Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Βασίλης Αλεξάκης:"Τάλγκο".

«…και τελοσπάντων το είχα περίπου επιτύχει να σε αντιμετωπίζω αρκετά ψύχραιμα μέχρι τη στιγμή που είδα από κοντά το πρόσωπό σου, που μου χαμογέλασες, οπότε κατέρρευσε το αμυντικό μου σύστημα, κατέβασε τις κρεμαστές γέφυρες, άνοιξα τις πύλες και σε παρότρυνα σιωπηλά να σπεύσεις με το στράτευμά σου και να βιάσεις τον πληθυσμό».
«Συνήθως οι άνθρωποι είναι κρυμμένοι κάπου βαθιά στο σώμα τους, καλά προστατευμένοι από ένα σωρό σάρκες και οστά. Εσύ βρισκόσουν ακριβώς κάτω από το δέρμα σου, δε μας χώριζε σχεδόν τίποτε».
«Κι όταν θα πάψω να είμαι ερωτευμένη μαζί σου, Γρηγόρη, να ξέρεις ότι θα σε ευγνωμονώ που μου έκανες αυτό το δώρο… Όταν γεράσω και με ρωτούν τί σημαντικό συνέβη στη ζωή μου, αυτό μόνο θα λέω: «Μου έκαναν κάποτε ένα δώρο, λίγη βροχή».

1 σχόλιο:

  1. Τριάντα χρόνια περίπου και εξακολουθεί να είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή