Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Χέρτα Μύλερ:"Η αλεπού ήταν και τότε ο κυνηγός".

Ρουμανία, τέλη της δεκαετίας του ’80: Η Αντίνα είναι μια μελαγχολική αλλά αποφασιστική δασκάλα, η Κλάρα μια ωραία, ξέγνοιαστη εργάτρια σ’ ένα εργοστάσιο συρμάτων, και οι δυο τους κάτι περισσότερο από στενές φίλες. Τυχαίνει όμως να ζουν σε μια από τις σκληρότερες δικτατορίες της Ευρώπης, όπου η φιλία μετατρέπεται σε εργαλείο της Σεκουριτάτε, ο έρωτας αποτελεί συνώνυμο του άγχους και οι καλύτεροι αναγνώστες της ποίησης τελικά είναι οι πράκτορες του Τσαουσέσκου, που ψάχνουν ανάμεσα στις γραμμές για απαγορευμένα μηνύματα. Κάτι όμως συνδέει τους συνταξιούχους που προσπαθούν να ξεχάσουν την πείνα τους, τους γιατρούς που μιλούν για αυτοκτονίες ασθενών τους και τους πράκτορες της Σεκουριτάτε στις μικροαποτυχίες τους: η φράση «δε βαριέσαι» συνοψίζει τον φόβο, την κρυφή απειλή και την παραίτηση, και πλαισιώνει ολόκληρο το μυθιστόρημα, από το μότο της αρχής μέχρι το καταληκτικό του κεφάλαιο. Κι όταν το καθεστώς θα καταρρεύσει, κάποιοι από τους φίλους θα παραμείνουν εξαφανισμένοι, ο διευθυντής θα γίνει αρχιεργάτης και ο αρχιεργάτης διευθυντής, φυσικός υπεύθυνος για την αλλαγή και τον εκδημοκρατισμό: η αλεπού θα παραμείνει ο κυνηγός...

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

2 σχόλια:

  1. Είχα την εντύπωση,ότι το Νόμπελ της Χέρτα Μύλερ ήταν ακόμη ένα βραβείο,που εξυπηρετούσε πολιτικές σκοπιμότητες.
    Διαβάζοντας το "Η αλεπού ήταν και τότε ο κυνηγός",ανακάλυψα μια εξαιρετική λυρική γραφή,ένα ποιητικό ύφος μιας ξεχωριστής τέχνης της γραφής.
    Με μοναδικό ποιητικά λυρικό λόγο και αλληγορική γλώσσα,η Μύλερ αποτυπώνει τη στυγνή και απάνθρωπα σκληρή δικτατορία του Τσαουσέσκου.
    Ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες,μετατρέπει το αποτρόπαιο σε φανταστικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σου προτείνω λοιπόν να διαβάσεις τους Μετέωρους Ταξιδιώτες, δεν μπορώ να τα συγκρίνω αλλά πιστεύω ότι θα σου αρέσει. Ευτυχώς που βραβεύτηκε με νόμπελ και έσπευσαν να μεταφράσουν το έργο της, έστω και με τους δικούς τους, ελληνικούς, ρυθμούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή