Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Αντόνιο Ταμπούκι :"Έτσι ισχυρίζεται ο Περέιρα. Μια μαρτυρία."

Σε ποιον και κάτω από ποιες συνθήκες διηγείται ο Περέιρα τον πιο κρίσιμο μήνα της ζωής του, τον μοιραίο εκείνο Αύγουστο του 1938; Αυτό δεν αποκαλύπτεται ποτέ, ο αναγνώστης αφήνεται να κάνει τις δικές του υποθέσεις. Ο Περέιρα όμως είναι ένας εξαιρετικά ακριβής μάρτυρας και με μια πεισματάρικη σχολαστικότητα αφηγείται, σαν να καταθέτει σε κάποιο δικαστήριο, μια τραγική στιγμή της ύπαρξής του αλλά και της ιστορίας της Ευρώπης. Στο πλαίσιο του πορτογαλικού σαλαζαρισμού, του ιταλικού φασισμού και του ισπανικού εμφύλιου πολέμου, η συγκινητική ιστορία της συνειδητοποίησης ενός μοναχικού και δυστυχούς ηλικιωμένου δημοσιογράφου.
Λισαβόνα, 1938. Η καταπιεστική δικτατορία του Σαλαζάρ, η θύελλα του επερχόμενου ισπανικού εμφυλίου, ο ιταλικός φασισμός στο βάθος. Ο Περέιρα είναι ένας πρώην δημοσιογράφος του άστυνομικού ρεπορτάζ στον όποιο έχουν εμπιστευτεί την πολιτιστική σελίδα μιας μέτριας απογευματινής εφημερίδας, της Λισμπόα. Ο Περέιρα έχει μια θανατερή αντίληψη της κουλτούρας: άγαπά τα νεκρώσιμα εγκώμια των συγγραφέων που αποβιώνουν, τη λογοτεχνία του παρελθόντος, τις γραμμένες από πριν νεκρολογίες. Στο πρόσωπο του Μοντέιρο Ρόσσι, ενός νεαρού ιταλικής καταγωγής, και της αρραβωνιαστικιάς του Μάρτα, βρίσκει δύο παράξενους όσο και αταίριαστους συνεργάτες. Μιά συνεργασία που θα οδηγήσει στην ανατροπή της ζωής του γέρου δημοσιογράφου, σε μια έντονη εσωτερική επίπονη συνειδητοποίηση.
Με αυτές τις σελίδες έντονου πολιτικού και άνθρωπιστικού ύφους, με αυτή τη σπαρακτική φιγούρα του πρωταγωνιστή που θα παραμείνει αναλλοίωτη στη μνήμη του αναγνώστη, ο Ταμπούκι μας έδωσε ενα μεγάλο μυθιστόρημα για τη λογική του παρελθόντος μας η οποία μπορεί να εξηγεί τέλεια και τη λογική του άβέβαιου παρόντος μας.


 (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Μπάρρυ Άνσγουορθ:" Τα τραγούδια των βασιλέων"

Οι Αχαιοί επείγονται να φτάσουν στην Τροία, όμως τα πλοία τους μένουν δεμένα στην Αυλίδα, ανήμπορα, λόγω της άπνοιας, να αποπλεύσουν. Κι όσο ο καιρός περνά, τόσο η ματαίωση και η αίσθηση της πολιτικής ανικανότητας μεταστρέφεται σε δίψα για το αίμα ενός νέου, αθώου κοριτσιού. Η Ιφιγένεια, η αγαπημένη κόρη του Αγαμέμνονα, είναι αναπότρεπτο να οδηγηθεί στη θυσία. Όμως μπορεί στ' αλήθεια ένας πατέρας να φτάσει στον φόνο για να εξασφαλίσει την πολιτική νίκη; Μπορεί μια θυγατέρα να απαρνηθεί εκούσια τη ζωή της για να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία του πατέρα της;
Αποτινάσσοντας τις ηρωικές αξίες που περιμένουμε απ' αυτούς, οι μυθικοί ήρωες του Μπάρυ Άνσγουωρθ υιοθετούν το πολιτικό ήθος του 21ου αιώνα και μιλούν με λέξεις που αναγνωρίζουμε ως δικές μας. Καθώς οι ηχηρές υψηλές αξίες συγκρούονται με τα ιδιοτελή κίνητρα, αρχίζει να εκτυλίσσεται μια μαύρη κωμωδία που αποκαλύπτει την υποκρισία και τα ψεύδη της εξουσίας. Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, που βασίζεται στους αρχαίους μύθους για να μιλήσει με οξύτητα για τα σύγχρονα πολιτικά πάθη και την τρέλα του πολέμου.

 (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Μπάρρυ Άνσγουορθ:¨"Η γη των θαυμάτων".

Ο Μπάρρυ Άνσγουορθ, συγγραφέας με μια "σχεδόν μαγική ικανότητα για λογοτεχνικά ταξίδια στον χρόνο" (New York Times Book Review), αναβιώνει με εκπληκτικό τρόπο το παρελθόν καθιστώντας το προσιτό στους σύγχρονους αναγνώστες. Στη Γη των θαυμάτων, ένα θρίλερ που διαδραματίζεται το 1914, παρουσιάζει τις δολοπλοκίες και τις ραδιουργίες των εθνών της Δύσης προκιμένου να εξασφαλίσουν ΄να κομμάτι της Μεσοποταμίας (του σημερινού Ιράκ) κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο Σόμερβιλ, ένας Βρετανός αρχαιολόγος, φέρνει στην επιφάνεια ένα ασσυριακό παλάτι. Η ανασκαφή του βρίσκεται ακριβώς πάνω στη διαδρομή που θα ακολουθήσει η υπό κατασκευή σιδηροδρομική γραμμή της Βαγδάτης κι εκείνος παρακολουθεί γεμάτος ένταση την πρόοδό της, καθώς απειλεί να καταστρέψει την ανακάλυψή του. Ανάμεσα στα μέλη της αρχαιολογικής αποστολής αυγκαταλέγονται επίσης η Ίντιθ, η όμορφη γυναίκα του Σόμερβιλ, που μοιάζει να πλήττει, η Πατρίτσια, μια έξυπνη απόφοιτη κολεγίου, και ο Τζεχάρ, ένας Άραβας για όλες τις δουλειές, ο οποίος πίσω από τη δουλοπρέπεια του κρύβει εξυπνάδα και μεγάλες φιλοδοξίες. Ένας Αμερικανός γεωλόγος μιας πετρελαικής εταιρείας, ο οποίος παριστάνει τον αρχαιόλο, καταφθάνει ξαφνικά και εντάσσεται με το "έτσι θέλω" στην ομάδα. Δεν είναι όμως ο μόνος που κάτω από μια πλαστή ταυτότητα προσπαθεί να προσεταιριστεί τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου του Ιράκ.

 (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Oρχάν Παμούκ:"Το Μουσείο της Αθωότητας"

Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου - δεν το 'ξερα"

Έτσι αρχίζει το καινούργιο αυτό μυθιστόρημα του νομπελίστα συγγραφέα Ορχάν Παμούκ. Ένα βιβλίο για τον έρωτα, την αφοσίωση, το πάθος, τη φιλία, το χρόνο, το δικαίωμά μας στην ευτυχία.
Ο συγγραφέας διηγείται την ερωτική ιστορία του πλούσιου Κεμάλ με τη μακρινή, φτωχή εξαδέλφη του, που αρχίζει μια ανοιξιάτικη μέρα του 1975 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ένα μυθιστόρημα που μένει αξέχαστο, όπως αξέχαστα μένουν για πάντα κάποια όνειρα.
Η συγγραφή του νέου μυθιστορήματος του Ορχάν Παμούκ, που έγινε κυρίως σε δωμάτια ξενοδοχείων στο περιθώριο των ταξιδιών του στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, διήρκεσε πέντε χρόνια. Η ιδέα για το βιβλίο γεννήθηκε όταν ο Παμούκ αποφάσισε να ανοίξει ένα παλαιοπωλείο στην Κωνσταντινούπολη. Στη διάρκεια όμως της συλλογής των αντικειμένων αυτού του μαγαζιού, άλλαξε γνώμη κι αποφάσισε τελικά να φτιάξει ένα μουσείο που θα απεικονίζει την ιστορία του βιβλίου που έγραφε – το Μουσείο της αθωότητας.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες :"Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων".

"Η είδηση βρισκόταν στην τρίτη νεκρική κρύπτη, κάτω από τον κεντρικό βωμό, από την πλευρά του Ευαγγελίου. Η ταφόπλακα έγινε κομμάτια με το πρώτο χτύπημα της τσάπας και μια ολοζώντανη μακριά κόμη με έντονο χάλκινο χρώμα ξεχύθηκε από την κρύπτη. Ο επιστάτης του έργου θέλησε να τη βγάλει έξω ανέπαφη με τη βοήθεια των εργατών κι όσο περισσότερο την τραβούσαν, τόσο πιο μακριά και πυκνή έδειχνε, μέχρι που βγήκαν και οι τελευταίες τρίχες που ήταν κολλημένες ακόμα στο κρανίο ενός κοριτσιού. Στη νεκρική κρύπτη δεν απέμενε τίποτε άλλο, εκτός από μερικά μικρά και σκόρπια κοκαλάκια και στη σκαλισμένη ταφόπλακα, τη φαγωμένη από την υγρασία, διαβαζόταν μόνο ένα όνομα: Σιέρβα Μαρία δε Τόδος λος Ανχελες. Απλωμένη καταγής, η θαυμάσια κόμη είχε μάκρος είκοσι δύο μέτρα και έντεκα εκατοστά".

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Αμιν Μααλούφ:"Κήποι από φως".

Η ιστορία του Μάνη, προσώπου λησμονημένου, που όμως το όνομά του βρίσκεται ακόμα, κατά παράδοξο τρόπο, σε όλα τα χείλη! Όταν αναφέρουμε τη λέξη μανιχαίος ή μανιχαισμός, σπάνια σκεφτόμαστε εκείνο τον άνθρωπο της Μεσοποταμίας, τον ζωγράφο, γιατρό και προφήτη, που τον 3ο αιώνα μ.Χ. πρότεινε ένα νέο όραμα του κόσμου, βαθιά ανθρωπιστικό και τόσο τολμηρό, που δεν άργησε να γίνει αντικείμενο ενός ακαταπόνητου διωγμού από όλες τις θρησκείες και όλες τις αυτοκρατορίες. Γιατί τέτοιο μένος; Ποιους ιερούς φραγμούς είχε γκρεμίσει ο Μάνης; Ποιες απαγορεύσεις είχε καταπατήσει; Ήρθα από τη Βαβυλωνία, έλεγε, για να κάνω ν αντηχήσει μια κραυγή ώς τα πέρατα του κόσμου. Περισσότερο παρά ποτέ σε τούτη την ανερμάτιστη εποχή μας, η κραυγή του αξίζει ν ακουστεί, και το πρόσωπό του ν΄ ανακαλυφθεί ξανά.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Αμιν Μααλούφ:"Λέων ο Αφρικανός".

Αρχές του 1518. Ένας πρεσβευτής από τις χώρες του Μαγκρέμπι, επιστρέφοντας από προσκύνημα στη Μέκκα, πιάνεται αιχμάλωτος από Σικελούς πειρατές που τον προσφέρουν σαν δώρο στον Λέοντα Ι, τον μεγάλο Πάπα της Αναγέννησης. Ο ταξιδιώτης εκείνος λεγόταν Χασάν αλ Ουαζάν. Στη Ρώμη έγινε ο γεωγράφος Ιωάννης-Λέων των Μεδίκων, γνωστός ως Λέων ο Αφρικανός.
Ο Λέων ο Αφρικανός έζησε μια συναρπαστική ζωή, γεμάτη πάθη, κινδύνους και τιμές, ενώ οι περιπέτειές του τον έφερναν στην καρδιά των πιο σημαντικών γεγονότων του καιρού του.
Ο Αμίν Μααλούφ, αφηγείται, με τη μορφή φανταστικής αυτοβιογραφίας, τη ζωή ενός υπαρκτού ιστορικού προσώπου. Και μέσα από τα μάτια αυτού του ανθρώπου της Ανατολής και της Δύσης, της Αφρικής και της Ευρώπης, προβάλλουν ανάγλυφα στιγμιότυπα από τον συγκλονιστικό 16ο αιώνα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Αμιν Μααλούφ:"Οι Σταυροφορίες από την σκοπιά των Αράβων".

"Κάθε φορά που θυμόμαστε τις σταυροφορίες, τις βλέπουμε μέσα από τις διηγήσεις των σταυροφόρων. Όμως υπάρχουν κι αυτοί που κατακτήθηκαν από τους σταυροφόρους και που κατοικούσαν σ' εκείνα τα εδάφη. Να λοιπόν που ο Αμίν Μααλούφ δημοσιεύει τις Σταυροφορίες από τη Σκοπιά των Αράβων. Να η άλλη πλευρά του νομίσματος! Διαπιστώνει κανείς ότι η εκδοχή των Ανατολικών δε συμπίπτει καθόλου μ' εκείνη των Δυτικών. Εμείς γράψαμε τη δική μας άποψη. Το ίδιο διάστημα εκείνοι έγραφαν τη δική τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή η νέα ιστορία των σταυροφοριών δε μοιάζει με καμιά άλλη".
Αλαίν Ντεκώ, Της Γαλλικής Ακαδημίας France Inter.

"Ένα σημαντικό έργο, που ολοκληρώνει μάλλον, παρά ανατρέπει, το έργο του Ρενέ Γκρουσέ".
Εζέν Μαννονί, The New Yorker

"Οι Σταυροφορίες από τη Σκοπιά των Αράβων μάς προσφέρουν μια ασυνήθιστη προοπτική της σύγκρουσης ανάμεσα στη χριστιανική δυτική Ευρώπη και τη μωαμεθανική Ανατολή".
The Economist, Λονδίνο

Αμιν Μααλούφ:"Σαμαρκάνδη".

ΣΑΜΑΡΚΑΝΔΗ είναι η Περσία του Ομάρ Καγιάμ, μεγαλοφυούς αστρονόμου, ελεύθερου στοχαστή, ποιητή του κρασιού και του έρωτα, που τα ρουμπαγιάτ του έχουν γίνει κομμάτι του πολιτισμού μας, αλλά είναι και η Περσία του Χασάν Σεμπάχ, ιδρυτή του Τάγματος των Δολοφόνων, της πιο τρομερής αίρεσης της ιστορίας. Σαμαρκάνδη είναι η Ανατολή του 19ου και των αρχών του 20ού αι., το ταξίδι σ ένα σύμπαν όπου τα όνειρα ελευθερίας καταφέρνουν πάντα ν αψηφούν τους φανατισμούς. Σαμαρκάνδη είναι η φανταστική ιστορία του χειρογράφου των ρουμπαγιάτ, χειρογράφου που γεννήθηκε στον 11ο αι., χάθηκε κατά τις εισβολές των Μογγόλων και ξαναβρέθηκε έξι αιώνες αργότερα. Οδηγώντας μας από το δρόμο του μεταξιού στις μαγευτικές πόλεις της Ασίας και μιλώντας μας για όνειρα και πάθη, ο συγγραφέας μάς συναρπάζει με το πηγαίο ταλέντο του Ανατολίτη αφηγητή, που έδωσε καινούργια φρεσκάδα στη σύγχρονη λογοτεχνία.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Ορχάν Παμούκ:"Ισταμπουλ".

"Η μοίρα της Ιστανμπούλ είναι και δική μου μοίρα, είμαι αφοσιωμένος στην πόλη επειδή σε αυτήν οφείλω αυτό που είμαι", εξομολογείται ο Ορχάν Παμούκ σ’ αυτό το γοητευτικό βιβλίο που διαβάζεται σαν δοκίμιο, προσωπικό ημερολόγιο, ιστορία, οδηγός πόλης και μυθιστόρημα μαζί. Ο σημαντικότερος σύγχρονος Τούρκος συγγραφέας μάς παρασέρνει σ’ ένα συναισθηματικό ταξίδι στην πόλη όπου ζει εδώ και πενήντα χρόνια και μέσα από τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας συνθέτει το προσωπικό του πορτρέτο της Κωνσταντινούπολης. Μέσα από τα μάτια του ανακαλύπτουμε τα σοκάκια της Πόλης, τις λιθόστρωτες λεωφόρους της, τα ξύλινα αρχοντικά της, το τέλος ενός πολιτισμού αλλά και τη γέννηση ενός καινούργιου. Παρακολουθούμε τη ζωή του συγγραφέα και τη διαμόρφωση του ψυχικού του κόσμου από τη στιγμή που αισθάνθηκε τον εαυτό του. "Αυτές οι φωτογραφίες με κάνουν να νιώθω σαν μεθυσμένος από τις αναμνήσεις", λέει ο Παμούκ για τις εικόνες του βιβλίου.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Oρχαν Παμουκ:"Το Λευκό Κάστρο".

Ένας νεαρός Βενετός αστρονόμος αιχμαλωτίζεται από Τούρκους πειρατές στο δρόμο του για τη Νάπολη και καταλήγει σκλάβος ενός Τούρκου λόγιου, που στο πρόσωπό του ανακαλύπτει μια πολύτιμη πηγή γνώσης για τα επιστημονικά επιτεύγματα της Δύσης. Κι ενώ οι ζωές των δυο αντρών συνδέονται αξεδιάλυτα και οι ταυτότητές τους συγχέονται όλο και πιο πολύ, αφέντης και σκλάβος θα βρεθούν μαζί στο στρατό του Σουλτάνου, σ’ ένα ταξίδι που τελικά θα τους οδηγήσει στο Λευκό Κάστρο. Το τρίτο μυθιστόρημα του σημαντικότερου σύγχρονου Τούρκου συγγραφέα (το πρώτο του που μεταφράστηκε στ' αγγλικά), για το οποίο η εφημερίδα The New York Times Book Review έγραψε "ένα νέο αστέρι γεννήθηκε στην Ανατολή", ενώ η διεθνής κριτική δεν δίστασε να παραλληλίσει το συγγραφέα του με τους Καλβίνο, Έκο, Μπόρχες, Μάρκες (The Observer), αλλά και τον Προυστ (άρθρο του John Updike στον New Yorker).

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες:"Η κακιά ώρα".

" Τοιχογραφία της μοίρας όχι μόνο της Κολομβίας αλλά και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής"


" Η ικανότητα του Μάρκες να περνά από τα καθημερινά και ανθρώπινα στα μεγάλα και μοναδικά είνα χωρίς αμφιβολία εκπληκτική."

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες: "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου"

Τη χρονιά που έκλεινα τα ενενήντα χρόνια μου θέλησα να κάνω δώρο στον εαυτό μου μια νύχτα τρελού έρωτα με μια έφηβη παρθένα. Θυμήθηκα τη Ρόζα Καμπάρκας, ιδιοκτήτρια ενός παράνομου οίκου ανοχής, η οποία συνήθως ειδοποιούσε τους καλούς πελάτες της όταν είχε κάποια άβγαλτη διαθέσιμη. Ποτέ δεν είχα υποκύψει σ’ εκείνον ή σε κάποιον άλλο από τους πολλούς αισχρούς πειρασμούς της, αλλά αυτή δεν πίστευε στην αγνότητα των αρχών μου. «Ακόμα και η ηθική είναι υπόθεση χρόνου», έλεγε μ’ ένα μοχθηρό χαμόγελο, «θα το δεις».
Ένας ηλικιωμένος δημοσιογράφος αποφασίζει να γιορτάσει τα ενενηκοστά γενέθλιά του με μεγαλειώδη τρόπο, δίνοντας στον εαυτό του ένα δώρο που θα τον κάνει να αισθάνεται ότι είναι ακόμα ζωντανός, μία νεαρή παρθένα.
Όταν τη συναντά σε έναν οίκο ανοχής, ανακαλύπτει ότι βρίσκεται στο χείλος του θανάτου, όχι από γηρατειά αλλά από έρωτα. Αυτό το συγκινητικό νέο μυθιστόρημα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, γραμμένο με το απαράμιλλο στιλ ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του αιώνα μας, αποτελεί έναν ύμνο προς τον έρωτα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες :"Εκατό χρόνια μοναξιά".

"Λίγα έργα στην παγκόσμια λογοτεχνία φέρνουν άξια τον τίτλο "τοιχογραφία" μιας εποχής, ενός λαού, μιας συγκλονιστικής συλλογικής εμπειρίας, και η κατάχρηση του όρου θα μας έκανε πολύ διστακτικούς να τον χρησιμοποιήσουμε αν δεν επρόκειτο για ένα σημαδιακό έργο, όπως αναμφισβήτητα είναι το Εκατό Χρόνια Μοναξιάς του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Τοιχογραφία πράγματι της μοίρας όχι μόνο της Κολομβίας, αλλά ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, που για δύο αιώνες τώρα παλεύει απεγνωσμένα, πιασμένη σε φοβερό δόκανο, να βρει μια διέξοδο. Την αγωνία και το σισύφειο χαρακτήρα αυτής της πάλης δίνει ο Μάρκες με αξεπέραστη λογοτεχνική μαεστρία, περιγράφοντας την τραγική πορεία του ήρωα της ελευθερίας συνταγματάρχη Αουρελιάνο Μπουενδία από την ώρα της υπέρτατης προσφοράς ως τη στιγμή της έσχατης φθοράς και της προσωπικής ολοκληρωτικής εκμηδένισης. Ένας ήρωας που γύρω του μπλέκονται φοβερά πεπρωμένα, που αγγίζουν και τελικά συνθλίβουν τα πιο στενά του συγγενικά πρόσωπα, τους ανθρώπους του τόπου που γεννήθηκε και τελικά όλους όσοι σταθήκανε δίπλα του στο μεγάλο αγώνα."

                                                                                                                                         Βασίλης Φίλιας

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές:"Ο συνταγματάρχης δεν περιμένει γράμμα από πουθενά"

... Ο συνταγματάρχης προσπαθεί ν ανοίξει δρόμο ανάμεσα στο πλήθος που είχε κλείσει την κρεβατοκάμαρα. Κάποιος όμως του βαλε το χέρι στην πλάτη, τον έσπρωξε προς το βάθος του δωματίου μέσα από μια στοά από σαστισμένα πρόσωπα, ώς το σημείο όπου βρίσκονταν τα ρουθούνια του νεκρού -τάφροι βαθιές και διάπλατες.
Εκεί στεκόταν η μάνα κι έδιωχνε τις μύγες από το φέρετρο με μια βεντάλια από πλεχτά φοινικόφυλλα. Αλλες γυναίκες, μαυροντυμένες, κοιτούσαν το πτώμα με την ίδια έκφραση που παρακολουθείς το ρεύμα του ποταμού. Αξαφνα μια φωνή ακούστηκε από την άλλη άκρη του δωματίου. Ο συνταγματάρχης παραμέρισε μια γυναίκα, πλησίασε απ το πλάι τη μάνα του νεκρού κι έβαλε το χέρι του στον ώμο της. Ξέσφιξε τα δόντια του.
«Λυπάμαι πολύ» είπε.
Δε γύρισε το κεφάλι της. Ανοιξε το στόμα της κι έβγαλε ένα ουρλιαχτό. Ο συνταγματάρχης ξαφνιάστηκε. Ένιωθε να τον σπρώχνει προς το πτώμα ένα άμορφο πλήθος που ξέσπασε σε τρεμουλιαστές φωνές. Τα χέρια του έψαξαν για στήριγμα, αλλά δε βρήκαν τον τοίχο. Στη θέση του είχε κι άλλα σώματα. Κάποιος είπε κοντά στ αυτί του, αργά, με πολύ μαλακιά φωνή: «Πρόσεχε, στρατηγέ». Γύρισε το κεφάλι του κι ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον πεθαμένο. [...]

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Σώτη Τριανταφύλλου:"Λίγο από το αίμα σου".

Με τον Ιερώνυμο ντε Μπιουτ αποχαιρετηθήκαμε με την ίδια αλλόκοτη χειρονομία -το πιάσιμο του αγκώνα- προτού βρω την ευκαιρία να ρωτήσω για τη Λύντια κάτι περισσότερο από ένα βιαστικό «Τι κάνει η Λύντια;» και «Μένει ακόμα στο Λονδίνο;» και να πάρω μονολεκτικές απαντήσεις: «Καλά» και «Ναι». Και χωρίσαμε προτού αποφασίσω αν ήθελα να τον ξαναδώ, ή να ζητήσω τουλάχιστον τον αριθμό του τηλεφώνου του· προτού μαντέψω αν ήθελε να ξαναϊδωθούμε εκείνος.
Δεν πήγα στο Πάρκο· άλλωστε, είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει. Αγγλικό καλοκαίρι: αρχίζει στο τέλος Ιουλίου, τελειώνει στην αρχή Αυγούστου. Στράφηκα προς τα βόρεια και περπάτησα με γρήγορο βήμα μέχρι το σπίτι· όταν έκλεισα πίσω μου την πόρτα, δεν ηξερα αν η ταχυκαρδία οφειλόταν στο περπάτημα ή στην αναστάτωση που μου είχε προκαλέσει η συνάντηση με τον Ιερώνυμο. Όπως και να είχε, έγραψα αυτό το βιβλίο, το τέταρτο της ζωής μου (το τρίτο βρίσκεται ακόμα στο συρτάρι· δεν θέλησα να το εκδώσω· ίσως εξηγήσω αργότερα το γιατί· ίσως και να μην εξηγήσω): πάντως, σε τούτο εδώ το βιβλίο -που μοιάζει με μυθιστόρημα αλλά δεν είναι· είναι το χρονικό της ζωής μας- πρωταγωνιστούν ο Ιερώνυμος ντε Μπιουτ, η Λύντια ντε Μπιουτ κι εγώ. Επίσης, η Κλαίρη ντε Μπιουτ, η μικρή μου αδερφή Μπέθανυ και ο τρελός μου πατέρας Ρόναλντ Ρ. Σταμπς, που το σωτήριο έτος 1930 μετανάστευσε στην Ανατολική Αφρική για να καλλιεργήσει χρυσάνθεμα

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Σώτη Τριανταφύλλου:"Το Εργοστάσιο των μολυβιών".

Το Εργοστάσιο των μολυβιών είναι ένα μυθιστόρημα για την επανάσταση και τους επαναστάτες. Επίσης είναι ένα μυθιστόρημα για τα τρομερά γεγονότα που συγκλόνισαν τον κόσμο, και για άλλα, λιγότερα τρομερά, που τον συγκλόνισαν επίσης. Η ιστορία αρχίζει το 1866, στο Κάιρο, όταν χτίζεται η διώρυγα του Σουέζ, και τελειώνει στην Αθήνα λίγες μέρες πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για το χρονικό μιας ελληνικής αστικής οικογένειας που δεν μοιάζει με τις άλλες, και που δεν συμμορφώνεται με την ηθική του δέκατου ένατου αιώνα. Ακόμα πρόκειται για την ιστορία μιας μεγάλης φιλίας, που αρχίζει στη Ζυρίχη και που συνεχίζεται στις ταραγμένες πόλεις του κόσμου: στο Βερολίνο και στην Αγία Πετρούπολη.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Ρέα Γαλανάκη:"Ελένη ή ο Κανένας".

Στα νιάτα της η Σπετσιώτισσα Ελένη Μπούκουρα ντύθηκε άντρας για να μπορέσει να σπουδάσει ζωγραφική στην Ιταλία, παντρεύτηκε τον ζωγράφο Σαβέριο Αλταμούρα, γέννησε τα παιδιά της (ανάμεσά τους και το θαλασσογράφο Ιωάννη Αλταμούρα), επέστρεψε εγκαταλειμμένη από τον άντρα της στην Αθήνα και εργάστηκε ως ζωγράφος. Στα γεράματά της έζησε δυο δεκαετίες μόνη και έγκλειστη στο παραθαλάσσιο σπίτι των Σπετσών, παροπλισμένη πια ζωγράφος και χαροκαμένη μάνα, τριγυρισμένη από ψιθύρους για άσκηση μαγείας και για τρέλα. Δραματική, προκλητική, με πολλές ανατροπές και αντιφάσεις κύλησε η ζωή της πρώτης Ελληνίδας ζωγράφου, για την οποία δεν διαθέτουμε ακόμη όλα τα κλειδιά. Το μυθιστόρημα "Ελένη ή ο Κανένας" προσπάθησε να προσεγγίσει τον βίο και τον μύθο αυτής της υπαρκτής, της πάντα επίκαιρης Ελένης, με τα δικά του αντικλείδια

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Ρέα Γαλανάκη:"Θα υπογράφω Λουί"

Ο ήρωας του βιβλίου υπογράφει με το ψευδώνυμο «Λούι». Ο κατά κόσμον Ανδρέας Ρηγόπουλος γεννήθηκε έξω από την Πάτρα στο καράβι που διέσωσε τους δικούς του την ημέρα που ξέσπασε η επανάσταση του 1821. Αυτοκτόνησε πέφτοντας στο Αιγαίο το 1889, ακριβώς 100 χρόνια μετά την Γαλλικη Επανάσταση και λίγο πρίν από το τέλος του 19ου αιώνα. Η διάψευση των επαναστατικών οραμάτων, το τέλος του ρομαντισμού, η μελαγχολία και η αγωνία για το άγνωστο επόμενο αιώνα, ο διχασμός ανάμεσα στη ζωή του συνωμότη και του ερωτευμένου, η παραδοσιακή και η σύγχρονη μορφή των επαναστάσεων, αναπτύσσονται στο μυθιστόρημα με τη μορφή ημερολογιακών επιστολών, γραμμένων από τον Ανδρέα Ρηγόπουλο, κατά τις τελευταίες μέρες της ζωής του, προς μία γυναίκα με το όνομα Λουίζα. Αυτή οδηγεί και το μυθιστόρημα στην έξοδό του με το μονόλογο των τελευταίων σελίδων, όπου αποκρυπτογραφείται και η λέξη του Δάντη Maremma, μεταγραμμένη λάθος από τον Α. Ρηγόπουλο λίγο πριν χαθεί .

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Ρέα Γαλανάκη:"Ο βίος του Ισμαήλ Φερίκ Πασά".

Η αιχμαλωσία ενός αγοριού, η αλλαγή θρησκείας και η σταδιοδρομία του στη διοίκηση δεν ήταν ασυνήθιστο φαινόμενο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η περίπτωση του Ισμαήλ Φερίκ πασά υπήρξε, ίσως, διαφορετική. Μισόν αιώνα μετά την αιχμαλωσία του επέστρεψε στη γενέτειρα Κρήτη, ως αρχηγός του αιγυπτιακού στρατού, για να καταστείλει την επανάσταση του 1866-1868. Κατά τη διάρκειά της, όμως, δολοφονήθηκε ή σκοτώθηκε. Ο αδελφός του, με τον οποίο είχαν αιχμαλωτιστεί μαζί αλλά η μοίρα του επιφύλαξε άλλη οδό, χρηματοδοτούσε και εμψύχωνε την ίδια επανάσταση από την Αθήνα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Ρέα Γαλανάκη:"Φωτιές του Ιούδα,στάχτες του Οιδίποδα".

Η άφιξη μιας νεαρής Ελληνοεβραίας δασκάλας σε ορεινό χωριό της Κρήτης, το έτος 2000, όσο και το πασχαλινό έθιμο της καύσης του Ιούδα, δίνουν αφορμή για μια τομή στο «άβατον» των σύγχρονων ορεινών κοινωνιών της νήσου, αλλά και για το ξεδίπλωμα μιας παλιάς κρητικής παράδοσης, που αποδίδει στο πρόσωπο του βιβλικού Ιούδα τη μοίρα του μυθικού Οιδίποδα. Νόμος και παρανομία, έρωτες και τελετουργίες, φονικά και αποσιωπήσεις, ρηξικέλευθες αλλά και απαρχαιωμένες αντιλήψεις, συνθέτουν ένα σκηνικό γεμάτο συγκρούσεις και αντιφάσεις, μέσα στο οποίο η νεαρή γυναίκα αναζητεί τις ρίζες της ταραγμένης οικογενειακής της ιστορίας. Παράλληλα, ο περί τον Ιούδα και τον Οιδίποδα μύθος, ένας μύθος για το απόλυτο κακό, βαδίζει πάνω στα σκοτεινά δικά του μονοπάτια: ξεκινά από τα βάθη του χρόνου και φθάνει ως τις μέρες μας, για να υπηρετήσει αλλά και να ερμηνεύσει τις άκαμπτες δομές των ορεινών κλειστών κοινωνιών.
Ένα «διπλό» βιβλίο, που αποκαλύπτει ότι μύθος και σύγχρονη ζωή συμπλέκονται σε ενιαίο σώμα, όπως άλλωστε και η λογοτεχνία με την πραγματικότητα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες:"Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας".

Ο κεραυνός που χτυπάει τις καρδιές του νεαρού Φλορεντίνο Αρίσα και της συνομήλικής του Φερμίνα Δάσα διακόπτεται απότομα από τη σφοδρή αντίδραση του πατέρα της και ακυρώνεται με το πέρασμα του χρόνου, όσον την αφορά.
Ο Φλορεντίνο θα παραμείνει συναισθηματικά ανάπηρος σχεδόν για όλη του τη ζωή, μη μπορώντας να την ξεχάσει. Η Φερμίνα, αντίθετα, υποκύπτει στα θέλγητρα ενός γοητευτικού και έμπειρου γιατρού, φτιάχνει οικογένεια και εκλογικεύει την απώλεια του πρώτου άντρα στη ζωή της. Με φόντο τις ακτές της Καραϊβικής και δαμόκλειο σπάθη την τρομερή αρρώστια της εποχής, τη χολέρα, οι δύο πρωταγωνιστές επιζούν σαν να είναι απρόσβλητοι από την επιδημία, λόγω της δύναμης με την οποία ερωτεύτηκαν.
Θα συναντηθούν μόνον όταν ο σύζυγος της Φερμίνα πεθάνει και το πεδίο για τον Φλορεντίνο είναι και πάλι ελεύθερο. Όχι μόνο δεν την ξέχασε -μετά από 51 χρόνια, 9 μήνες και 4 ημέρες που έχουν περάσει- αλλά δεν την ξεπέρασε ποτέ, και το ψήγμα της ελπίδας μέσα του έμεινε ζωντανό και ενεργό.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Αμιν Μααλούφ:"Η Απορρύθμιση του κόσμου".

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια του 21ου αιώνα ο κόσμος εμφανίζει πολλαπλά σημάδια απορρύθμισης: πνευματικής απορρύθμισης, η οποία χαρακτηρίζεται από μια ξέφρενη τάση επιβεβαίωσης των ταυτοτήτων που δυσχεραίνει κάθε μορφή αρμονικής συνύπαρξης κι αληθινού διαλόγου· οικονομικής και χρηματοοικονομικής απορρύθμισης, που παρασύρει ολόκληρο τον πλανήτη σε μια ζώνη αναταράξεων με απρόβλεπτες συνέπειες, αποτελώντας και η ίδια σύμπτωμα μιας διαταραχής του συστήματος αξιών μας· κλιματικής απορρύθμισης, που απορρέει από μια μακρά περίοδο ανεύθυνης διαχείρισης...
Μήπως η ανθρωπότητα έφτασε στο "κατώφλι της ηθικής της ανικανότητας";

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τζ. Ντ. Σάλιντζερ:" Ο φύλακας στη Σίκαλη".

Αν θέλετε λοιπόν στ αλήθεια να τ ακούσετε, τότε πρώτο και κύριο μπορεί να περιμένετε πώς θα σας πώ που γεννήθηκα, και τι φρίκη που ήτανε τα παιδικά μου χρόνια, και τι φτιάχνανε οι δικοί μου και τα ρέστα πριν με κάνουνε, κι ένα σωρό αηδίες και ξεράσματα καταπώς στο Δαβίδ Κόπερφιλντ, όμως δεν έχω όρεξη να πιάνω τέτοιες ιστορίες.



(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Διονύση Χαριτόπουλου:"Άρης ο αρχηγός των ατάκτων".

Η μεγαλύτερη ιστορική έρευνα που έγινε ποτέ για τον Άρη Βελουχιώτη.
Όπου πήγε, πήγα.
Έπρεπε να δω τους τόπους που έδρασε και να ακούσω τους ανθρώπους που τον γνώρισαν και έζησαν μαζί του. Το ευτύχημα είναι ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1970, που άρχισα την έρευνα, πρόλαβα εν ζωή τους περισσότερους από εκείνους που τον λάτρεψαν ή τον μίσησαν, που τον πολέμησαν ή υπήρξαν συναγωνιστές του. Έτσι, διασώθηκαν πολλά χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, συμπεριφορές και ατόφιες φράσεις του, που αναπαράγονταν από στόμα σε στόμα, όπως το δημοτικό τραγούδι. Και είχα την τύχη να έχω σπουδαίους οδηγούς σε κάθε τόπο. Άλλο είναι να πηγαίνεις ψάχνοντας και άλλο να σε ξεναγούν στο πρώτο αντάρτικο λημέρι του Παρνασσού οι καπετάνιοι Περικλής και Νικηφόρος. Άλλο να χαζεύεις το βουνό από μακριά και άλλο να σου δείχνει ο μαυροσκούφης Κατσαντώνης τα περάσματα της Χελιδόνας.
(Διονύσης Χαριτόπουλος )

Είναι γνωστό ότι ο Διονύσης Χαριτόπουλος επί πολλά χρόνια συγκέντρωνε και κυρίως διασταύρωνε οτιδήποτε αφορά τον Άρη από μια ογκώδη βιβλιογραφία, από κάποια όχι πολύ προσιτά αρχεία, από ατελείωτες ώρες συνεντεύξεων με εκατοντάδες αντάρτες, καπετάνιους, μαυροσκούφηδες, αξιωματικούς και χωρικούς, και ακολούθησε τα ίχνη του από βουνό σε βουνό.
Αποτέλεσμα, αυτός ο τόμος για τη μυθική φυσιογνωμία του Άρη. Τον Άρη Βελουχιώτη ο οποίος, για τους Ιταλούς και τους Γερμανούς ήταν ένας επικηρυγμένος αρχηγός ανταρτών. Για τους Άγγλους εγκληματίας πολέμου. Για την ηγεσία της ελληνικής συντηρητικής παράταξης, σφαγέας και ληστοσυμμορίτης. Για την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, αποκηρυγμένος προβοκάτορας και προδότης.
Ο Χαριτόπουλος αποδεικνύει ότι είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε τον μεγαλύτερο εθελοντικό στρατό της ελληνικής ιστορίας και μια Ελεύθερη Ελλάδα μέσα στην υποδουλωμένη Ευρώπη.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κωνσταντίνου Βακαλόπουλου:"Νεότερη ιστορία της Μακεδονίας 1830-1912".

Η ιστορία της Μακεδονίας  από τη γέννηση του Νεοελληνικού κράτους ως την απελευθέρωση της.

Απόστολου Βακαλόπουλου :"Ιστορία της Μακεδονίας1354-1833 "

Ιστορία της Μακεδονίας  από το 1354 έως το 1833.

Νίκου Μαραντζίδη :"Γιασασίν Μιλλέτ: Ζήτω το έθνος".

Για όσους μεγάλωσαν μέσα σε ελληνόφωνες ποντιακές οικογένειες, η λέξη Μπάφραλης ακούγεται σχεδόν προσβλητική διότι, ως συνώνυμη του τουρκόφωνου, υπονοεί τους αμφισβητούμενης καθαρότητας Ποντίους. Για όσους επίσης μεγάλωσαν σε oμογενείς οικογένειες, ο Μπάφραλης έχει και πάλι αρνητική σημασία: η λέξη είναι συνώνυμη του συνεργάτη των Γερμανών και του διώκτη του ΕΑΜ. Ως επακόλουθο, οι Μπαφραλήδες είναι συνυφασμένοι με κάτι ακόμη: την πίστη στα κόμματα της εθνικοφροσύνης και της Δεξιάς. Εντέλει όλοι συμφωνούν πως "Μπάφραλης και αριστερός δεν γίνεται"!


Στη εργασία εξετάζεται το γιατί οι τουρκόφωνοι Πόντιοι ταυτίστηκαν μεταπολεμικά με τα κόμματα της Δεξιάς, παρ' όλο που στον μεσοπόλεμο η πολιτική τους ταυτότητα ήταν όμοια με αυτήν των υπόλοιπων προσφύγων: ο βενιζελισμός. Άξιο προσοχής, λοιπόν, είναι ότι στα σκληρά μεταπολεμικά χρόνια προπύργιο της "εθνικοφροσύνης" στη Μακεδονία έγιναν άνθρωποι που δεν μιλούσαν ελληνικά!

Η μεταστροφή αυτή έχει τη ρίζα της στις τραγικές εμπειρίες της Κατοχής και του Εμφυλίου, εμπειρίες που δημιούργησαν μια ισχυρή πολιτική ταυτότητα. Το βιβλίο φέρνει στην επιφάνεια γεγονότα που έχουν υποτιμηθεί, όπως η σημασία των εθνοτικών ταυτοτήτων στη διαμόρφωση των συγκρούσεων στη Μακεδονία του 1943-44 και ο κομβικός ρόλος των τοπικών ελίτ. Για πρώτη φορά ερευνώνται η κοινωνική βάση, τα κίνητρα και το περιεχόμενο μιας μορφής συνεργασίας με τις δυνάμεις Κατοχής, καθώς και το εύρος της κατασταλτικής βίας του ΕΑΜ.

Το βιβλίο προσεγγίζει το θέμα των πολιτικών ταυτοτήτων από τη σκοπιά της πολιτικής επιστήμης, συνδυάζει όμως μεθόδους, υποθέσεις και συμπεράσματα από τον χώρο της Ιστορίας, της κοινωνιολογίας, της κοινωνικής ανθρωπολογίας και της κοινωνικής ψυχολογίας.


(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)