Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Βλάντισλαβ Μπάγιατς:"Χαμάμ Βαλκάνια".


Ένα χαμάμ ριζωμένο στην καρδιά των Βαλκανίων, σιωπηλός μάρτυρας εδώ και αιώνες ανομολόγητων ανθρώπινων μυστικών και ονείρων.
Μια δυνατή φιλία στα άδυτα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας:
Μεχμέτ πασάς Σοκόλοβιτς, ο Μπάγιτσα από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη: ο αρχιστράτηγος που σκέφτεται στα τουρκικά και ονειρεύεται στα σερβικά.
Μιμάρ Σινάν, ο Ιωσήφ από την Καισάρεια: ούτε Τούρκος ούτε Έλληνας, ο μέγας αρχιτέκτονας.
Δύο ξεχωριστοί άντρες και το κοινό τους πεπρωμένο στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης.
Η ιστορία των Βαλκανίων ξετυλίγεται από τον δέκατο έκτο αιώνα στο σήμερα: επεκτατικοί πόλεμοι, εμφύλιες διαμάχες, το μεγαλείο της δημιουργίας, η βία της καταστροφής, η βαθιά πίστη και το τυφλό μίσος, η τραγωδία και η ομορφιά, ο ανθρώπινος δυϊσμός και η εναγώνια αναζήτηση της ταυτότητας.
Ένα απρόβλεπτο μυθιστορηματικό ταξίδι όπου συναντώνται τα οξυδερκή σχόλια του Ορχάν Παμούκ, η επιβλητική φαντασία του Χόρχε Λούις Μπόρχες, τα ιλιγγιώδη όνειρα του Άλεν Γκίνσμπεργκ, το ακραίο αγωνιστικό πάθος ενός από τους αρχηγούς της ΕΤΑ.
Ποιος κινεί τα νήματα της κάθαρσης και της απόλαυσης σ' έναν κόσμο που συντρίβεται από τις ίδιες του τις ιδέες;

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Σωτήρης Δημητρίου:"Ν'ακούω καλά τ'όνομά σου".

  Aφ' όντις κίνησε ο πόλεμος ,κόπηκαν απ' την Αμερική και την Αυστραλία τα λεφτά και τα δέματα......
  Τον Αντριά,διάβηκαν απ'το χωριό Τουρκοτσάμηδες,μας φοβέρισαν και μας πήραν τα ρούχα απ'τα μπαούλα......Κατόπιν έκαψαν το χωριό....
  Έφυγαν αυτοί,έρθαν κατόπιν οι αντάρτες και χάλευαν πέτουρα,λάδι και ζωντανά....Γκρέμισαν κι αυτοί ό,τι άφηκε η φωτιά.......................................................................................................................
 Μας έπλενε ένας κρύγιος αγέρας που κατέβαινε από το απάτηγο χιόνι και σφύριζε σαν διάολοσ. Το παιδί το τουλούπωσα με μια χλάινη που πήρα από κάποιον κρουσταλλιασμένον που ηύρα. Με ξεπλάτισε, γιατί όλο γύριζε να χλέψει τους γονέους. Αφ'όντις δεν τους ένιωθε, είχε γένει τρακόσες οκάδες. Νύχτα ακόμα, ξεπνοϊσμένοι, 'κούσαμαν μακριά τους πρώτους πέτους. Κοντεύαμαν σε κατοικία, αλλά ήμασταν μέσα ή στην Ελλάδα. Αξαφνα 'κούσαμε ομιλίες στ' Αλβανικά κι αλυχτήσματα. Μου κόπηκαν τα ποδάρια. Μέσα ήμασταν. Παγώσαμαν στον τόπο. Μονάχα οι καρδιές χτυπάγανε. Μας έριξαν δυνατό φακό και κάποιος φώναξε. "Μην σκιάεστε, μο διαόλοι, είστε στο ελληνικό".
...........................................................................................................................
  Μονάχα όταν κάναμαν ζυγιές και τραγουδάγαμε μας ήθελαν.Τους άρεσε όπως κλώθαμαν όλοι μαζί,τα 'ξεραν κι αυτοί τα τραγούδια..Μονάχα τότε έλεγα ότι ήμασταν μια φλέβα.
............................................................................................................................

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε :"Ο πίνακας της Φλάνδρας".

Στα τέλη του δέκατου πέμπτου αιώνα, ένας γέρος Φλαμανδός δάσκαλος κρύβει περίτεχνα μέσα σ έναν από τους πίνακές του, με τη μορφή μιας σκακιστικής παρτίδας, το κλειδί ενός μυστικού που θα μπορούσε να αλλάξει την ιστορία της Ευρώπης.
Πέντε αιώνες αργότερα, μια νεαρή συντηρήτρια έργων τέχνης, ένας γνωστός αντικέρ κι ένας εκκεντρικός σκακιστής ενώνουν τις δυνάμεις τους αποφασισμένοι να λύσουν αυτό το αίνιγμα. Έτσι, μπλέκονται σε μια συναρπαστική περιπέτεια, όπου όλα καθορίζονται από συνεχόμενες σκακιστικές κινήσεις, οι οποίες ανοίγουν μία μία τις πόρτες ενός μυστηρίου που δε θ αφήσει ανεπηρέαστο κανέναν από τους πρωταγωνιστές τους.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Tζωρτζ Όργουελ:" Ο μεγάλος αδελφός".


Το ολοκληρωτικό καθεστώς του Μεγάλου Αδελφού, παρακολουθώντας συνεχώς τους πάντες και τα πάντα μέσα από αμέτρητες διαδραστικές τηλεοθόνες, ασκεί τον απόλυτο έλεγχο στις πράξεις και τις συνειδήσεις.
Όλα προσαρμόζονται στη μία και μοναδική αλήθεια, αυτή που πρεσβεύει το Κόμμα, ο μόνος αλάθητος μηχανισμός, του οποίου προσωποποίηση είναι ο Μεγάλος Αδελφός. Όλα, ακόμα και το παρελθόν, όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον, και όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν.
Το έγκλημα της σκέψης είναι το θανάσιμο αμάρτημα. Γι αυτό πρέπει να εξαλειφθεί οτιδήποτε οδηγεί στη διάπραξή του: ελευθερία, γλώσσα, ανθρώπινα αισθήματα. Και όποιος υποπέσει σε έγκλημα σκέψης πρέπει να οδηγηθεί στον θάνατο αναμορφωμένος: θα πεθάνει αγαπώντας τον Μεγάλο Αδελφό.
Όταν ο Όργουελ έγραφε το βιβλίο του, το 1984 ήταν μέλλον. Σήμερα είναι παρελθόν. Αλλά, μετά από το έργο αυτό, το πραγματικό 1984 θα είναι πάντα μια χρονιά του μέλλοντος, η πρώτη ενός ζοφερού μιλένιουμ που απειλεί την ανθρώπινη ιστορία.
Ένα από τα μεγαλύτερα βιβλία του εικοστού αιώνα, το 1984 διαβάστηκε σαν μανιφέστο και θαυμάστηκε σαν προφητεία. Η εφιαλτική του αλήθεια για το κράτος της θανατερής τρομοκρατίας απέχει μόλις ένα βήμα από το να γίνει πραγματικότητα: ήδη ο Μεγάλος Αδελφός μας βλέπει.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)


Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Βαγγέλης Ραπτόπουλος:"Φίλοι".

"Αυτές ήταν οι ιστορικές στιγμές που ζούσαμε.Αυτοί ήμασταν εμείς.Αυτή ήταν η γενιά μας.Άλλοτε ευθυγραμμιζόμασταν με το ρεύμα της αντίστασης....κι άλλοτε πάλι είχαμε συμπορευτεί με το σύστημα....Τι ακριβώς ήμασταν πραγματικά ως γενιά και ως άνθρωποι,τι εικόνα και ποιο στίγμα δίναμε μέσα από μια τόσο αντιφατική συμπειφορά;"


Ιστορικές στιγμές, αλλά και έρωτες, γάμοι, χωρισμοί και κηδείες, σχέσεις με γονείς, αδέλφια και παιδιά, μια βασανιστική ασθένεια, ένα τηλεπαιχνίδι που διαφημίζει τη διαφήμιση και μια σχεδόν ιδανική φιλία που κρατάει ακόμη.

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Αλέξης Σταμάτης :"Ο έβδομος ελέφαντας"

Ένας άντρας εγκαταλείπει την πόλη. Αφήνει πίσω του μια ζωή γεμάτη οινόπνευμα και αποτυχημένες σχέσεις. Με τη Σέρκοβα και τις αναμνήσεις του υπό μάλης καταφεύγει σ' ένα κυκλαδίτικο νησί. Μια γνωριμία, και το ένστικτο της ζωής ενεργοποιεί ξανά το λεξιλόγιο του έρωτα. Η "απούσα αληθινή ζωή" αχνοφαίνεται και πάλι πίσω από τον παραμορφωτικό καθρέφτη. Ωστόσο η διψομανία είναι ένας αεικίνητος, ευφυέστατος αντίπαλος που δεν κάνει διακρίσεις. Ο έρωτας τον παρασύρει σε τόπους που επιδρούν στον ψυχισμό του ολοένα και πιο βίαια: από την Πάρο και το Μόναχο ως το Λονδίνο κι ένα ορεινό χωριό στην κεντρική Ελλάδα. Το παιχνίδι σκληραίνει, κι όσο πιο ανελέητο γίνεται, τόσο περισσότερο αποδεικνύεται πως η μεγαλύτερη μαγεία είναι η ίδια η πραγματικότητα...

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Βασίλης Αλεξάκης:"Τάλγκο".

«…και τελοσπάντων το είχα περίπου επιτύχει να σε αντιμετωπίζω αρκετά ψύχραιμα μέχρι τη στιγμή που είδα από κοντά το πρόσωπό σου, που μου χαμογέλασες, οπότε κατέρρευσε το αμυντικό μου σύστημα, κατέβασε τις κρεμαστές γέφυρες, άνοιξα τις πύλες και σε παρότρυνα σιωπηλά να σπεύσεις με το στράτευμά σου και να βιάσεις τον πληθυσμό».
«Συνήθως οι άνθρωποι είναι κρυμμένοι κάπου βαθιά στο σώμα τους, καλά προστατευμένοι από ένα σωρό σάρκες και οστά. Εσύ βρισκόσουν ακριβώς κάτω από το δέρμα σου, δε μας χώριζε σχεδόν τίποτε».
«Κι όταν θα πάψω να είμαι ερωτευμένη μαζί σου, Γρηγόρη, να ξέρεις ότι θα σε ευγνωμονώ που μου έκανες αυτό το δώρο… Όταν γεράσω και με ρωτούν τί σημαντικό συνέβη στη ζωή μου, αυτό μόνο θα λέω: «Μου έκαναν κάποτε ένα δώρο, λίγη βροχή».

Νάνος Βαλαωρίτης: "Ο θησαυρός του Ξέρξη".

Ενα μυθιστόρημα περιπέτειας και συμβολισμού. Τα τέσσαρα τμήματα παρουσιάζουν πρόσωπα αντίστοιχα, αλλά και αντιφατικά. Το πρόβλημα της ταυτότητας του ποιοι είμαστε αληθινά και ποιοι θα μπορούσαμε να είμαστε, προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Η αναζήτηση ενός θρυλικού θησαυρού του Βασιλια Ξέρξη θαμμένου κάπου στους λόφους δυτικά των Αθηνών είχε απασχολήσει τα πρόσωπα του προηγούμενου μυθιστορήματος του Νάνου Βαλαωρίτη, «Απ' τα Κόκκαλα βγαλμένη», όπου τα κόκκαλα είναι τα ρητά των Ελλήνων που προκαλούν την αφήγηση. Στον «Θησαυρό του Ξέρξη» ο πραγματικός ανεύρετος θησαυρός μετατρέπεται σε ανθρώπινο, συμβολικά, όπου παίζει ρόλο μια ιδεατή επανάσταση, σ' έναν ανάστατο κοινωνικά πλανήτη.

Στον «Θησαυρό του Ξέρξη». η διήγηση προκαλείται από τα ιστορικά γεγονότα ως παρακείμενο, και υποφώσκουν οι διάφορες φάσεις της αλχημείας όπου το ζητούμενο είναι ο χρυσός ή μια μορφή ανεξάντλητης ενέργειας. Στο τελευταίο τμήμα, τα πρόσωπα όπως στα αλχημικά δοχεία ανακυκλώνονται σ'ένα ανθρωποφαγικό διονυσιακό συμπόσιο όπου ο πρωταγωνιστής και ο συγγραφέας ο ίδιος καταβροχθίζονται από τα πρόσωπα. Ο «Θησαυρό του Ξέρξη». είναι ένα πολυεδρικό αφήγημα, όπου η μια σκηνή αντανακλάει και ρέει μέσα στην άλλη παρόλο που διατηρούνται ακέραιες και χωριστά, όπως ο κινητικός υδράργυρος των αλχημιστών, της Πρώτης Υλης του Μεγάλου Έργου., που τελικά είναι ο άνθρωπος.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Χέρτα Μύλερ:"Η αλεπού ήταν και τότε ο κυνηγός".

Ρουμανία, τέλη της δεκαετίας του ’80: Η Αντίνα είναι μια μελαγχολική αλλά αποφασιστική δασκάλα, η Κλάρα μια ωραία, ξέγνοιαστη εργάτρια σ’ ένα εργοστάσιο συρμάτων, και οι δυο τους κάτι περισσότερο από στενές φίλες. Τυχαίνει όμως να ζουν σε μια από τις σκληρότερες δικτατορίες της Ευρώπης, όπου η φιλία μετατρέπεται σε εργαλείο της Σεκουριτάτε, ο έρωτας αποτελεί συνώνυμο του άγχους και οι καλύτεροι αναγνώστες της ποίησης τελικά είναι οι πράκτορες του Τσαουσέσκου, που ψάχνουν ανάμεσα στις γραμμές για απαγορευμένα μηνύματα. Κάτι όμως συνδέει τους συνταξιούχους που προσπαθούν να ξεχάσουν την πείνα τους, τους γιατρούς που μιλούν για αυτοκτονίες ασθενών τους και τους πράκτορες της Σεκουριτάτε στις μικροαποτυχίες τους: η φράση «δε βαριέσαι» συνοψίζει τον φόβο, την κρυφή απειλή και την παραίτηση, και πλαισιώνει ολόκληρο το μυθιστόρημα, από το μότο της αρχής μέχρι το καταληκτικό του κεφάλαιο. Κι όταν το καθεστώς θα καταρρεύσει, κάποιοι από τους φίλους θα παραμείνουν εξαφανισμένοι, ο διευθυντής θα γίνει αρχιεργάτης και ο αρχιεργάτης διευθυντής, φυσικός υπεύθυνος για την αλλαγή και τον εκδημοκρατισμό: η αλεπού θα παραμείνει ο κυνηγός...

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Ουμπέρτο Έκο:"Το κοιμητήριο της Πράγας."

Στη διάρκεια του 19ου αιώνα, ανάμεσα στο Τορίνο, το Παλέρμο και το Παρίσι, συναντάμε μεταξύ άλλων μια υστερική σατανίστρια, έναν αβά που πεθαίνει δύο φορές, μερικά πτώματα μέσα σ έναν υπόνομο του Παρισιού, τη σταδιακή μεγέθυνση του πλαστογραφήματος που έγινε γνωστό ως Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, το οποίο θα εμπνεύσει στον Χίτλερ τα στρατόπεδα εξόντωσης, Ιησουίτες που δολοπλοκούν εναντίον των Μασόνων, Μασόνους, έναν Γαριβάλδη αρθριτικό και στραβοκάνη, τα σχέδια των Μυστικών Υπηρεσιών του Πιεμόντε, της Γαλλίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας, τις σφαγές στο Παρίσι της Κομούνας, όπου ο κόσμος τρώει τα ποντίκια, αηδιαστικά και ρυπαρά στέκια εγκληματιών που ανάμεσα στους ατμούς απ’ το αψέντι καταστρώνουν εξεγέρσεις στις πλατείες, ψεύτικους συμβολαιογράφους, ψεύτικες διαθήκες, διαβολικές αδελφότητες και μαύρες λειτουργίες.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Οδυσσέα Ελύτη:"Τα ετεροθαλή".


...Πάει ψηλά μ' ένα κηρύκειο φως
Πάνω από ρημοκλήσια και ανεμόμυλους
Μαντάτο ελευθεριάς ν' αντιχτυπήσει
Κατά των Αθηναίων το κάστρο που ριγά-
Ποιος με σπιλιάδας τάχος πάει γοργά
Και ξεδιπλώνει τη σημαία της αφρισμένης Θάλασσας.

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Ορχάν Παμούκ:"Με λένε Κόκκινο".

1590. Κωνσταντινούπολη. Ο Σουλτάνος αναθέτει κρυφά στους μικρογράφους του να του κατασκευάσουν ένα πολύ σημαντικό βιβλίο -δοξαστικό της αυτοκρατορίας και της ζωής του. Όμως αυτό το βιβλίο θα είναι διαφορετικό από τ άλλα, επειδή οι μικρογράφοι θα προσπαθήσουν να υιοθετήσουν μεθόδους και τεχνοτροπίες φράγκικες, εγχείρημα πολύ επικίνδυνο εκείνη την εποχή του άκρατου φονταμενταλισμού.
Όταν ένας από τους μικρογράφους δολοφονείται, ο Αρχιμικρογράφος και δάσκαλός του αναγκάζεται ν αποκαλύψει τον δολοφόνο. Άραγε ο δολοφονημένος μικρογράφος ήταν θύμα επαγγελματικού ανταγωνισμού, ερωτικής αντιζηλίας ή θρησκευτικού φανατισμού; Ίσως η αλήθεια κρύβεται σε κάποια από τις μισοτελειωμένες ζωγραφιές...

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Θανάσης Βαλτινός:"Ο τελευταίος Βαρλάμης".

«Ο τελευταίος Βαρλάμης», ένα κείμενο που ο συγγραφέας  Θανάσης  Βαλτινός διάβασε, αντί άλλης ομιλίας, κατά την επίσημη αναγόρευσή του σε ακαδημαϊκό.

Γιάννης Καλπούζος:"Ιμαρέτ: Στη σκιά του ρολογιού".


Άρτα 1854. Τουρκοκρατία. Δύο αγόρια γεννιούνται την ίδια νύχτα. Ένας Έλληνας και ένας Τούρκος που η μοίρα τους κάνει ομογάλακτους. Το μυθιστόρημα παρακολουθεί τη ζωή τους με φόντο την άγνωστη ιστορία της περιοχής. Ο Γιάννης Καλπούζος αναπαριστάνει με μοναδικό τρόπο μια ολόκληρη εποχή. Έλληνες, Τούρκοι, Εβραίοι, η "μικρή" ακόμη Ελλάδα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, oι συγκρούσεις, οι επαναστάσεις, η συνύπαρξη, τα πρόσωπα και οι συνήθειες των κατοίκων των τριών φυλών,ο πλούτος μαζί με την εξαθλίωση. Όλοι έχουν θέση στο ιμαρέτ του Θεού.

Βασίλης Νιτσιάκος :"Στο σύνορο".

Οι σχέσεις που διαμορφώνονται στο αλβανο-ελληνικό διασυνοριακό πλαίσιο, δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές παρά μόνο σε συνάρτηση με την "πολιτική οικονομία" της συγκεκριμένης κινητικότητας.
Η ασυμμετρία, η ανισότητα, των δύο πλευρών του συνόρου είναι καθοριστική. Με το άνοιγμα του συνόρου αναπτύσσεται μια δυναμική που προσδιορίζεται από την τάση ή πίεση για έξοδο από την Αλβανία ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού, λόγω της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, αλλά και από την έλξη που ασκεί η Ελλάδα ως χώρος εγκατάστασης.
Ο κατά κανόνα παράνομος τρόπος εισόδου στην Ελλάδα καθιστά αυτή τη σχέση ακόμα πιο ασύμμετρη και θέτει τους μετακινούμενους σε μια πολύ πιο ανίσχυρη θέση, καθώς ζουν και εργάζονται σε καθεστώς παρανομίας και ως εκ τούτου δεν έχουν νομική υπόσταση, ούτε μπορούν να διεκδικήσουν τίποτα. Η νομιμοποίηση βελτιώνει τη θέση τους, αλλά δεν εξουδετερώνει τη δομική ανισότητα που χαρακτηρίζει έτσι και αλλιώς το φαινόμενο της μετανάστευσης και την ιδιότητα του μετανάστη. Η προσπάθεια των μεταναστών να παρουσιάσουν στοιχεία ταυτότητας που διευκολύνουν τη θέση τους (τεκμήρια ελληνικής καταγωγής ή χριστιανικής πίστης, αλλαγές ονομάτων κ.λπ.) φανερώνει ακριβώς πώς βιώνουν αυτή την άνιση σχέση, η οποία επιβαρύνεται από παράγοντες που αφορούν την ετερότητά τους.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Μυριέλ Μπαρμπερί:"Η Κομψότητα του Σκαντζόχοιρου".


Δύο γυναίκες,που κρύβουν καλά, για διαφορετικό λόγο η κάθε μία, τον εσωτερικό τους κόσμο από τον περίγυρό τους.
«Το όνομά μου είναι Ρενέ. Είμαι πενήντα τεσσάρων χρονών, χήρα, μικρόσωμη, στρουμπουλή και άσχημη. Τα τελευταία είκοσι εφτά χρόνια είμαι η θυρωρός του κτιρίου στην οδό Γκρενέλ 7. Ανταποκρίνομαι τέλεια σε ό,τι η κοινωνία πιστεύει ως υπόδειγμα θυρωρού πολυκατοικίας· κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι γνωρίζω πολύ περισσότερα από τους πλούσιους αλαζόνες».
«Το όνομά μου είναι Παλόμα. Είμαι δώδεκα χρονών και μένω στην οδό Γκρενέλ 7, σ’ ένα αρχοντικό διαμέρισμα. Τυχαίνει να είμαι έξυπνη. Εξαιρετικά έξυπνη, μάλιστα. Γι’ αυτό έχω πάρει την απόφασή μου_ στο τέλος της σχολικής χρονιάς, τη μέρα των γενεθλίων μου, στις 26 Ιουνίου, θα αυτοκτονήσω».
Με αυτά τα λόγια αυτοπαρουσιάζονται οι δύο ηρωίδες του έργου. Το προστατευτικό προσωπείο τους , θα αποκαλύψει ένα τρίτο άτομο, ο Ιάπωνας κ. Όζου, ο οποίος με την ευαισθησία και τη διεισδυτική του ματιά δρα καταλυτικά στην προσέγγιση των δύο γυναικών μεταξύ τους.

Μιχάλης Γκανάς:"Γυάλινα Γιάννενα".

Χάραζε ο τόπος με βουνά πολλά
κι ανάτελλε τα ζωντανά του,
καλούς ανθρώπους και κακούς, νυφίτσες
αλεπούδες, μια λίμνη ως κόρην
οφθαλμού και κάστρα πατημένα.

Θα 'ναι τα Γιάννενα, ψιθύρισα,
στο χιόνι και στον άγριο καιρό
γυάλινα και μαλαματένια.
Κι όσο πήγαινε η μέρα,
σαν το βαπόρι σε καλά νερά,
είδα και μιναρέδες κι άκουσα
 τα μπακίρια να βελάζουν.

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Αρά Γκιουλέρ(φωτογραφία) -Ορχάν Παμούκ(κείμενο):"Στην Πόλη"


Το λεύκωμα Στην Πόλη είναι μια φωτογραφική μαρτυρία της καθημερινής ζωής στην Κωνσταντινούπολη, τις δεκαετίες 1940 - 1980.
Οι εντυπωσιακές ασπρόμαυρες φωτογραφίες του βιβλίου ανήκουν στον διάσημο τούρκο φωτογράφο Αρά Γκιουλέρ ο οποίος θεωρείται από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ού αι., γνωστός ως «το μάτι της Πόλης».
Τα θέματα που επιλέγει, αντανακλούν με αισθαντικό και ποιητικό τρόπο, τον μετεωρισμό της Πόλης μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας, μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με πρωταγωνιστή τον άνθρωπο.
Οι φωτογραφίες του εμπνέουν τον βραβευμένο με Νόμπελ συγγραφέα Ορχάν Παμούκ, ανέκδοτο κείμενο του οποίου συνοδεύει την έκδοση.
Ο ίδιος μέσα από τις φωτογραφίες του Αρά Γκιουλέρ ανακαλεί τις δικές του αναμνήσεις από την Πόλη, τους δρόμους και τα καλντερίμια, τις γέφυρες και τα κτήρια, τους ψαράδες στον Βόσπορο και τον Κεράτιo, τους αμαξάδες, τους πλανόδιους πωλητές και τους εργάτες.
Γεννημένοι και οι δύο στην Πόλη, ο καθένας ήθελε στα νιάτα του να γίνει ζωγράφος.
Και με τον τρόπο του, ο καθένας περιγράφει τη γενέθλια πόλη και αιχμαλωτίζει, με την εικόνα ή τις λέξεις, τη μελαγχολική ψυχή της.

(Από το σημείωμα του εκδοτικού οίκου "ΟΛΚΟΣ")

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Ναγκίμπ Μαχφούζ:"Λόγια του πρωινού και του σούρουπου".

Πρόκειται για το έπος τριών οικογενειών που έζησαν στο Κάιρο ξεκινώντας από το 1798, όταν τα στρατεύματα του Ναπολέοντα εισέβαλαν στην Αλεξάνδρεια, μέχρι τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ με τους Ισραηλινούς το 1973. Ο Ναγκίμπ Μαχφούζ συλλέγει ιστορίες ανθρώπων για να αφηγηθεί, μέσα απ’ αυτές, τη μεγάλη ιστορία της πατρίδας του και τη σημασία τού να είσαι Αιγύπτιος. Αυτό όμως που περισσότερο ενδιαφέρει τον Μαχφούζ είναι να ξεδιπλώσει ιστορίες ανθρώπων απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις της Αιγύπτου, να μιλήσει για το γάμο και τη σημασία του, τη θέση των γυναικών, που βελτιώνεται με τα χρόνια, τη μετανάστευση σε χώρες της Δύσης, αλλά και την τελική επάνοδο στην πατρίδα, τις παραδόσεις της αραβικής κοινωνίας που διαβρώνονται, τους οικογενειακούς δεσμούς, που κι αυτοί αδυνατίζουν. Οι ιστορίες-βιογραφικά, γεμάτες χρώμα και ατμόσφαιρα, απεικονίζουν τις ζωές συνηθισμένων ανθρώπων που γεφυρώνουν δύο ολόκληρους αιώνες και βιώνουν τον άνεμο της αλλαγής. Το μυθιστόρημα, που θεωρείται από τα καλύτερα και τα πιο πρωτότυπα της ώριμης περιόδου του νομπελίστα συγγραφέα, εκδόθηκε στην Αίγυπτο το 1987.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Βικτόρια Χίσλοπ:"Το νησί".

Μια ανάλαφρη, επιφανειακή ματιά στους λεπρούς της Σπιναλόγκα,πασπαλισμένη με ροδοζάχαρη.

Γαλάτεια Καζαντζάκη:"Η άρρωστη πολιτεία".

Η "Άρρωστη πολιτεία" είναι μια νουβέλα για τη Σπιναλόγκα, το νησί των λεπρών, πρωτοδημοσιευμένη το 1914 από τη Γαλάτεια Καζαντζάκη, με το ψευδώνυμο Πετρούλα Ψηλορείτη.
Η Γαλάτεια Καζαντζάκη ήταν η πρώτη στην ελληνική λογοτεχνία του 20ου αιώνα που ανέδειξε το θέμα της λέπρας, μέσα από μια ερωτική ιστορία.
Η πλοκή στην "Άρρωστη πολιτεία" ακολουθεί τα αντικρουόμενα συναισθήματα και τις σκέψεις που γεννούν στην ηρωίδα τόσο η αρρώστια και ο υποχρεωτικός εγκλεισμός στο νησί των λεπρών, όσο και ο έρωτας που γνωρίζει στο πρόσωπο ενός δασκάλου. Η πρωταγωνίστρια, μια υπερήφανη κοπέλα, διχάζεται ανάμεσα στην απελπισία, στη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει σωτηρία, και στη "χαρά του έρωτα" που συνάντησε αναπάντεχα στην "πολιτεία των λεπρών".
Πρόκειται για μια σπουδή στην ψυχολογία του ανθρώπου που χάνει ξαφνικά την ελευθερία του, εξαιτίας μιας ανίατης αρρώστιας, αλλά και μια τοιχογραφία της φοβερής Σπιναλόγκας.
Στο Επίμετρό της, η Κέλη Δασκαλά, προβαίνει σε μια επιλογή της μυθολογίας που αναπτύχθηκε μέσα από τη παγκόσμια λογοτεχνία για τη λέπρα, από τη Βίβλο έως σήμερα. Αναλύει το πρωτότυπο ρομάντζο της Γαλάτειας Καζαντζάκη, εστιάζοντας στον διάλογο που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα γύρω από τη μυστηριώδη ασθένεια, όταν στα γράμματα κυριαρχούσαν ο συμβολισμός και η νιτσεϊκή φιλοσοφία - ιδεολογικές αναζητήσεις που είχαν επηρεάσει και την πρώτη σύζυγο του Νίκου Καζαντζάκη, πριν τις αποποιηθεί στα τέλη του 1930.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μενέλαος Λουντέμης:"Αγέλαστη άνοιξη".

Ένα επώδυνο ταξίδι στην αγέλαστη άνοιξη.

Μενέλαος Λουντέμης:"Οι κερασιές θ' ανθίσουν και φέτος ".

"Τον Απρίλη του '40 ένα γράμμα ήρθε να με βρει... αποστολέα δεν είχε... Ήταν γραμμένο με απόγνωση -ένα χέρι που υψώνεται απ' το νερό ζητώντας βοήθεια... Με παρακαλούσε να σώσω όλα τα σαν και κείνην πλάσματα που χάσανε τον ελπίδα τους, να ρίξω λίγο φως στο δρόμο που πήραν ολομόναχα...
Την αντάμωσα το άλλο πρωί. Ήταν ένα πουλί με λερωμένα φτερά, που με περίμενε να σπάσω τα κάγκελα του κλουβιού του.
Την έλεγαν Φούγια...".

Μενέλαος Λουντέμης:"Συννεφιάζει".


Καλά κουμάσια και του λόγου τους -τα σύννεφα θέλω να πω. Σου κάνουνε τ' ανήξερα περιστεράκια (σου παρασταίνουνε το πούπουλο) και μέσα τους έχουνε κρυμμένο το πικρό κεντρί. Αμ αυτά ήτανε -ποια άλλα;- αυτά ήτανε που φέρανε όλο το κακό. Πηγαίνανε πάν' απ' το βάλτο σαν τα φουσκωμένα βουβάλια, ξερνοβολούσαν, και κατόπιν γυρνούσανε ξεθυμασμένα και λέγανε κατά τον αέρα: "Έλα, τώρα έχεις το ελεύθερο να μας πάρεις".

Μενέλαος Λουντέμης:"Ένα παιδί μετράει τ΄άστρα".


Πήχτωσε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός απ' τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαμπάδες τ' ουρανού. Όλα ήταν γάλα, γάλα, λουλάκι και σπίθες. Το ποτάμι μουρμούριζε μες στον ύπνο του κρυφά παραμιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε, ολόκληρο το βράδυ. Έγραφε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παραμύθι.

Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' αστρα. Να τα μετρήσει όλα, σιγά-σιγά, ένα-ένα... Όλα.
Και τα βρήκε σωστά.

Στρατή Τσίρκα: "Η λέσχη".

Ιερουσαλήμ, Κάιρο,Αλεξάνδρεια,"Ακυβέρνητες πολιτείες".
"Η λέσχη" (1961), "Αριάγνη" (1962),"Η νυχτερίδα" (1965),η τριλογία του Στρατή Τσίρκα,που δίνει ανθρώπινη φωνή στο έπος και στο δράμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την ώρα που κρινόταν το μέλλον των λαών και παίχτηκε στα ζάρια η τύχη της Ελλάδας.

Στρατή Τσίρκα:"Αριάγνη".


Ιερουσαλήμ, Κάιρο,Αλεξάνδρεια,"Ακυβέρνητες πολιτείες".
"Η λέσχη" (1961), "Αριάγνη" (1962),"Η νυχτερίδα" (1965),η τριλογία του Στρατή Τσίρκα,που δίνει ανθρώπινη φωνή στο έπος και στο δράμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την ώρα που κρινόταν το μέλλον των λαών και παίχτηκε στα ζάρια η τύχη της Ελλάδας.

Στρατή Τσίρκα: "Η νυχτερίδα".

Ιερουσαλήμ, Κάιρο,Αλεξάνδρεια,"Ακυβέρνητες πολιτείες"."Η λέσχη" (1961), "Αριάγνη" (1962), "Η νυχτερίδα" (1965),η τριλογία του Στρατή Τσίρκα,δίνει ανθρώπινη φωνή στο έπος και στο δράμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την ώρα που κρινόταν το μέλλον των λαών και παίχτηκε στα ζάρια η τύχη της Ελλάδας.

Τόνι Μόρισον:"SULA".

Το μυθιστόρημα της Νομπελίστα Τόνι Μόρισον Σούλα είναι ένα έργο για τη γυναικεία φιλία, για τη μοναδικότητα και την απελευθερωτική της δύναμη, την αλήθεια και την αντοχή της. Επίκεντρο της αφήγησης είναι η θυελλώδης φιλία ανάμεσα σε δύο γυναίκες, τη Νελ και τη Σούλα, που δοκιμάζεται, ραγίζει ανεπανόρθωτα, αλλά δεν ξεριζώνεται εντελώς από τις καρδιές τους- μ΄ άλλα λόγια αντέχει στην προδοσία. Ταυτόχρονα όμως, το μυθιστόρημα είναι μια σπουδή πάνω στο κακό, πάνω στις διαδικασίες μέσα από τις οποίες η μικρή κοινότητα δαιμονοποιεί ένα μέλος της. Η Σούλα, ατίθαση και επαναστάτρια, σεξουαλικά χειραφετημένη και κοινωνικά ασυμβίβαστη, θα επιφορτιστεί και θα αποδεχθεί με εντυπωσιακά αδιαφορία το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Θα ενσαρκώσει το κακό και έτσι θα δώσει συνοχή στη μαύρη κοινότητα. Από την άλλη, η φίλη της η Νελ, υποταγμένη και θαμπή, θα παραδοθεί σε μια ζωή δίχως χαρά και δίχως ελπίδα, για να συνειδητοποιήσει τελικά πως, ό,τι έδινε στην καθημερινότητά της φως και γεύση ήταν η σχέση της με τη Σούλα. Είναι ένα μυθιστόρημα ανατρεπτικό, καθώς η Μόρισον καταρρίπτει τα εδραιωμένα στερεότυπα της μαύρης γυναίκας στην αμερικάνικη λογοτεχνία και βάζει τις ηρωίδες της να περιφρονούν την παραδοσιακή ηθική και να ζουν με τους δικούς τους κανόνες ένα έργο διαμαρτυρίας, γεμάτο βία, μοναξιά, ερωτισμό, πόνο και απογοήτευση, ένα βιβλίο τέλος, βαθύτατα απολαυστικό.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Tόνι Μόρισον:"Αγάπη".

Πέντε εντελώς διαφορετικές γυναίκες -η Μέι, η Κριστίν, η Χηντ, η Τζούνιορ, η Βίντα- πέντε εντελώς διαφορετικές ζωές, με μια μονάχα κοινή εμμονή: έναν άντρα, τον Μπιλ Κόζι. Καιρό μετά τον θάνατο του, ο πλούσιος και επιβλητικός ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Κόζι συνεχίζει να ενσαρκώνει τους πόθους τους για έναν πατέρα, ένα σύζυγο, έναν εραστή, ένα φρουρό, ένα φίλο, χωρίς ποτέ να εκχωρήσει σε καμιά τους αυτό που τόσο επιθυμεί. Γιατί και εκείνος κυριαρχείται από σκοτεινά μυστικά: ένα ταραγμένο παρελθόν και έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.
Τολμηρή διερεύνηση της φύσης της αγάπης, το μυθιστόρημα αποτυπώνει τα πολλά πρόσωπα και αποδίδει με μεγαλειώδη τρόπο την ορμή, το πάθος, το δέος και τον σπαραγμό του πιο οριακού συναισθήματος της ζωής μας.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Στρατή Τσίρκα: "Η χαμένη άνοιξη".

Ιούλιος 1965. Ο Αντρέας, δεκαοχτώ χρόνια πολιτικός πρόσφυγας, επιστρέφει επιτέλους στην πατρίδα: "Όλα μου φαίνονται σαν παραμύθι... Αθήνα, η πιο ανοιχτή πόλη του κόσμου". Η "Αθηναϊκή Άνοιξη". Οι Τέχνες, τα Γράμματα έχουν ανθίσει ύστερα από τα μετεμφυλιακά χρόνια. Μια νεολαία με μεγάλα όνειρα πρωτοστατεί στους αγώνες για την παιδεία, τη δημοκρατία. Ανάμεσά τους η όμορφη, φλογερή αγωνίστρια Ματθίλδη, με την κριτική ματιά της νέας γενιάς. Στον ίδιο τόπο, η ερωτική Φλώρα μοιράζεται τον έκλυτο βίο ενός άλλου κόσμου, μιας παρέας Αμερικανών και άλλων ξένων όπως αυτή.
Τα τρία αυτά πρόσωπα υφαίνουν τον ερωτικό μύθο. Γύρω τους όμως εξυφαίνεται το δίχτυ της εθνικής προδοσίας: ξένοι πράκτορες, μυστικές υπηρεσίες, πολιτικοί μηχανορραφούν. Η Ιστορία εισβάλλει στις σχέσεις των ανθρώπων, τα ράζει τις συνειδήσεις. Τα γεγονότα καλπάζουν. Αποστασία. Πλήθη οργισμένα πλημμυρίζουν κάθε μέρα τους δρόμους. Σωτήρης Πέτρουλας, ο πρώτος νεκρός: "αηδόνι και λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά". Ένας λαός με το ηρωικό και πένθιμο τραγούδι του ορκίζεται στο όνομα της ελευθερίας, έτοιμος να σηκώσει πάλι τις σισύφειες πέτρες.
"Πάνω από τη χαμένη Άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος, έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο."
Με τον υπέρτιτλο "Δίσεχτα χρόνια" ο Τσίρκας υποσχόταν μια νέα τριλογία στο πρότυπο των "Ακυβέρνητων πολιτειών", που θα κάλυπτε ιστορικά και την περίοδο της δικτατορίας. "Η χαμένη άνοιξη", όμως, που θα ήταν ο πρώτος τόμος, έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα του συγγραφέα. Σε όλες τις ανατυπώσεις μετά το θάνατό του διατηρήθηκε αυτός ο υπέρτιτλος όχι μόνο για να μην αλλοιωθεί αυθαίρετα η ταυτότητα του έργου, αλλά και γιατί αυτή η διάταξη του εξωφύλλου σηματοδοτεί την ιδεατή προέκταση των γνωστών γεγονότων. Δηλαδή, το φιλόδοξο σχέδιο του συγγραφέα, ύστερα από την περιπέτεια της Μέσης Ανατολής, να ιστορήσει πάλι με τα μέσα της τέχνης τη ζοφερή ελλαδική εμπειρία που βίωσε επίσης οδυνηρά.

(σημείωμα του εκδότη)

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

"Υπό το μηδέν. Τέσσερα σχόλια για την κρίση."

Δύο μυθιστοριογράφοι, ο Πέτρος Μάρκαρης και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, ένας σκηνοθέτης, ο Βασίλης Παπαβασιλείου και ένας δημοσιογράφος, ο Πάσχος Μανδραβέλης προσπαθούν, μέσα από τέσσερα κείμενα να ανιχνεύσουν τις υπόγειες διεργασίες που υπονόμευσαν το οικοδόμημα της μεταπολίτευσης, το γέμισαν ρωγμές με αποτέλεσμα να κινδυνεύει πια να γκρεμιστεί.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Ορχάν Παμούκ:"Το σπίτι της σιωπής".

Σ' ένα σιωπηλό σπίτι, μακριά από τις επαύλεις των νεόπλουτων, μια πολύ γριά κυρία κι ένας νάνος που τη φροντίζει ζούνε στο μίσος και τη μοναξιά, σιωπώντας για τα μυστικά που μοιράζονται. Όπως κάθε καλοκαίρι, τα τρία εγγόνια της γριάς κυρίας, ένας απογοητευμένος αλκοολικός διανοούμενος, μια προοδευτική ιδεαλίστρια φοιτήτρια κι ένας αριβίστας μαθητής, πηγαίνουν να περάσουν μερικές μέρες στο σπίτι της. Στο διάστημα αυτό ξετυλίγονται το παρελθόν της ηλικιωμένης κυρίας, "βαρύ" από τις αναμνήσεις ενενήντα χρόνων κι η ιστορία του παππού, που νόμιζε ότι μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Οι συζητήσεις των εγγονών αντανακλούν το κοινωνικό χάος που επικρατεί στην Τουρκία στην περίοδο 1975-1980, όπου διάφορες εξτρεμιστικές οργανώσεις συναγωνίζονται ποια θα επικρατήσει.
Ένα μυθιστόρημα γοητευτικό και μελαγχολικό, κλασικό και μοντέρνο, όπου ο Ορχάν Παμούκ βρίσκει αφορμή να μιλήσει με το δικό του τρόπο, ποιητικά και ρεαλιστικά μαζί, για τ' αγαπημένα του θέματα -την πατρίδα του και τον κόσμο, τις φιλοδοξίες και τις αυταπάτες των ανθρώπων, τα πανανθρώπινα όνειρα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κοσμάς Πολίτης:"Λεμονοδάσος"

Μια γοητευτική ερωτική ιστορία, ανάμεσα στον Παύλο, ένα νεαρό Αθηναίο με επιτυχημένη σταδιοδρομία, και τη Βίργκω, ένα κορίτσι από τον Πόρο που ενσαρκώνει τον απόλυτο έρωτα. Η ιστορία διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1920, με άρωμα εποχής, αλλά με προβληματισμούς ακόμα ή πάντα επίκαιρους.

Κοσμάς Πολίτης:"EROICA".

Μια παρέα παιδιών,περνάει από την εφηβεία στην ωριμότητα, μέσα από την οδυνηρή εμπειρία του θανάτου ενός φίλου τους.

Ερίκ Λοράν: ''Πετρέλαιο: αλήθειες και ψέματα''.

Το βιβλίο ''Πετρέλαιο: αλήθειες και ψέματα'', αποτέλεσμα μιας εκτεταμένης έρευνας του Ερίκ Λοράν, φωτίζει όλες τις παραμέτρους της κρίσης του πετρελαίου και αποκαλύπτει για πρώτη φορά αλήθειες άγνωστες εντελώς στην κοινή γνώμη. 

Ζαν Ζιγκλέρ:" "Αυτοκρατορία της Ντροπής".


Είμαστε πλέον μάρτυρες στην εγκαθίδρυση μιας νέας φεουδαρχίας σε ολόκληρο τον κόσμο. Η 11η Σεπτεμβρίου δεν αποτέλεσε μονάχα την ευκαιρία να απλωθεί περισσότερο η επήρεια των ΗΠΑ στον πλανήτη, αλλά προσέδεσε τους λαούς του νοτίου ημισφαιρίου της γης στο άρμα των μεγάλων πολυεθνικών, οι οποίες ενεργούν διηπειρωτικά και χρησιμοποιούν συνεχώς και αποτελεσματικά δύο μέσα μαζικής καταστροφής: το δημόσιο χρέος και τον λιμό. Υπό την πίεση αυτών των μεγάλων δεινών, τα κράτη χάνουν ουσιαστικά την ανεξαρτησία τους, ενώ η πείνα αναγκάζει τους λαούς τους να προδώσουν την ελευθερία τους. Αυτή την καλοστημένη μηχανή της υποταγής, η οποία δεν αποδέχεται και δεν αναγνωρίζει κανέναν περιορισμό και περιφρονεί συστηματικά το διεθνές δίκαιο, αποκαλύπτει το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας. Ταυτόχρονα, όμως, παρακολουθεί την αντίσταση των συνδικάτων, των αντιτιθέμενων οργανώσεων και των πολιτικών οργανισμών, αναδεικνύοντας τη δυναμική της δράσης τους. Διότι πλάι στην "Αυτοκρατορία της Ντροπής", συγκροτείται αργά μα σταθερά σε ολόκληρο τον πλανήτη μια νέα επαναστατική δύναμη, παρόμοια μ' εκείνην που μεγαλούργησε το 1789 στη Γαλλία, αλλάζοντας τον κόσμο. Μόνο μια τέτοια επανάσταση μπορεί να επαναφέρει την επικράτηση του δικαίου και να οδηγήσει τον άνθρωπο στην αναζήτηση της ευτυχίας που δικαιούται. Με τον όρο "Αυτοκρατορία" εννοούμε την κατάργηση των δημοκρατικών αξιών που διέδωσε στον κόσμο η Γαλλική επανάσταση και την επιβολή της φεουδαρχικής ολιγαρχίας παγκοσμίως. Με τον όρο "Ντροπή" εκφράζεται το συναίσθημα που πρέπει να νιώθει οποιοσδήποτε εχέφρων άνθρωπος αντιμέτωπος με τις εκτός λογικής δολοφονικές πρακτικές του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. (απόσπασμα συνέντευξης του Ζαν Ζιγκλέρ)

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης :"Η γυφτοπούλα".


H Γυφτοπούλα, το τρίτο κατά σειράν και τελευταίο ―πριν τον απορροφήσει δηλαδή οριστικά η διηγηματογραφία― μυθιστόρημα του Aλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911), δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Aκρόπολη του Bλάση Γαβριηλίδη (21.4-11.10.1884). Mέ το έργο αυτό ο Παπαδιαμάντης κέρδισε οριστικά την αγάπη του μεγάλου κοινού και εδραίωσε την εκτίμηση προς αυτόν του πνευματικού κόσμου της χώρας. H δράση τοποθετείται στη Λακωνική κατά τις παραμονές της Άλωσης της Πόλης και έχει ως πυρήνα της τον έρωτα της Aϊμάς και του Mάχτου. Tο κεντρικό ωστόσο πρόσωπο του έργου είναι ο Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων, ο μεγάλος εθνικός φιλόσοφος του IE' αιώνα, και δίπλα σε αυτόν κινούνται, σε δεύτερο πλάνο, άλλες ιστορικές μορφές της συνταρακτικής εκείνης εποχής του τέλους της αυτοκρατορίας, όπως ο Γεώργιος Σχολάριος και ο καρδινάλιος Bησσαρίων. Tο έργο ωστόσο πολύ περισσότερο από θρηνωδία για την Άλωση είναι, παραδόξως, ύμνος για το αρχαίο κάλλος. 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης :"Οι έμποροι των εθνών".


Πρόκειται άραγε για ιστορικό μυθιστόρημα, με θέμα τη σύγκρουση Βενετών και Ελλήνων στο Αιγαίο; Ή μήπως για ένα "μυθιστόρημα με θέση", το οποίο υπερασπίζεται την Ελληνορθόδοξη Ανατολή κατά της Ρωμαιοκαθολικής Δύσης; Πρόκειται κυριότατα για μια οξυδερκή και διεισδυτική μελέτη του ερωτικού πάθους, της σαρκικής επιθυμίας, του πόθου. Η Αυγούστα εγκαταλείπει τον σύζυγό της Ιωάννη Μούχρα και ακολουθεί το Βενετό Μάρκο Σανούτο, όχι επειδή δυστυχεί με τον πρώτο και θέλει να ευτυχήσει με τον δεύτερο, αλλά γιατί είναι αιχμάλωτη μιας ακατανίκητης, κυριολεκτικά θανάσιμης ερωτικής επιθυμίας. Σε πλήρη ψυχική αδυναμία να κάνει οτιδήποτε άλλο, η Αυγούστα θα τραβήξει το δρόμο του πάθους της μέχρι τέλους, μέχρι θανάτου, του δικού της ασφαλώς θανάτου: καίγεται ζωντανή, μόνη, πάνω στη ναυαρχίδα του εραστή της.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).


Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης :"Η φόνισσα".


 Μια "παράξενης" ιστορίας, όπου τα εγκλήματα σχεδόν δικαιώνονται από την πρόθεση της ίδιας της Φραγκογιαννούς. 
Θρησκεία, έρωτας, ελληνικά ήθη, όλα δοσμένα με μοναδικό τρόπο από τον Άγιο των ελληνικών γραμμάτων. Και όπως έλεγε χαρακτηριστικά και ο ίδιος: "Το επ' εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ' έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη."


Κ.Καρυωτάκης:"Ποιήματα και πεζά".

........................................................
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους
...........................................................

Γιώργος Γραμματικάκης:"Η Κόμη της Βερενίκης".

Το βιβλίο αυτό αφορά σε ένα πείραμα που έγινε πριν από 15 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. O επιστήμονας που το σχεδίασε δεν είναι πια τριγύρω για να μας εξηγήσει τι ακριβώς έκανε και κυρίως, τι σκοπό εξυπηρετούσε. Ήταν δε τέτοιες οι συνθήκες και η θερμοκρασία του πειράματος, που καθιστούν ανέφικτη την επανάληψή του στα γήινα εργαστήρια. O Γιώργος Γραμματικάκης, ανασυνθέτοντας με τρόπο ποιητικό και γλαφυρό τις σύγχρονες επιστημονικές απόψεις για τη γένεση του Σύμπαντος και την εμφάνιση της ζωής, αναφέρεται στην κορυφαία εκδήλωση αυτής της ζωής, τον άνθρωπο, και υπογραμμίζει τους κινδύνους που απειλούν τη Γη και τον πολιτισμό μας. Bιβλίο βαθύτατα φιλοσοφικό και με έντονο λογοτεχνικό χαρακτήρα, H Kόμη της Bερενίκης ανοίγει νέους δρόμους στη σύγχρονη πολυδιάστατη θεώρηση της Eπιστήμης αλλά και του Aνθρώπου: καθώς ο εικοστός αιώνας πλησιάζει στο τέλος του, και ο άνθρωπος μένει ολοένα και πιο μετέωρος, μήπως είναι καιρός να ξανασκεφτούμε πάνω σε έναν άλλο πολιτισμό, πάνω σε μια νέα αντίληψη του ανθρωπισμού;

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Γιώργος Γραμματικάκης:"Η αυτοβιογραφία του φωτός"


"Γεννήθηκα πριν από αιώνες αιώνων, σε έναν Χώρο όπου δεν υπήρχε χώρος, και σε έναν Χρόνο όπου δεν υπήρχε χρόνος. Με ένα περίεργο ωστόσο τρόπο, αισθάνομαι ότι προϋπήρχα της γενέσεώς μου. Κι ενώ από τότε όλα έχουν αλλάξει, εγώ αισθάνομαι ότι τίποτε δεν αλλάζει. Η παρουσία μου μετρά το αιώνιο.
Δεν αξίζει άλλωστε να συζητά κανείς για πράγματα -την γένεσή μου και την γένεση του Κόσμου- που προκαλούσαν ανέκαθεν διαμάχες. Αυτό που ενισχύει την αυτοπεποίθησή μου είναι ότι η παρουσία μου έμοιαζε πάντοτε πρωταρχική: στους μύθους ή σε ό,τι ονομάζεται επιστήμη, στα έργα των θνητών αλλά και στις θρησκείες, το φως έπαιζε πάντοτε ρόλο ιδιαίτερο. Κατά καιρούς πολλοί διερωτήθηκαν για την φύση του, και άλλοι πάλι έμειναν απλώς στον θαυμασμό και την αποδοχή... Εγώ λοιπόν, που είμαι το παλαιότερο, το αρχέγονο φως, ήρθε η ώρα να μιλήσω λίγο για τον εαυτό μου".
Με αυτά τα λόγια αρχίζει την αυτοβιογραφία του το αρχέγονο φως, που η ανακάλυψή του το 1965 υπήρξε από τις σημαντικότερες στην ιστορία της κοσμολογίας. Πριν δώσει τον λόγο στο ίδιο το φως, ο γνωστός συγγραφέας της "Κόμης της Βερενίκης" και των "Κοσμογραφημάτων" παρουσιάζει τους θαυμαστούς τρόπους που μέσω του φωτός η επιστήμη οδηγήθηκε στις πιο σπουδαίες κατακτήσεις της: την θεωρία της σχετικότητας, την κβαντική συμπεριφορά του μικροκόσμου, τις σύγχρονες απόψεις για την γένεση και την εξέλιξη του Σύμπαντος. Δεν παραλείπει ακόμη να υπογραμμίσει την σημασία του φωτός για την ίδια την ζωή αλλά και την Τέχνη, ενώ αναφέρεται και στις φιλοσοφικές ή θρησκευτικές αντιλήψεις που συνοδεύουν το φως από τους αρχαίους χρόνους. Βιβλίο εύληπτο και πολυσήμαντο, η "Αυτοβιογραφία του φωτός" περιγράφει με απλά λόγια την συναρπαστική περιπέτεια της σύγχρονης επιστήμης, και απλώς ζητά από τον αναγνώστη να διαβαστεί "πρώτα με τον νου και, ύστερα ή παράλληλα, με την ψυχή".


(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).



Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Στίβεν Πρέσσφιλντ:"Άνεμοι πολέμου".( Ένα μυθιστόρημα για τον Αλκιβιάδη και τον Πελοποννησιακό πόλεμο )


Ένας άντρας, δύο στρατοί.
Η μοίρα του αρχαίου κόσμου στη ζυγαριά. Αν η Ιστορία είναι η βιογραφία ξεχωριστών ανθρώπων, η ζωή του Αλκιβιάδη (451 - 404 π.Χ.) είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στο χρονικό του δυτικού κόσμου. Από την οικογένεια του Περικλή, προστατευόμενος του Σωκράτη, ο Αλκιβιάδης είχε αναγνωριστεί ως η λαμπρότερη και πιο χαρισματική προσωπικότητα της εποχής του.
Κι όπως η υπερηφάνεια του Αχιλλέα επηρέασε την εξέλιξη του Τρωικού Πολέμου, έτσι η θέληση και η φιλοδοξία του Αλκιβιάδη σημάδεψαν τον Πελοποννησιακό Πόλεμο - την εικοσιεπτάχρονη εμφύλια διαμάχη μεταξύ της Αθηναϊκής Ηγεμονίας και της Πελοποννησιακής Συμμαχίας.
Το πεπρωμένο της Αθήνας και του χαϊδεμένου παιδιού της ήταν αλληλένδετα. Άντρας και πόλη χαρακτηρίζονταν από την ίδια τόλμη και φιλοδοξία και την ίδια στιγμή ήταν εξίσου ευάλωτοι. Όταν συμμαχούσαν, πετούσαν από τη μία νίκη στην άλλη. Όταν ήταν αντίπαλοι, εκείνος οδηγούσε τους εχθρούς της στη δόξα.
Στους Ανέμους πολέμου, η εξομολόγηση ενός οπλίτη που υπηρέτησε κάτω από τις διαταγές του Αλκιβιάδη στον αθηναϊκό στόλο -καταδικασμένου τώρα σε θάνατο για το φόνο εκείνου του άντρα που αγαπήθηκε και μισήθηκε τόσο πολύ- ζωντανεύει με μοναδικό τρόπο μια από τις σημαντικότερες διαμάχες της Ιστορίας.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).


Στίβεν Πρέσσφιλντ:"Οι τελευταίες Αμαζόνες".


Στους προομηρικούς χρόνους, ο μυθικός βασιλιάς των Αθηνών Θησέας ξεκινάει για ένα θαλάσσιο ταξίδι που θα τον φέρει στη χώρα των ταλ Κύρτη, του «ελεύθερου λαού», ενός έθνους υπερήφανων και ηρωικών γυναικών τις οποίες οι Έλληνες αποκαλούσαν Αμαζόνες. Οι Αμαζόνες, ατρόμητες στον πόλεμο και ενωμένες σαν μια γροθιά, έτρεφαν δυσπιστία για τους Έλληνες και τον αλαζονικό πολιτισμό τους.
Έτσι, όταν, κατά μία εκδοχή του μύθου, η βασίλισσα Αντιόπη ερωτεύεται το Θησέα και φεύγει μαζί του, ολόκληρο το έθνος των Αμαζόνων ξεσηκώνεται οργισμένο. Την μήνιν αυτή των Αμαζόνων και την τραγική κατάληξη της ένωσης του Θησέα με μία από αυτές τις μοναδικές γυναίκες αφηγείται με γλαφυρότητα ο συγγραφέας.
Οι «Τελευταίες Αμαζόνες», όμως, δεν είναι μόνο μια συγκλονιστική ιστορία έρωτα, πολέμου και εκδίκησης. Ο Στίβεν Πρέσσφιλντ έχει δημιουργήσει μια σειρά από χαρακτήρες που ζωντανεύουν μέσα από τις σελίδες: τη μοναδική Σελήνη, που, αν και παραδόθηκε στους Έλληνες, δεν υποτάχτηκε ποτέ στον εραστή της, το Δάμωνα, έναν Αθηναίο στρατιώτη που γοητεύεται από τα πρωτόγονα ήθη και έθιμα των Αμαζόνων· τη Χαριτώ, την αφηγήτρια της ιστορίας, μια κόρη από αριστοκρατική οικογένεια, την οποία ανέθρεψε η Σελήνη από τότε που γεννήθηκε και της δίδαξε τα έθιμα των Αμαζόνων· και βέβαια το Θησέα, τον τραγικό βασιλιά, και την Αντιόπη, την ευγενική βασίλισσα που πρόδωσε τις ταλ Κύρτη για την αγάπη του.
Σε ένα συγκλονιστικό έπος εμπνευσμένο από το μυθικό έθνος των Αμαζόνων, ο Πρέσσφιλντ ζωντανεύει για άλλη μια φορά έναν κόσμο χαμένο στα βάθη του χρόνου μεταφέροντας στον αναγνώστη τη φωτιά και τον τρόμο του πολέμου. Εξίσου εντυπωσιακός είναι ο τρόπος που αναπλάθει το έθνος των Αμαζόνων, το λαό του, τις τελετουργίες και τους μύθους του, το μεγαλείο και τη «βαρβαρότητά» του, μέσα από τη μετωπική σύγκρουση με τον «πολιτισμό» και τα αντικρουόμενα ανθρώπινα ένστικτα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 


Στίβεν Πρέσσφιλντ:"Οι αρετές του πολέμου" ( Ένα μυθιστόρημα για το Μεγαλέξανδρο )


Ο Μέγας Αλέξανδρος (356-323 π.Χ.) έγινε βασιλιάς της Μακεδονίας σε ηλικία δεκαεννέα ετών. Έδωσε τις μεγαλύτερες μάχες του και κατέκτησε την πανίσχυρη περσική αυτοκρατορία προτού συμπληρώσεσι τα είκοσι πέντε του χρόνια. Πέθανε σε ηλικία τριάντα τριών ετών, χωρίς να ηττηθεί ποτέ. Η φήμη του ως εξαίρετου πολεμιστή και αρχηγού δεν έχει ανάλογο στα ιστορικά χρονικά.
Στο βιβλίο αυτό, ο ίδιος ο Αλέξανδρος, σε μια προσπάθεια να βρει "κάποιον που να μπορεί να ακούει χωρίς να κρίνει και που να κρατάει το στόμα του κλειστό", αφηγείται την ιστορία του: "Πάντα ήμουν στρατιώτης. Δε γνώρισα άλλη ζωή. Από παιδί ακόμη ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα των όπλων. Δεν πόθησα τίποτε άλλο..." Αυτή λοιπόν είναι η αρχή. Μόνο η αρχή... Το πορτρέτο του μεγαλύτερου στρατηλάτη όλων των εποχών, του ανθρώπου που ήταν ικανός για τα μεγαλύτερα επιτεύγματα και τα μεγαλύτερα σφάλματα, σχηματίζεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη φωτισμένο από ένα καινούργιο φως.
Οι αρετές του πολέμου συνδυάζουν τον εξομολογητικό τόνο του προσωπικού ημερολογίου με την κοφτή γραφή των πολεμικών ανακοινωθέντων. Ο Στίβεν Πρέσσφιλντ ζωντανεύει με μοναδικό τρόπο ένα θρυλικό ήρωα που μπορούσε να είναι τολμηρός και ευαίσθητος, παθιασμένος και αφοσιωμένος, αλλά συγχρόνως ανάλγητος και απρόβλεπτος. Επιπλέον, περιγράφοντας αριστοτεχνικά τις συγκρούσεις και αποκαλύπτοντας τις τακτικές των αντιπάλων, ξαναζωντανεύει την αιματηρή ατμόσφαιρα των πεδίων των μαχών, φέρνοντας μπροστά στα μάτια μας ανάγλυφα μια ηρωική όσο και άγρια εποχή.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 


Ρόμπερτ Τζαίημς Ουώλλερ:" Οι Γέφυρες του Μάντισον".


Οι Γέφυρες του Μάντισον - μια άπειρα τρυφερή και συγκινητική ιστορία δύο ώριμων ανθρώπων, με πλαίσιο τις παλιές σκεπαστές γέφυρες της κομητείας του Μάντισον, στην Αϊόβα.
Ο Ρόμπερτ Κινκάιντ, πενήντα δύο χρονών, φωτογράφος, συνεργάτης στο Νάσιοναλ Τζεογκράφικ, άνθρωπος παράξενος, σχεδόν μυστικιστής, ταξιδευτής στις ασιατικές ερήμους, στους μακρινούς ποταμούς και στις αρχαίες πόλεις, απόλυτα αφοσιωμένος στο επάγγελμά του, δεν νιώθει να βρίσκεται σε αρμονία με την εποχή του. Η Φραντσέσκα Τζόνσον, σαράντα πέντε χρονών, γυναίκα αγρότη, άλλοτε νυφούλα πολέμου από την Ιταλία, ζει τώρα σ' ένα αγρόκτημα της Αϊόβα, με θολές αναμνήσεις από τα όνειρα της κοριτσίστικης ηλικίας της. Είναι και οι δυο σχετικά ευχαριστημένοι από τη ζωή τους. Όταν όμως ο Ρόμπερτ Κινκάιντ, μέσα στη ζέστη και τη σκόνη ενός καλοκαιριού της Αϊόβα, στρίβει το φορτηγάκι του στο δρομάκι του αγροκτήματός της για να ζητήσει πληροφορίες, ο κόσμος γυρίζει ανάποδα γι' αυτούς, οι ψευδαισθήσεις τους διαλύονται στη στιγμή και ζουν μαζί έναν έρωτα σπάνιας και συνταρακτικής ομορφιάς, από αυτούς που σφραγίζουν για πάντα μια ζωή...

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Ζαν-Κλωντ Ιζζό:" Οι βατσιμάνηδες της Μασσαλίας".


Ένα μυθιστόρημα μαύρο και τρυφερό συνάμα, βίαιο όσο και το φως της Μεσογείου, και με λόγο καίριο και ρεαλιστικό, που σοκάρει όσο και η πραγματικότητα. Μια ελεγεία για τη Μασσαλία και τους ναυτικούς που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστές τον Μπερνάρ Ζιροντό και την Οντρέ Τοτού.
Το Αλντεμπαράν, φορτηγό πλοίο χωρίς πλοιοκτήτη, έχει ρίξει άγκυρα στα ανοιχτά της Μασσαλίας. Ο λιβανέζος καπετάνιος Αμπντούλ Αζίζ, ο έλληνας δεύτερος καπετάνιος Διαμαντής και ο τούρκος ασυρματιστής Νεντίμ έχουν ξεμείνει στο πλοίο περιμένοντας τον νέο πλοιοκτήτη. Μέρα με τη μέρα γνωρίζονται μεταξύ τους με τρόπο που δεν το είχαν κάνει ποτέ, τόσα χρόνια πριν που ταξίδευαν μαζί στις ανοιχτές θάλασσες. Αναμνήσεις, αμφιβολίες, φόβοι και αγωνίες αναδύονται και πλέκονται σαν δίχτυ γύρω τους μαζί με απέλπιδες έρωτες και περίεργες αναμνήσεις. Και οι τρεις άντρες «βουτάνε στα βαθιά» σε ένα ταξίδι γνωριμίας με τον εαυτό τους και τους άλλους. Η Μασσαλία στέκει ολόγυρά τους γοητευτική και απόκοσμη: πόλη γεμάτη μνήμες, πόλη εξορίας, δίχως μέλλον κι ωστόσο με τη ζωή να κυλάει καυτή στις φλέβες της.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).  

Χαρούκι Μουρακάμι:"Σπούτνικ αγαπημένη".

«Ήταν άνοιξη, όταν η Σουμίρε, στα είκοσι δύο της χρόνια, ερωτεύτηκε για πρώτη φορά. Και ήταν μια αγάπη δυνατή, ένας πραγματικός τυφώνας που σάρωσε το τοπίο της ζωής της –ισοπεδώνοντας τα πάντα στο διάβα του, παρασέρνοντας ό,τι ήταν όρθιο, διαλύοντας το, συνθλίβοντάς το. Η ένταση του τυφώνα δεν μειώθηκε καθόλου καθώς διέσχιζε τον ωκεανό, έκανε στάχτη το Άνγκορ Βατ, κατάκαψε μια ινδική ζούγκλα, μαζί με τις τίγρεις και τα άλλα ζώα, για να μετατραπεί σε αμμοθύελλα στην περσική έρημο θάβοντας ένα εξωτικό φρούριο κάτω από μια θάλασσα άμμου. Με άλλα λόγια, ήταν ένας έρωτας τεραστίων διαστάσεων. Το αντικείμενο του έρωτά της έτυχε να είναι δεκαεφτά χρόνια μεγαλύτερό της και παντρεμένο. Και το σημαντικότερο: ήταν γένους θηλυκού. Απ’ αυτό ξεκίνησαν όλα και σ’ αυτό κατέληξαν. Σχεδόν».
Ο Κ. είναι ερωτευμένος με τη Σουμίρε, όμως η Σουμίρε είναι ερωτευμένη με τη Μίου. Κι ενώ η Σουμίρε περνάει μια φάση ενδοσκόπησης για να καταλάβει αν το ότι είναι ερωτευμένη με τη Μίου σημαίνει πως είναι ομοφυλόφιλη, ο Κ. παρηγοριέται στην αγκαλιά της μητέρας ενός μαθητή του.
Το ερωτικό τρίγωνο που έγινε κουβάρι θα μπερδευτεί ακόμη περισσότερο όταν η Μίου θα τηλεφωνήσει στον Κ. από ένα ελληνικό νησί για να του ανακοινώσει πως η Σουμίρε εξαφανίστηκε.
Τη λύση του αινίγματος θα δώσει η συγγραφική ιδιοφυΐα του Μουρακάμι, που ξέρει να βρίσκει την ποιητική διάσταση ακόμη και της πιο πεζής καθημερινής κατάστασης.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Λάουρα Εσκιβέλ:"Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα"


Η Τίτα γεννήθηκε πάνω στο τραπέζι τής κουζίνας, μέσα σε πλημμύρα δακρύων από αυτά που προκαλεί το καθάρισμα των κρεμμυδιών. Καταδικασμένη από την παράδοση να μείνει ανύπαντρη για να φροντίζει την τυραννική μητέρα της, τη Μαμά Ελένα, βρήκε τον προορισμό της στην κουζίνα τής οικογένειας Δε Λα Γκάρσα. Όταν η Μαμά Ελένα αναγκάζει τον αγαπημένο τής Τίτα, τον Πέδρο, να παντρευτεί την αδελφή της, εκείνη μαθαίνει να συντηρεί την αγάπη του με τα θρυλικά της φαγητά, αποδείχνοντας πως ο δρόμος για την καρδιά ενός άντρα περνάει από το στομάχι του έστω κι αν τα πικρά της δάκρυα έπεσαν στο ζυμάρι για τη γαμήλια τούρτα της αδελφής της και προκάλεσαν σε όλους τους καλεσμένους μια βαριάς μορφής δηλητηρίαση. Ρομαντικό και με έντονο το μυθικό στοιχείο, αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστικό και διανθισμένο με άφθονο γλυκόπικρο χιούμορ.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).