δυνάμεις Κατοχής, καθώς και το εύρος της κατασταλτικής βίας του ΕΑΜ.

Το βιβλίο προσεγγίζει το θέμα των πολιτικών ταυτοτήτων από τη σκοπιά της πολιτικής επιστήμης, συνδυάζει όμως μεθόδους, υποθέσεις και συμπεράσματα από τον χώρο της Ιστορίας, της κοινωνιολογίας, της κοινωνικής ανθρωπολογίας και της κοινωνικής ψυχολογίας.


(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Ζυράννα Ζατέλη:"Το πάθος χιλιάδες φορές".

Τα πολύ παλιά τα χρόνια, στο ξεκίνημα των καιρών και στο μακρινότερο σημείο της γης ήταν μια πόρτα. Μια κλειδωμένη πόρτα. Aπό όλες τις μεριές του κόσμου ταξίδευαν άντρες και γυναίκες με κλειδιά στο χέρι για να ανοίξουνε την πόρτα. Μα η πόρτα δεν άνοιγε με τίποτα.


Όποιος πίστεψε ότι οι νεκροί του πρώτου βιβλίου είχαν πεθάνει διαψεύσθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όταν γύρισαν όλοι οι «άσωτοι». Καταβεβλημένοι από τα στοιχεία της φύσης, από πάθη και έρωτες που δεν τους σήκωνε η πάνω μεριά της γης, τίναξαν από τον γιακά τους τα χώματα και επέστρεψαν θριαμβικά, για να δειπνήσουν όπως άλλοτε με τους ζωντανούς μια νύχτα κόσμος ολόκληρος και το ανθρώπινο δράμα εν οίστρω, μέχρι να έρθει η σεβαστή εκείνη ώρα, το πρώτο χάραμα, να ημερέψουν και να κρυφτούν ξανά ως όφειλαν στα σκότη. Και όλα τούτα υπό το άγρυπνο βαθύσκιωτο βλέμμα της Λεύκας, που αργότερα θα επιλέξει ως αληθινό της ψευδώνυμο το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους. Η μικρή ελαφίνα θα μεταμορφώνεται λίγο-λίγο σε γυναίκα, πάντα αινιγματική, ταγμένη στα δοξαστικά ξοδέματα της πένας της και προορισμένη να μιλάει στις ψυχές όπως μιλούν τα φύλλα όταν τ' αγγίζει ο αέρας, περιφρουρώντας και μαζί απεικονίζοντας ανείπωτα μυστικά.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Μαρκ Μαζάουερ :"Tα Βαλκάνια".

"Τα βουνά προηγούνται"
Fernand Braudel

Στην εξαιρετικά πρωτότυπη αυτή ιστορία του ο Μαρκ Μαζάουερ διαλύει τα τρέχοντα κλισέ της Δύσης για τα Βαλκάνια και, αντί να αναπαράγει τα στερεότυπά της, περιγράφει με ζωηρότητα πώς τα βουνά, οι αυτοκρατορίες και οι θρησκείες διαμόρφωσαν τη ζωή των κατοίκων της περιοχής. Γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία, τα Βαλκάνια εκτέθηκαν στις διαρκείς επιδρομές νομαδικών λαών μέσα στους αιώνες. Οι οροσειρές έκαναν την καλλιέργεια της γης δύσκολη και τον πολιτικό έλεγχο σχεδόν αδύνατο, ενώ έδωσαν τη δυνατότητα σε μικρές κοινότητες να ζουν η μία πλάι στην άλλη ως τα τέλη του εικοστού αιώνα. Αυτοκρατορίες βασισμένες στη θρησκεία και όχι στην εθνοτική ταυτότητα διαμόρφωσαν ήθη και πεποιθήσεις μ' έναν τρόπο που δεν εξαφανίστηκε εντελώς με τον ερχομό του σύγχρονου κόσμου.

Η αφήγηση του Μαζάουερ απλώνεται πολύ, τόσο χρονικά -από τους Ρωμαίους ως τις μέρες μας, με ενδιάμεσους σταθμούς το βυζαντινό και το οθωμανικό παρελθόν- όσο και στο χώρο, αντιμετωπίζοντας τα πρώην οθωμανικά εδάφη στην Ευρώπη ως μέρος μιας περίπλοκης μεν αλλά κοινής ιστορικής κληρονομιάς.

O Μαζάουερ, από τους εξέχοντες Βρετανούς ιστορικούς της νεότερης Ευρώπης, έγραψε ένα εξαιρετικά πλούσιο και μεστό βιβλίο, το οποίο όχι μόνο προσφέρει ένα απολύτως απαραίτητο ιστορικό και πολιτιστικό υπόβαθρο για την κατανόηση της σημερινής βαλκανικής πολιτικής πραγματικότητας, αλλά παρέχει επιπλέον στον αναγνώστη μια νέα εικόνα των σχέσεων αυτής της περιοχής με την Ευρώπη συνολικά.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Ν.Καζαντζάκη:"Ο Καπεταν-Μιχάλης"

Όταν άρχισα τώρα στα γεράματα να γράφω τον Καπετάν Μιχάλη, ο κρυφός μου σκοπός ήταν τούτος: να σώσω, ντύνοντας το με λέξεις, τοόραμα του κόσμου όπως τον δημιούργησαν τα παιδικά μου μάτια. Κι όταν λεω τ' όραμα του κόσμου, θέλω να πω το όραμα της Κρήτης. Δεν ξέρω τι γίνουνταν, την εποχή εκείνη στα άλλα παιδιά της λευτερωμένης Ελλάδας, μα τα παιδιά της Κρήτης ανάπνεαν έναν αέρα τραγικό στα ηρωικά και μαρτυρικά χρόνια του Καπετάν Μιχάλη, όταν οι Τούρκοι πατούσαν ακόμα τα χώματα μας και συνάμα άρχιζαν ν' ακούγονται να ζυγώνουν τα αιματωμένα φτερά της Ελευτερίας. Στην κρίσιμη αυτή μεταβατική στιγμή, τη γεμάτη πυρετό κι ελπίδες, τα παιδιά της Κρήτης γίνουνταν γρήγορα άντρες. Οι ανύπνωτες έγνοιες των μεγάλων γύρα τους για την πατρίδα, για τη λευτεριά, για το Θεό που προστατεύει τους χριστιανούς, για το Θεό που σηκώνει το σπαθί του να διώξει τους Τούρκους, κατασκέπαζαν τις συνηθισμένες χαρές και στεναχώριες του παιδιού.

Ν.Καζαντζάκη:"Αναφορά στον Γκρέκο"

"...και το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί, μα το ξέρει,σωτηρία δεν υπάρχει,δε θα παραδοθεί,μα θα σβήσει."


"Ανάπαψη δεν υπάρχει,υπάρχει μονάχα Αγώνας."




Η αναφορά μου στον Γκρέκο δεν είναι αυτοβιογραφία: η ζωή μου η προσωπική για μένα μονάχα έχει κάποια, πολύ σχετική αξία, για κανένα άλλον: η μόνη αξία που της αναγνωρίζω είναι ετούτη: ο αγώνας της να ανέβει από σκαλοπάτι σε σκαλοπάτι και να φθάσει όσο πιο αψηλά μπορούσαν να την πάνε η δύναμη της και το πείσμα - στην κορφή που αυθαίρετα ονομάτισα Κρητική ματιά. Θα βρεις λοιπόν φίλε αναγνώστη, στις σελίδες ετούτες την κόκκινη γραμμή, καμωμένη από στάλες αίμα μου, που σημαδεύει την πορεία μου ανάμεσα στους ανθρώπους, στα πάθη και στις ιδέες. Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του. Πολλοί, οι πιό πολλοί φθάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζουνται στη μέση της πορείας και δε φθάνουν στη κορφή του Γολγοθά θέλω να πω στην κορφή του Γολγοθά θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους να σταυρωθούν,


ν αναστηθούν και να σώσουν την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης, άλλον δεν έχει. Τέσσερα στάθηκαν τα αποφασιστικά σκαλοπάτια στο ανηφόρισμα μου, και το καθένα φέρνει ένα ιερό όνομα: Χριστός, Βούδας, Λένιν, Οδυσσέας. Αυτή την αιματερή πορεία μου, από τη μια από τις μεγάλες αυτές ψυχές στην άλλη, τώρα που ο ήλιος βασιλεύει, μάχουμαι στο Οδοιπορικό μου ετούτο να σημαδέψω. Έναν άνθρωπο να ανεβαίνει με την ψυχή στο στόμα, το κακοτράχαλο βουνό της μοίρας του. Αλάκερη η ψυχή μου μια κραυγή κι όλο μου το Έργο, το σχόλιο στην κραυγή αυτή.

Ν.Καζαντζάκη:"Ασκητική"

Όλο το κείμενο.

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Φίλιπ Ροθ:¨Αγανάκτηση"


Αμερική, 1951.Δεύτερος χρόνος του πολέμου της Κορέας. Ο Μάρκους Μέσνερ, μελετηρός, νομοταγής και παθιασμένος νεαρός από το Νιούαρκ του Νιου Τζέρζι, είναι δευτεροετής φοιτητής στο συντηρητικό, θρησκευτικών καταβολών πανεπιστήμιο του Γουάινσμπεργκ, στο Οχάιο. Γιατί δεν βρίσκεται στο τοπικό πανεπιστήμιο του Νιούαρκ όπου είχε αρχικά εγγραφεί; Αιτία είναι ο πατέρας του, ρωμαλέος χασάπης της γειτονιάς, αφοσιωμένος στη σκληρή δουλειά, που δείχνει να μην μπορεί να ελέγξει τον φόβο και την ανησυχία του για τους κινδύνους που πιστεύει ότι απειλούν τον αγαπημένο του γιο: τους κινδύνους της ενήλικης ζωής και του κόσμου, που παραμονεύουν σε κάθε γωνιά.
Όπως εξηγεί στον Μάρκους η μητέρα του, θύμα και η ίδια αυτής της παράλογης συμπεριφοράς, οι φόβοι του πατέρα οφείλονται στην αγάπη και την υπερηφάνεια που αισθάνεται γι' αυτόν. Ίσως να είναι έτσι, αλλά αυτή η κατάσταση κάνει τον Μάρκους να αγανακτεί τόσο που δεν αντέχει πια τη συμβίωση με τους γονείς του. Εγκαταλείπει το πατρικό του, και, μακριά από το Νιούαρκ, σ' ένα πανεπιστήμιο των Μεσοδυτικών Πολιτειών, αναζητά τον δρόμο του μέσα στο πλαίσιο που ορίζουν τα ήθη και οι περιορισμοί ενός διαφορετικού αμερικανικού κόσμου.
Η Αγανάκτηση, το εικοστό ένατο βιβλίο του Φίλιπ Ροθ, αφηγείται την ιστορία ενός νέου ανθρώπου που διαπλάθεται μέσα στις τρομακτικές συγκυρίες και τα παράδοξα εμπόδια που ορθώνει μπροστά του η ζωή. Είναι μια ιστορία για την απειρία και την ανοησία, για την πνευματική αντίσταση, για την αφύπνιση της σεξουαλικότητας, για το θάρρος και την πλάνη, δοσμένη με τον ευρηματικό, ζωντανό και πνευματώδη τρόπο του Ροθ.

Ο συγγραφέας εγκαταλείπει τα θέματα που στοίχειωναν τα προηγούμενα έργα του, τα γηρατειά και την πείρα της ζωής και στρέφεται με δύναμη στη διερεύνηση του τρόπου που επιδρά η αμερικανική ιστορία στη ζωή των ευάλωτων ανθρώπων.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Χαρούκι Μουρακάμι:'Το κουρδιστό πουλί".


Η γάτα του Τόρου Οκάντα εξαφανίζεται κι αυτό αναστατώνει τη γυναίκα του, που γίνεται όλο και πιο απόμακρη. Ύστερα αρχίζει μια σειρά από μυστηριώδη τηλεφωνήματα.
Και καθώς ξετυλίγεται αυτή η συναρπαστική ιστορία, η απλή, μετρημένη και κάπως ανιαρή ζωή του Οκάντα (ο οποίος μαγειρεύει, διαβάζει, ακούει τζαζ και όπερα και πίνει μπίρα στο τραπέζι της κουζίνας του) έρχεται τα πάνω κάτω, και ξεκινάει ένα αλλόκοτο ταξίδι με αφανείς οδηγούς διάφορους παράξενους ανθρώπους, που ο καθένας έχει να διηγηθεί και μια ιστορία.
Ο Μουρακάμι γράφει για τη σύγχρονη Ιαπωνία και το σημερινό κόσμο, για την αποξένωση στις πόλεις και τα ταξίδια αυτογνωσίας, και σ' αυτό το βιβλίο, συνδυάζοντας αναμνήσεις από τον πόλεμο με μεταφυσικές ανησυχίες, όνειρα και παραισθήσεις, υφαίνει ένα ολόκληρο σύμπαν ασύλληπτης κι απατηλής ομορφιάς.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

Έρμαν Έσσε:"Ο άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης".

Ο άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης (τέλη 12ου-αρχές 13ου αιώνα), γόνος πλούσιας οικογένειας καθώς ήταν, μπορούσε να εκπληρώνει τις περισσότερες επιθυμίες του. Μια κρίση πυρετού ήταν καθοριστική για την εξέλιξη της ζωής του: ο ίδιος δεν μίλησε ποτέ για το όραμά του, αλλά αφέθηκε με αθωότητα στα χέρια του Θεού. Αποκηρυγμένος από τον φυσικό πατέρα του, αφοσιώθηκε στον ουράνιο, συνήψε τον ιερό γάμο του με την Πενία και έζησε βίο πλάνητα και ασκητικό.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

Έρμαν Έσσε:"Ο λύκος της στέπας".


O Φρόυντ έλεγε πως ο πολιτισμός είναι πηγή δυστυχίας. O Έσσε αναρωτιέται γιατί. H απάντησή του είναι ένα ανελέητο μαστίγωμα της αστικής κοινωνίας, καθώς αποδεικνύει ότι ο πολιτισμός της υποκρισίας, του ευνουχισμού, της εκμετάλλευσης και της χρυσωμένης επιφάνειας αλλοτριώνει τη βαθύτερη ουσία του ανθρώπου και σκοτώνει τη γνησιότητα των αισθημάτων του.
O ήρωας πασχίζει απεγνωσμένα να 'ρθει σ' επαφή με τη βαθύτερη φύση του. Προσπαθεί να την αναστήσει για να ξαναβρεί τη χαμένη αυτή γνησιότητα αισθημάτων. Tο τίμημα όμως αυτής της εξέγερσης, αυτής της υπέρβασης του μέσου όρου, που σπάει κοινωνικούς συμβιβασμούς και στερεότυπα, είναι η καταδίκη του στην απομόνωση και την απόλυτη μοναξιά. Ένα συναρπαστικό και γοητευτικό μυθιστόρημα και, συνάμα, ένα κατηγορώ της αστικής τάξης.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Έρμαν Έσσε:"Ο βροχοποιός".


Στο Bροχοποιό, ο Mάγος-Bροχοποιός Kνεχτ (που σημαίνει «υπηρέτης» στα γερμανικά) ενσαρκώνει αυτή καθαυτή την προσπάθεια του αρχέγονου ανθρώπου να εναρμονιστεί με ό,τι απειλητικό τον περιβάλλει και να συμφιλιωθεί με ό,τι άγνωρο και επίβουλο σκιρτά εντός του.
Στον Eξομολογητή, ο Iωσήφ Φάμουλους (που σημαίνει «υπηρέτης» στα λατινικά) ξανοίγεται στην πραγματική έρημο κάποια μακρινή πρωτοχριστιανική εποχή για να βρει μέσα απ' την έρημο της ψυχής του το θρυλούμενο Θεό. O Έσσε αναδεικνύεται εδώ υπέρμαχος μιας ανώτερης νομοτέλειας, αποβλέποντας σε μια ποίηση που ν' αποτελεί «ένα μεγαλειώδες τολμηρό τραγούδι της νοσταλγίας και της ζωής».
Tέλος, με τον Nτάσα, στην Iνδική Bιογραφία (Nτάσα σημαίνει «υπηρέτης» στα σανσκριτικά), ο Έρμαν Έσσε παντρεύει το μυστικισμό της Aνατολής με τον ορθολογισμό της Δύσης, τη μέθη με τη σαφήνεια, ολοκληρώνοντας ουσιαστικά την τρίτη μετενσάρκωση στο παρελθόν του «θανατολάτρη Eυρωπαίου», σε μια σύνθεση όπου τα βήματα του Xρόνου ηχούν εκκωφαντικά μέσ' από τους παλμούς του Σύμπαντος.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Χαρούκι Μουρακάμι:"Νορβηγικό δάσος".

Όταν ακούει το Norwegian Wood των Beatles, ο Tόρου Bατανάμπε θυμάται την πρώτη του αγάπη, τη Nαόκο, το κορίτσι του καλύτερού του φίλου. Ήταν το αγαπημένο της. Αμέσως μεταφέρεται σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω, στην εποχή που ήταν φοιτητής στο Tόκιο, χαμένος σ' έναν κόσμο πάθους, περιστασιακού σεξ, απώλειας, επιθυμιών και ταραγμένων σχέσεων, στην εποχή που εισέβαλε στη ζωή του μια αυθόρμητη γυναίκα, η Mιντόρι, κι αυτός έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στο μέλλον και στο παρελθόν.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Έρμαν Έσσε:'Σιντάρτα"

"Είναι ένα βιβλίο με βάθος, κρυμμένο στην αριστουργηματικά απλή και διάφανη γλώσσα, με σαφήνεια και καθαρότητα που θα βγάλει ίσως απ' την πνευματική τους αγκύλωση εκείνους τους λογοτεχνίζοντες φιλισταίους, που πάντα ξέρουν επακριβώς τι είναι καλή και τι κακή λογοτεχνία. Η δημιουργία ενός Βούδα ανώτερου απ' αυτόν που όλοι αναγνωρίζουν, είναι, ειδικά, για έναν Γερμανό, πράξη ανήκουστα τολμηρή. Ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ είναι για μένα ένα φάρμακο πιο δραστικό από την Καινή Διαθήκη"

Ο Ερμαν Εσσε είναι Γερμανός συγγραφέας και ποιητής, βραβευμένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946. Γεννήθηκε το 1877 και καταγόταν από οικογένεια κληρικών. Μεγάλωσε και ανατράφηκε με περιοριστικό και καταπιεστικό τρόπο με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει το σπίτι του και να δουλέψει ως εργάτης. Το 1912 εγκαταλείπει την Γερμανία και εγκαθίσταται στην Ελβετία. Δέκα χρόνια αργότερα θα αποκτήσει την ελβετική υπηκοότητα. Η επαφή του με τη λογοτεχνία ξεκίνησε ως τρόπος διαφυγής του από τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε, γι' αυτό και τα περισσότερα έργα του είναι αυτοβιογραφικά. Μερικά από αυτά είναι : Πέτερ Γκάμεντσιντ, Κάτω από τον τροχό, Κνουλπ, Ντέμιαν, Σιντάρτα, Ο λύκος της στέπας, Νάρκισσος και Γκόλντμουντ, Το παιχνίδι με τις γυάλινες πέρλες, κ.α. Όλα έχουν γιά θέμα τους την ανθρώπινη ύπαρξη. Το έργο του Χέσσε είναι γνωστό παγκοσμίως, τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν σημειώσει επιτυχία. Πέθανε το 1962 σε ηλικία 85 ετών.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Ρίτσαρντ Μπαχ:"Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον".


"Ο Ιωνάθαν ο Γλάρος πέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή του μόνος,αλλά πέταξε πολύ μακριά,πέρα κι από τους Μακρινούς Βράχους.Η μεγάλη του θλίψη δεν οφειλόταν τόσο στη μοναξιά όσο στο ότι οι άλλοι γλάροι δε θέλησαν να πιστέψουν στο μεγαλείο της πτήσης που τους περίμενε.Είχαν αρνηθεί ν'ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν."

"Oτι εἶχε κάποτε eλπίσει νὰ προσφέρει στo Σμήνος το κέρδιζε τώρα μόνο για τον εαυτό του· έμαθε να πετάει, και δε μετάνοιωσε για το τίμημα που χρειάστηκε να πληρώσει.Ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος ανακάλυψε πως η πλήξη κι᾿ ο φόβος κι᾿ ο θυμος είναι η αιτία που η ζωή ενός γλάρου είναι τόσο σύντομη, κι᾿ όταν αυτά χάθηκαν απ᾿ τη σκέψη του, έζησε μια πραγματικά μακριά κι᾿ ευχάριστη ζωή."



"... Είμαστε της γνώμης ότι ο χαρακτήρας ενός γλάρου που μπορεί και μιλάει δεν θα είχε ενδιαφέρον στη σημερινή αγορά του βιβλίου. Γι' αυτό με λύπη σε πληροφορούμε ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην έκδοση αυτών των χειρογράφων, τα οποία και σου επιστρέφουμε...". Αυτή ήταν η απάντηση των 18 εκδοτών που απέρριψαν το βιβλίο.
"Γιατί κανείς από αυτούς δεν μπορεί να καταλάβει το νόημα αυτής της αλληγορικής ιστορίας;" αναρωτιόταν ο Ρίτσαρντ Μπαχ.
Το να βρούμε αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος, ακλόνητη αποφασιστικότητα, και επιμονή, όπως αλληγορικά περιγράφεται στις περιπέτειες του Ιωνάθαν, είναι ο δρόμος όλων όσων τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι.
Σαν αντάλλαγμα γι' αυτή μας την προσπάθεια θα μας περιφρονήσουν, θα μας χλευάσουν και θα μας εξοστρακίσουν από τον κύκλο τους φίλοι και συγγενείς. Αν επιμείνουμε όμως, αν αντέξουμε τη μοναξιά μας και μείνουμε αφοσιωμένοι σε αυτό που με τόση αγάπη αποφασίσαμε να κάνουμε, τότε θα ανακαλύψουμε ότι έχουμε καινούριους φίλους και καινούριους συγγενείς, οι οποίοι ήδη συμμερίζονται τις αξίες και τα ιδανικά που έχουμε επιλέξει, κι ότι μαζί τους θα πετάξουμε πολύ πιο μακριά και πιο ψηλά από όσο μπορούμε ποτέ να ονειρευτούμε.
Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον ήταν το πρώτο απίστευτα πετυχημένο βιβλίο στη σταδιοδρομία του Ρίτσαρντ Μπαχ, για να ακολουθήσουν αργότερα τα άλλα μεγάλα

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Ντάνιελ Κέλμαν:"Φήμη".

Η «Φήμη» είναι ένα μυθιστορηματικό σύνολο, που απαρτίζεται από εννέα σπονδυλωτά επεισόδια που αφορούν τη φήμη και την εξαφάνιση, την αλήθεια και την πλάνη δοσμένα μέσα από ευφάνταστες καταστάσεις, με πρωταγωνιστές πρόσωπα που απλώνονται σε διαφορετικά επίπεδα, με χαρακτηριστικές ανατροπές. Στις ιστορίες, κάποιος αγοράζει ένα κινητό τηλέφωνο και ξαφνικά δέχεται κλήσεις που απευθύνονται σε κάποιον άλλο. Eπειτα από μια σύντομη φάση δισταγμού αποφασίζει να αφεθεί σε ένα παιχνίδι με μια ξένη ταυτότητα.


Κάποιος ηθοποιός σταματά από τη μια μέρα στην άλλη να δέχεται κλήσεις, λες και κάποιος άλλος του έκλεψε τη ζωή.
Eνας συγγραφέας κάνει δυο ταξίδια μαζί με μια γυναίκα που ο μεγαλύτερος εφιάλτης της είναι να βρεθεί ξαφνικά να παίζει τον ρόλο ηρωίδας στα έργα του.
Ένας μπλόγκερ δεν έχει μεγαλύτερη επιθυμία από το να δει κάποτε τον εαυτό του ήρωα σε μυθιστόρημα.
Μια συγγραφέας ξεκινά ένα περιπετειώδες ταξίδι στην Kεντρική Ασία και χάνονται τα ίχνη της.
Μια ηλικιωμένη κυρία εκλιπαρεί και προκαλεί τον συγγραφέα που τη δημιούργησε.
Την ίδια στιγμή ο διευθυντής μιας εταιρίας κινητής τηλεφωνίας χάνει τα λογικά του ζώντας μια διπλή ζωή ανάμεσα σε δύο γυναίκες.
O 34χρονος συγγραφέας γεννήθηκε στο Μόναχο και θεωρείται το νέο μεγάλο ταλέντο της σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Σπούδασε Φιλοσοφία και Λογοτεχνία και είναι μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων του Μάιντς, καθώς και της Γερμανικής Ακαδημίας Γλώσσας και Ποίησης.
Δημοσίευσε στην ηλικία των 22 χρόνων το πρώτο του μυθιστόρημα. Κέρδισε την αναγνώριση από το μυθιστόρημά του «Eγώ και ο Kαμίνσκι» (Εκδόσεις «Kαστανιώτης», 2008) το 2004. Τα σύνορα ξεπέρασε την επόμενη χρονιά με το μυθιστόρημα «Η μέτρηση του κόσμου» (Eκδόσεις «Kαστανιώτης», 2007) που μεταφράστηκε στις σπουδαιότερες γλώσσες του κόσμου.
Σπαρακτικά ειρωνικό τοπίο.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Tζων Μπάνβιλ:"Άπειροι κόσμοι".


Μια υπέρλαμπρη μέρα του καλοκαιριού, ο ετοιμοθάνατος μαθηματικός Αδάμ Γκόντλι, καθ' οδόν προς την αιωνιότητα, πραγματοποιεί ένα ταξίδι μέσα από το παρελθόν του. Στο προσκέφαλό του αγρυπνούν –ο καθένας με τον τρόπο του– τα αγαπημένα του πρόσωπα: η αλκοολική γυναίκα του, Ούρσουλα, που είναι βέβαιη ότι ο Αδάμ δεν πρόκειται ακόμα να πεθάνει, ο αναποφάσιστος, ηττοπαθής γιος του –Αδάμ κι αυτός– ο οποίος τρέμει μήπως χάσει την πανέμορφη ηθοποιό συμβία του, Έλεν, και η δεκαεννιάχρονη, «σαλεμένη» κόρη των Γκόντλι, Πέτρα, που, μεταξύ άλλων, έχει βαλθεί να συντάξει μια εγκυκλοπαίδεια για την ανθρώπινη θνητότητα. Ωστόσο, ο Αδάμ και η οικογένειά του δεν είναι μόνοι σε αυτή την περιπέτεια, αφού ανάμεσά τους βρίσκεται, αθέατος αλλά πανταχού παρών –τις περισσότερες φορές, τουλάχιστον– ο γλαφυρός αφηγητής μας και αγγελιαφόρος των θεών, Ερμής. Και δεν είναι ο μοναδικός Ολύμπιος που συμμετέχει ενεργά στην ιστορία…


