Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Στίβεν Πρέσσφιλντ:"Άνεμοι πολέμου".( Ένα μυθιστόρημα για τον Αλκιβιάδη και τον Πελοποννησιακό πόλεμο )


Ένας άντρας, δύο στρατοί.
Η μοίρα του αρχαίου κόσμου στη ζυγαριά. Αν η Ιστορία είναι η βιογραφία ξεχωριστών ανθρώπων, η ζωή του Αλκιβιάδη (451 - 404 π.Χ.) είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στο χρονικό του δυτικού κόσμου. Από την οικογένεια του Περικλή, προστατευόμενος του Σωκράτη, ο Αλκιβιάδης είχε αναγνωριστεί ως η λαμπρότερη και πιο χαρισματική προσωπικότητα της εποχής του.
Κι όπως η υπερηφάνεια του Αχιλλέα επηρέασε την εξέλιξη του Τρωικού Πολέμου, έτσι η θέληση και η φιλοδοξία του Αλκιβιάδη σημάδεψαν τον Πελοποννησιακό Πόλεμο - την εικοσιεπτάχρονη εμφύλια διαμάχη μεταξύ της Αθηναϊκής Ηγεμονίας και της Πελοποννησιακής Συμμαχίας.
Το πεπρωμένο της Αθήνας και του χαϊδεμένου παιδιού της ήταν αλληλένδετα. Άντρας και πόλη χαρακτηρίζονταν από την ίδια τόλμη και φιλοδοξία και την ίδια στιγμή ήταν εξίσου ευάλωτοι. Όταν συμμαχούσαν, πετούσαν από τη μία νίκη στην άλλη. Όταν ήταν αντίπαλοι, εκείνος οδηγούσε τους εχθρούς της στη δόξα.
Στους Ανέμους πολέμου, η εξομολόγηση ενός οπλίτη που υπηρέτησε κάτω από τις διαταγές του Αλκιβιάδη στον αθηναϊκό στόλο -καταδικασμένου τώρα σε θάνατο για το φόνο εκείνου του άντρα που αγαπήθηκε και μισήθηκε τόσο πολύ- ζωντανεύει με μοναδικό τρόπο μια από τις σημαντικότερες διαμάχες της Ιστορίας.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).


Στίβεν Πρέσσφιλντ:"Οι τελευταίες Αμαζόνες".


Στους προομηρικούς χρόνους, ο μυθικός βασιλιάς των Αθηνών Θησέας ξεκινάει για ένα θαλάσσιο ταξίδι που θα τον φέρει στη χώρα των ταλ Κύρτη, του «ελεύθερου λαού», ενός έθνους υπερήφανων και ηρωικών γυναικών τις οποίες οι Έλληνες αποκαλούσαν Αμαζόνες. Οι Αμαζόνες, ατρόμητες στον πόλεμο και ενωμένες σαν μια γροθιά, έτρεφαν δυσπιστία για τους Έλληνες και τον αλαζονικό πολιτισμό τους.
Έτσι, όταν, κατά μία εκδοχή του μύθου, η βασίλισσα Αντιόπη ερωτεύεται το Θησέα και φεύγει μαζί του, ολόκληρο το έθνος των Αμαζόνων ξεσηκώνεται οργισμένο. Την μήνιν αυτή των Αμαζόνων και την τραγική κατάληξη της ένωσης του Θησέα με μία από αυτές τις μοναδικές γυναίκες αφηγείται με γλαφυρότητα ο συγγραφέας.
Οι «Τελευταίες Αμαζόνες», όμως, δεν είναι μόνο μια συγκλονιστική ιστορία έρωτα, πολέμου και εκδίκησης. Ο Στίβεν Πρέσσφιλντ έχει δημιουργήσει μια σειρά από χαρακτήρες που ζωντανεύουν μέσα από τις σελίδες: τη μοναδική Σελήνη, που, αν και παραδόθηκε στους Έλληνες, δεν υποτάχτηκε ποτέ στον εραστή της, το Δάμωνα, έναν Αθηναίο στρατιώτη που γοητεύεται από τα πρωτόγονα ήθη και έθιμα των Αμαζόνων· τη Χαριτώ, την αφηγήτρια της ιστορίας, μια κόρη από αριστοκρατική οικογένεια, την οποία ανέθρεψε η Σελήνη από τότε που γεννήθηκε και της δίδαξε τα έθιμα των Αμαζόνων· και βέβαια το Θησέα, τον τραγικό βασιλιά, και την Αντιόπη, την ευγενική βασίλισσα που πρόδωσε τις ταλ Κύρτη για την αγάπη του.
Σε ένα συγκλονιστικό έπος εμπνευσμένο από το μυθικό έθνος των Αμαζόνων, ο Πρέσσφιλντ ζωντανεύει για άλλη μια φορά έναν κόσμο χαμένο στα βάθη του χρόνου μεταφέροντας στον αναγνώστη τη φωτιά και τον τρόμο του πολέμου. Εξίσου εντυπωσιακός είναι ο τρόπος που αναπλάθει το έθνος των Αμαζόνων, το λαό του, τις τελετουργίες και τους μύθους του, το μεγαλείο και τη «βαρβαρότητά» του, μέσα από τη μετωπική σύγκρουση με τον «πολιτισμό» και τα αντικρουόμενα ανθρώπινα ένστικτα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 


Στίβεν Πρέσσφιλντ:"Οι αρετές του πολέμου" ( Ένα μυθιστόρημα για το Μεγαλέξανδρο )


Ο Μέγας Αλέξανδρος (356-323 π.Χ.) έγινε βασιλιάς της Μακεδονίας σε ηλικία δεκαεννέα ετών. Έδωσε τις μεγαλύτερες μάχες του και κατέκτησε την πανίσχυρη περσική αυτοκρατορία προτού συμπληρώσεσι τα είκοσι πέντε του χρόνια. Πέθανε σε ηλικία τριάντα τριών ετών, χωρίς να ηττηθεί ποτέ. Η φήμη του ως εξαίρετου πολεμιστή και αρχηγού δεν έχει ανάλογο στα ιστορικά χρονικά.
Στο βιβλίο αυτό, ο ίδιος ο Αλέξανδρος, σε μια προσπάθεια να βρει "κάποιον που να μπορεί να ακούει χωρίς να κρίνει και που να κρατάει το στόμα του κλειστό", αφηγείται την ιστορία του: "Πάντα ήμουν στρατιώτης. Δε γνώρισα άλλη ζωή. Από παιδί ακόμη ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα των όπλων. Δεν πόθησα τίποτε άλλο..." Αυτή λοιπόν είναι η αρχή. Μόνο η αρχή... Το πορτρέτο του μεγαλύτερου στρατηλάτη όλων των εποχών, του ανθρώπου που ήταν ικανός για τα μεγαλύτερα επιτεύγματα και τα μεγαλύτερα σφάλματα, σχηματίζεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη φωτισμένο από ένα καινούργιο φως.
Οι αρετές του πολέμου συνδυάζουν τον εξομολογητικό τόνο του προσωπικού ημερολογίου με την κοφτή γραφή των πολεμικών ανακοινωθέντων. Ο Στίβεν Πρέσσφιλντ ζωντανεύει με μοναδικό τρόπο ένα θρυλικό ήρωα που μπορούσε να είναι τολμηρός και ευαίσθητος, παθιασμένος και αφοσιωμένος, αλλά συγχρόνως ανάλγητος και απρόβλεπτος. Επιπλέον, περιγράφοντας αριστοτεχνικά τις συγκρούσεις και αποκαλύπτοντας τις τακτικές των αντιπάλων, ξαναζωντανεύει την αιματηρή ατμόσφαιρα των πεδίων των μαχών, φέρνοντας μπροστά στα μάτια μας ανάγλυφα μια ηρωική όσο και άγρια εποχή.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 


Ρόμπερτ Τζαίημς Ουώλλερ:" Οι Γέφυρες του Μάντισον".


Οι Γέφυρες του Μάντισον - μια άπειρα τρυφερή και συγκινητική ιστορία δύο ώριμων ανθρώπων, με πλαίσιο τις παλιές σκεπαστές γέφυρες της κομητείας του Μάντισον, στην Αϊόβα.
Ο Ρόμπερτ Κινκάιντ, πενήντα δύο χρονών, φωτογράφος, συνεργάτης στο Νάσιοναλ Τζεογκράφικ, άνθρωπος παράξενος, σχεδόν μυστικιστής, ταξιδευτής στις ασιατικές ερήμους, στους μακρινούς ποταμούς και στις αρχαίες πόλεις, απόλυτα αφοσιωμένος στο επάγγελμά του, δεν νιώθει να βρίσκεται σε αρμονία με την εποχή του. Η Φραντσέσκα Τζόνσον, σαράντα πέντε χρονών, γυναίκα αγρότη, άλλοτε νυφούλα πολέμου από την Ιταλία, ζει τώρα σ' ένα αγρόκτημα της Αϊόβα, με θολές αναμνήσεις από τα όνειρα της κοριτσίστικης ηλικίας της. Είναι και οι δυο σχετικά ευχαριστημένοι από τη ζωή τους. Όταν όμως ο Ρόμπερτ Κινκάιντ, μέσα στη ζέστη και τη σκόνη ενός καλοκαιριού της Αϊόβα, στρίβει το φορτηγάκι του στο δρομάκι του αγροκτήματός της για να ζητήσει πληροφορίες, ο κόσμος γυρίζει ανάποδα γι' αυτούς, οι ψευδαισθήσεις τους διαλύονται στη στιγμή και ζουν μαζί έναν έρωτα σπάνιας και συνταρακτικής ομορφιάς, από αυτούς που σφραγίζουν για πάντα μια ζωή...

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Ζαν-Κλωντ Ιζζό:" Οι βατσιμάνηδες της Μασσαλίας".


Ένα μυθιστόρημα μαύρο και τρυφερό συνάμα, βίαιο όσο και το φως της Μεσογείου, και με λόγο καίριο και ρεαλιστικό, που σοκάρει όσο και η πραγματικότητα. Μια ελεγεία για τη Μασσαλία και τους ναυτικούς που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστές τον Μπερνάρ Ζιροντό και την Οντρέ Τοτού.
Το Αλντεμπαράν, φορτηγό πλοίο χωρίς πλοιοκτήτη, έχει ρίξει άγκυρα στα ανοιχτά της Μασσαλίας. Ο λιβανέζος καπετάνιος Αμπντούλ Αζίζ, ο έλληνας δεύτερος καπετάνιος Διαμαντής και ο τούρκος ασυρματιστής Νεντίμ έχουν ξεμείνει στο πλοίο περιμένοντας τον νέο πλοιοκτήτη. Μέρα με τη μέρα γνωρίζονται μεταξύ τους με τρόπο που δεν το είχαν κάνει ποτέ, τόσα χρόνια πριν που ταξίδευαν μαζί στις ανοιχτές θάλασσες. Αναμνήσεις, αμφιβολίες, φόβοι και αγωνίες αναδύονται και πλέκονται σαν δίχτυ γύρω τους μαζί με απέλπιδες έρωτες και περίεργες αναμνήσεις. Και οι τρεις άντρες «βουτάνε στα βαθιά» σε ένα ταξίδι γνωριμίας με τον εαυτό τους και τους άλλους. Η Μασσαλία στέκει ολόγυρά τους γοητευτική και απόκοσμη: πόλη γεμάτη μνήμες, πόλη εξορίας, δίχως μέλλον κι ωστόσο με τη ζωή να κυλάει καυτή στις φλέβες της.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).  

Χαρούκι Μουρακάμι:"Σπούτνικ αγαπημένη".

«Ήταν άνοιξη, όταν η Σουμίρε, στα είκοσι δύο της χρόνια, ερωτεύτηκε για πρώτη φορά. Και ήταν μια αγάπη δυνατή, ένας πραγματικός τυφώνας που σάρωσε το τοπίο της ζωής της –ισοπεδώνοντας τα πάντα στο διάβα του, παρασέρνοντας ό,τι ήταν όρθιο, διαλύοντας το, συνθλίβοντάς το. Η ένταση του τυφώνα δεν μειώθηκε καθόλου καθώς διέσχιζε τον ωκεανό, έκανε στάχτη το Άνγκορ Βατ, κατάκαψε μια ινδική ζούγκλα, μαζί με τις τίγρεις και τα άλλα ζώα, για να μετατραπεί σε αμμοθύελλα στην περσική έρημο θάβοντας ένα εξωτικό φρούριο κάτω από μια θάλασσα άμμου. Με άλλα λόγια, ήταν ένας έρωτας τεραστίων διαστάσεων. Το αντικείμενο του έρωτά της έτυχε να είναι δεκαεφτά χρόνια μεγαλύτερό της και παντρεμένο. Και το σημαντικότερο: ήταν γένους θηλυκού. Απ’ αυτό ξεκίνησαν όλα και σ’ αυτό κατέληξαν. Σχεδόν».
Ο Κ. είναι ερωτευμένος με τη Σουμίρε, όμως η Σουμίρε είναι ερωτευμένη με τη Μίου. Κι ενώ η Σουμίρε περνάει μια φάση ενδοσκόπησης για να καταλάβει αν το ότι είναι ερωτευμένη με τη Μίου σημαίνει πως είναι ομοφυλόφιλη, ο Κ. παρηγοριέται στην αγκαλιά της μητέρας ενός μαθητή του.
Το ερωτικό τρίγωνο που έγινε κουβάρι θα μπερδευτεί ακόμη περισσότερο όταν η Μίου θα τηλεφωνήσει στον Κ. από ένα ελληνικό νησί για να του ανακοινώσει πως η Σουμίρε εξαφανίστηκε.
Τη λύση του αινίγματος θα δώσει η συγγραφική ιδιοφυΐα του Μουρακάμι, που ξέρει να βρίσκει την ποιητική διάσταση ακόμη και της πιο πεζής καθημερινής κατάστασης.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Λάουρα Εσκιβέλ:"Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα"


Η Τίτα γεννήθηκε πάνω στο τραπέζι τής κουζίνας, μέσα σε πλημμύρα δακρύων από αυτά που προκαλεί το καθάρισμα των κρεμμυδιών. Καταδικασμένη από την παράδοση να μείνει ανύπαντρη για να φροντίζει την τυραννική μητέρα της, τη Μαμά Ελένα, βρήκε τον προορισμό της στην κουζίνα τής οικογένειας Δε Λα Γκάρσα. Όταν η Μαμά Ελένα αναγκάζει τον αγαπημένο τής Τίτα, τον Πέδρο, να παντρευτεί την αδελφή της, εκείνη μαθαίνει να συντηρεί την αγάπη του με τα θρυλικά της φαγητά, αποδείχνοντας πως ο δρόμος για την καρδιά ενός άντρα περνάει από το στομάχι του έστω κι αν τα πικρά της δάκρυα έπεσαν στο ζυμάρι για τη γαμήλια τούρτα της αδελφής της και προκάλεσαν σε όλους τους καλεσμένους μια βαριάς μορφής δηλητηρίαση. Ρομαντικό και με έντονο το μυθικό στοιχείο, αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστικό και διανθισμένο με άφθονο γλυκόπικρο χιούμορ.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Ιζαμπέλ Αλιέντε:"Το σπίτι των πνευμάτων ".

Μια χώρα που θα μπορούσε να είναι η Χιλή, και μια πολυπρόσωπη δυναστεία που σε κάθε μέλος της αναφέρεται διαδοχικά αυτό το χρονικό. Ο Εστέμπαν Τρουέμπα, ζάπλουτος γαιοκτήμονας, οικογενειακός δυνάστης, που οι τρομεροί θυμοί του συντάραζαν όλους γύρω του. Η Κλάρα, η νόμιμη σύζυγός του, υπερευαίσθητη, με απόλυτη πίστη στα πνεύματα που πλανιούνται στο μεγάλο αρχοντικό τους. Τα νόμιμα και εξώγαμα παιδιά του Εστέμπαν και οι απόγονοί τους, που οι μοίρες τους διασταυρώνονται στα παιχνίδια της αγάπης και της τύχης. Ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές, ανάμεσα στους αφεντάδες και στ’ αποπαίδια, δημιουργούνται και διαλύονται σχέσεις σημαδεμένες από τον απόλυτο έρωτα, την εξοικείωση με το θάνατο, τη γλυκιά ή άγρια τρέλα του ενός ή του άλλου.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Ιζαμπέλ Αλιέντε:"Του έρωτα και της σκιάς".


Η Ιρένε, η κόρη μιας εκκεντρικής και ξεπεσμένης μεγαλοαστής, που έχει μετατρέψει το σπίτι της σε οίκο ευγηρίας, δημιουργεί με τον Φρανσίσκο, γιο Ισπανών εξόριστων από την εποχή του εμφύλιου πολέμου, μια φιλική σχέση που ύστερα από πολλές δοκιμασίες γίνεται σιγά -σιγά φλογερός έρωτας.