Ο Τζων Μπάνβιλ γεννήθηκε στο Wexford της Ιρλανδίας το 1945. Το πρώτο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων "Long Lankin", εκδόθηκε το 1970. Έχει γράψει επίσης τα μυθιστορήματα: "Nightspawn" (1971), "Birchwood" (1973), "Doctor Copernicus" (το οποίο κέρδισε το βραβείο James Tait Black Memorial το 1976), "Kepler" (με θέμα τον αστρονόμο του 16ου αιώνα, για το οποίο του απονεμήθηκε το βραβείο Μυθιστορήματος της Guardian το 1981), "The Newton Letter" (1982, που μεταφέρθηκε στην τηλεόραση από το Channel 4), "Mefisto" (1986, "Μεφίστο", μτφρ. Ελένη Αντωνιάδη, εκδ. Εστία 1991), "The Book of Evidence" (που το 1989 ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker και την ίδια χρονιά κέρδισε το Guinness Peat Aviation Book Award, ελλ. εκδ. "Το βιβλίο της αλήθειας", μτφρ. Μαρία Δημητροπούλου- Αθανασιάδου, εκδ. Ωκεανίδα 1993). Ακολούθησαν τα βιβλία "Ghosts" (1993), "Athena" (1995), "The Untouchable" (1997, "O αδιάφθορος", μτφρ. Κατερίνα Τζωρίδου, εκδ. Καστανιώτη 1998), "Eclipse" (2000, "Η έκλειψη", μτφρ. Ελένη Παγκαλιά, εκδ. Καστανιώτη 2002), "Shroud" (2002) και "Prague Pictures: Portrait of a City" (2003, "Πράγα: πορτρέτα μιας πόλης", μτφρ. Λύο Καλοβυρνάς, εκδ. Μεταίχμιο 2005). Σήμερα ζει στο Δουβλίνο και γράφει λογοτεχνική κριτική στους "The Irish Times". Tο 2005 το μυθιστόρημά του "The Sea" ("Η θάλασσα", μτφρ. Τόνια Κοβαλένκο, εκδ. Καστανιώτη 2005) τιμήθηκε με το βραβείο Booker, σε μια από τις καλύτερες χρονιές του θεσμού.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)




Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Τόνι Μόρισον:"Το έλεος".

 ...το να σου έχει δοθεί εξουσία πάνω σ' έναν άλλο είναι σκληρό,το να επιβάλεις με τη βία την εξουσία σ' έναν άλλο είναι λάθος,το να παραχωρείς την εξουσία του εαυτού σου σ΄ έναν άλλο είναι συμφορά..."

   Μια συγκλονιστική τραγωδία συμπυκνωμένη σε ένα αστραφτερό αριστούργημα από τη νομπελίστρια συγγραφέα. Το προανάκρουσμα της "Αγαπημένης", τοποθετημένο δύο αιώνες νωρίτερα.
Στα 1680 το δουλεμπόριο βρισκόταν ακόμη στα σπάργανα. Στην Αμερική, ωστόσο, θρησκευτικοί και ταξικοί διαχωρισμοί, προκατάληψη και καταπίεση ήταν ευρύτατα διαδεδομένα, δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος ώστε να ριζώνουν η δουλεία και το ταξικό μίσος.
Ο Τζέικομπ είναι ένας αγγλοολλανδός έμπορος και τυχοδιώκτης που κατέχει ένα μικρό αγρόκτημα στον σκληρό Βορρά. Παρά την απέχθειά του για τις συναλλαγές σε "σάρκα", δέχεται να αγοράσει ένα κοριτσάκι από τον ιδιοκτήτη μιας φυτείας στο καθολικό Μέριλαντ. Πρόκειται για έναν οφειλέτη του Τζέικομπ, που του προσφέρει το παιδί για να ξεπληρώσει ένα μέρος του χρέους του. Το όνομα της μικρής μαύρης είναι Φλόρενς. Έχει "τα χέρια μιας σκλάβας και τα πόδια μιας πορτογαλίδας κυρίας", ξέρει να γράφει και να διαβάζει, και ίσως φανεί χρήσιμη στο αγρόκτημα. Η Φλόρενς είναι διψασμένη για αγάπη. Στην αρχή την αποζητά από τη μεγαλύτερή της υπηρέτρια στο σπίτι του καινούργιου της κυρίου, αλλά αργότερα στα δεκαέξι της, από τον ωραίο σιδερά, έναν ελεύθερο Αφρικανό που εισβάλλει ορμητικά στις ζωές των γυναικών του βιβλίου...
Όλες τους έχουν μια ιστορία να αφηγηθούν. Η Λίνα, η ιθαγενής υπηρέτρια, που η φυλή της αφανίστηκε από επιδημία· η Κυρά τους, η Ρεβέκκα, που έχει γνωρίσει την εξαθλίωση και τη θρησκευτική προκατάληψη στη γενέτειρά της, την Αγγλία· η νεαρή Σόροου, η αλλοπαρμένη κόρη ενός πλοιάρχου, μόνη επιζήσασα από ένα ναυάγιο που ξεκλήρισε το πλήρωμα του καραβιού· και τέλος η μητέρα τής Φλόρενς, σκλάβα στη φυτεία του Μέριλαντ.
Είναι η ιστορία μιας δοκιμασίας -άντρες και γυναίκες που προσπαθούν να επινοήσουν έναν καινούργιο ρόλο για τον εαυτό τους μέσα στις αχανείς εκτάσεις του Νέου Κόσμου.
Το "Έλεος" αποκαλύπτει αυτό που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της δουλείας, καθώς και το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας της ζάχαρης, αυτής της τεράστιας χοάνης που έμελλε να καταβροχθίσει εκατομμύρια ψυχές. Όμως στον πυρήνα του βιβλίου, όπως και στην "Αγαπημένη", βρίσκεται η διφορούμενη, ανησυχητική ιστορία μιας μητέρας και μιας κόρης που προσπαθούν να ζήσουν σε έναν βίαιο κόσμο -έναν κόσμο που οι πράξεις του ελέους, όπως και το καθετί, έχουν απρόβλεπτες συνέπειες.

Η Τόνι Μόρισον γεννήθηκε στο Λορέιν του Οχάιο το 1931. Το αληθινό της όνομα είναι Chloe Anthony Wofford και ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά μιας οικογένειας μαύρων της εργατικής τάξης. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στα Πανεπιστήμια Κορνέλ και Χάουαρντ και εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Χάουαρντ και το Γέηλ. Σήμερα μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στη Ν.Υόρκη και το Πρίνστον του Νιού Τζέρσεϊ, στο Πανεπιστήμιο του οποίου και διδάσκει. Έχει γράψει πολλά μυθιστορήματα: "The Bluest Eye" ("Γαλάζια Μάτια", 1970), "Sula" ("Σούλα", 1973), "Song of Solomon" ("Το τραγούδι του Σόλομον", 1978, τιμημένο την ίδια χρονιά με το Εθνικό Βραβείο Κριτικών), "Tar Baby" ("Παιδί από κάρβουνο", 1981), "Beloved" ("Αγαπημένη", 1988, Βραβείο Πούλιτζερ του 1988), "Jazz" ("Τζαζ", 1992). Έχει επίσης ασχοληθεί με το δοκίμιο. Τα έργα της "Παίζοντας στο σκοτάδι: Το λευκό χρώμα και η λογοτεχνική φαντασία" και "Φυλετική δικαιοσύνη: Η δύναμη της ράτσας" είναι συλλογές δοκιμίων, στα οποία εξετάζονται θέματα φυλετικής συνείδησης και λογοτεχνικής έκφρασης. Το 1993 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ για το σύνολο του έργου της.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)









Στο «Ελεος» των ισχυρών | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

Tζ. Μ. Κούτσι:"Ένας αργός άνθρωπος".


Όταν ο φωτογράφος Πολ Ρέιμεντ χάνει το πόδι του ύστερα από ένα ατύχημα με το ποδήλατό του, βλέπει τη μοναχική του ζωή να αλλάζει οριστικά, ανεξάρτητα από τις προσωπικές του επιθυμίες και επιλογές. Επιστρέφει στο εργένικο διαμέρισμά του, στην Αδελαΐδα και αρνείται σθεναρά τη λύση της πρόθεσης, αλλά ταυτόχρονα τον ενοχλεί πολύ το ότι ξαφνικά είναι υποχρεωμένος να εξαρτάται από τους άλλους. Οι αναδρομές στα εξήντα χρόνια της ζωής του ενισχύουν την απελπισία του και τη μοιρολατρική του στάση, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιεί ότι έχει αρχίσει να ερωτεύεται τη Μαριγιάνα, την κροάτισσα νοσοκόμα του, μια γυναίκα πρακτική και γήινη που παλεύει να συντηρήσει την οικογένειά της σε μια ξένη χώρα. Οι σκέψεις του Πολ επικεντρώνονται πλέον στο πώς θα κερδίσει την καρδιά της. Ακριβώς τότε κάνει την εμφάνισή της στη ζωή του η μυστηριώδης συγγραφέας Ελίζαμπεθ Κοστέλο και τον προκαλεί να πάρει δυναμικά τη ζωή του στα χέρια του.


Ο αγώνας που ο Πολ Ρέιμεντ καλείται να δώσει σε διάφορα επίπεδα για να αποδείξει την ανθρωπιά του καταγράφεται με τον απόλυτο και ασυμβίβαστο τρόπο του Κούτσι και το αποτέλεσμα είναι μια βαθύτατα συγκινητική ιστορία για την αγάπη, τον έρωτα και τη θνητότητα.
 
Ο Τζ. Μ. Κούτσι γεννήθηκε το 1940 στο Κέιπ Τάουν. Σπούδασε στη Νότιο Αφρική και στις ΗΠΑ, όπου εργάστηκε ως καθηγητής πανεπιστημίου ως το 1983. Το 1984 εκλέχτηκε καθηγητής αγγλικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν. Το 2002 μετακόμισε στην Αυστραλία, όπου και διαμένει. Η καριέρα του ως συγγραφέα ξεκίνησε το 1974. Έχει γράψει τα βιβλία: "Dusklands" (ελλ. μτφρ. "Σκοτεινές χώρες", 1974), "Στην καρδιά της χώρας" (1977), "Περιμένοντας τους βαρβάρους" (1980, Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας, το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Νότιας Αφρικής, βραβεία James Tait Black και Geoffrey Faber), "Βίος και Πολιτεία του Μάικλ Κ." (1983, βραβείο Booker, βραβείο Femina και Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας), "Foe" (ελλ. μτφρ. "Μια γυναίκα στο νησί του Ροβινσώνα", 1986), "Τα χρόνια του σιδήρου" (1990, βραβείο της Sunday Express για το Βιβλίο της Χρονιάς), "Ο άρχοντας της Πετρούπολης" (1994, Διεθνές Βραβείο Μυθοπλασίας των Irish Times), "Ατίμωση" (1999, βραβείο Booker και Commonwealth writers'), "Ελίζαμπεθ Κοστέλο" (2003), "Slow man" (ελλ. μτφρ. "Ένας αργός άνθρωπος", 2005), τα αυτοβιογραφικά αφηγήματα "Σκηνές απ' τη ζωή ενός παιδιού" (1997, υποψήφιο για το National Book Critics Circle Award) και "Σκηνές απ' τη ζωή ενός νέου", καθώς και δοκίμια λογοτεχνικού περιεχομένου. Ο Τζ. Μ. Κούτσι ήταν ο πρώτος συγγραφέας που είχε την τιμή να του απονεμηθεί δύο φορές το βραβείο Booker. Το 2003 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Έχει επίσης τιμηθεί με το βραβείο της Κοινοπολιτείας, το Prix Etranger Femina και έχει λάβει τρεις φορές την υψηλότερη τιμητική διάκριση στη χώρα του.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010

Ορχάν Παμούκ:"H καινούργια ζωή".


"Μια μέρα διάβασα ένα βιβλίο κι από τότε άλλαξε ολότελα η ζωή μου". Έτσι αρχίζει αυτό το λυρικό, μαγευτικό μυθιστόρημα του Ορχάν Παμούκ. Είναι η καταπληκτική ιστορία ενός νέου, του Οσμάν, που συγκλονίζεται τόσο πολύ από το διάβασμα ενός βιβλίου, ώστε αποφασίζει να αφιερωθεί στην αναζήτηση της ζωής που αυτό του υπόσχεται. Παράλληλα ερωτεύεται τρελά την Τζανάν, που επίσης προσπαθεί να καταλάβει τα μυστικά του βιβλίου. Εκείνη όμως αγαπάει κάποιον άλλο, τον Μεχμέτ, κι όταν οι δυο τους εξαφανίζονται, ο Οσμάν φεύγει από την Πόλη κι αρχίζει ατέλειωτα ταξίδια στη μακρινή Ανατολία ψάχνοντας γι΄ αυτούς και για τον καινούργιο, επιθυμητό κόσμο του βιβλίου. Μαζί του παρασύρεται με την ίδια ταχύτητα κι ο αναγνώστης, που μεταφέρεται στην καρδιά μιας μοναδικής θλίψης και αγωνίας, όχι επειδή διαβάζει το βιβλίο, αλλά επειδή παρακολουθεί όσα συμβαίνουν στον ήρωά του. Το μυθιστόρημα αυτό, που είναι ένα υπέροχο ταξίδι στα επαρχιακά καφενεία με τις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις, στα λεωφορεία με τα βίντεο, στους δρόμους με τα τροχαία ατυχήματα, σ' έναν κόσμο γεμάτο πολιτικές συνωμοσίες, δολοφονίες, παρανοϊκές πράξεις, πράκτορες ακριβείς σαν ρολόγια, στην ποίηση και την ομορφιά μιας πραγματικότητας που χάνεται, δείχνει ακόμα μια φορά ότι ο Ορχάν Παμούκ είναι ένας από τους πιο γνήσιους δημιουργούς του σύγχρονου μυθιστορήματος

O Oρχάν Παμούκ γεννήθηκε στην Kωνσταντινούπολη το 1952. Tελείωσε το λύκειο στη Pοβέρτιο σχολή, σπούδασε τρία χρόνια αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο και το 1976 αποφοίτησε από το Iνστιτούτο Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου της Kωνσταντινούπολης. Έζησε τρία χρόνια στις HΠA, όπου εργάστηκε σαν ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Aϊόβα και στο Kολούμπια της Nέας Yόρκης.

Άρχισε να γράφει το 1974. Tο πρώτο του μυθιστόρημα, Tζεβντέτ μπέης και υιοί, βραβεύτηκε το 1979 στο διαγωνισμό μυθιστορήματος των εκδόσεων Mιλλιέτ. Tο βιβλίο αυτό εκδόθηκε το 1982 και την επόμενη χρονιά πήρε το βραβείο μυθιστορήματος Oρχάν Kεμάλ. Tο δεύτερο βιβλίο του, Tο σπίτι της σιωπής (1982), μεταφράστηκε στα γαλλικά και το 1991 τιμήθηκε με το βραβείο Prix de la découverte Européenne. Tο ιστορικό του μυθιστόρημα Tο Λευκό Κάστρο (1985 - "Ωκεανίδα" 2005) μεγάλωσε τη φήμη του μέσα κι έξω από την Tουρκία. Oι «Nιου Γιορκ Tάιμς» έγραψαν τότε γι’ αυτόν: «Ένα αστέρι γεννήθηκε στην Aνατολή». Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα Tο μαύρο βιβλίο, 1990, ένα από τα πιο συζητημένα και πολυδιαβασμένα έργα της σύγχρονης τουρκικής λογοτεχνίας, Η καινούργια ζωή, 1994, και Με λένε Κόκκινο, 1998. Tα βιβλία του Ορχάν Παμούκ έχουν μεταφραστεί σε πάρα πολλές γλώσσες. Eίναι παντρεμένος, έχει ένα κοριτσάκι και ζει στην Kωνσταντινούπολη. Έχει τιμηθεί το 2006 με το Nόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)