Ιζαμπέλ Αλιέντε:"Ζορρό. Η αρχή του θρύλου ".


Η Ιζαμπέλ Αλιέντε επιστρέφει για να μας διηγηθεί την ιστορία του μασκοφόρου Ισπανού ευγενή και προστάτη των κατατρεγμένων Μεξικανών και Ινδιάνων.
«Αυτή είναι η ιστορία του Ντιέγο ντε λα Βέγα και του πώς έγινε ο θρυλικός Ζορρό. Μπορώ επιτέλους ν' αποκαλύψω την ταυτότητά του, που τόσα χρόνια την κρατούσαμε μυστική, και το κάνω λίγο διστακτικά», διαβάζουμε στην Εισαγωγή του Ζορρό. «Ο ηρωισμός είν' ένα κακοπληρωμένο επάγγελμα, που συχνά οδηγεί σε πρόωρο τέλος, γι' αυτό προσελκύει φανατισμένους ανθρώπους ή εκείνους που ο θάνατος ασκεί πάνω τους μια νοσηρή γοητεία. Υπάρχουν πολύ λίγοι συμπαθητικοί ήρωες με ρομαντική καρδιά. Ας το πούμε χωρίς περιστροφές: δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν τον Ζορρό».
Ο χαρακτήρας του Ζορρό γεννήθηκε το 1908 από τον Αμερικανό δημοσιογράφο Johnston McCulley για λογαριασμό ενός νεοϋορκέζικου λαϊκού περιοδικού. Την οριστική, ωστόσο, και γνώριμη σ' εμάς μορφή του απόκτησε μετά από την πρώτη κινηματογραφική του μεταφορά το 1920, στην περίφημη «Μάσκα του Ζορρό» με πρωταγωνιστή τον Ντάγκλας Φέρμπανκς. Στο νέο της μυθιστόρημα Ζορρό. Η αρχή του μύθου, η διάσημη Χιλιανή συγγραφέας Ιζαμπέλ Αλιέντε ξαναδίνει νέα ζωή στο μασκοφόρο ήρωα, σ' ένα περιπετειώδες αφήγημα για όλες τις ηλικίες που συνδυάζει με μαεστρία το μαγικό ρεαλισμό του Σπιτιού των πνευμάτων με την ιστορική αφήγηση της Φωτογραφίας σε σέπια.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 


Ιζαμπέλ Αλιέντε:"Όλες οι μέρες".

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου η Αλιέντε διηγείται με ειλικρίνεια την πρόσφατη ιστορία της ζωής της και της ιδιόρρυθμης οικογένειάς της.

Μήτσος Κασόλας:"Νίκος Καββαδίας Ο δαίμονας χόρευε μέσα του".

Στο βιβλίο αυτό δεν μιλούν ειδήμονες, λόγιοι, μελετητές ή κριτικοί για τον Νίκο Καββαδία. Μιλάνε ναυτικοί που έζησαν μαζί του στα καράβια, άνθρωποι ταξιδεμένοι, άνθρωποι του μόχθου και της σκληρής δουλειάς, περιγράφοντας έναν απ' αυτούς.

Κόρφης Τάσος:"Νίκος Καββαδίας Συμβολή στη μελέτη της ζωής και του έργου του".

Το βιβλίο είναι μια συλλογή με κείμενα και πληροφορίες για τον Καββαδία.
Μαρτυρίες για τη ζωή του, επιλογή από ποιήματα, παράθεση κριτικών,
γράμματα που έγραψε ο ίδιος σε φίλους και συγγενείς και άλλα σχετικά.

Νίκος Καββαδίας:"Πούσι".


Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες
έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες.

Νίκος Καββαδίας:"Τραβέρσο".

Όταν θα σμίξεις με το φως που σε βολεί
και θα χαθείς μέσα σε διάφανη αμφιλύκη
πάνω σε πράσινο πετούμενο χαλί
θα μείνει ο ναύτης να μετρά τ' άσπρο χαλίκι.

Νίκος Καββαδίας:"Μαραμπού"

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρισμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων και θα πεθάνω μια βραδυά σαν όλες τις βραδυές
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων
.............................................................................
Μα ο εαυτός μου μια βραδυά μπροστά μου θα υψωθεί και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει
κι αυτό τ' ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει

..............................................................................
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες 

Νίκος Καββαδίας:"Βάρδια".

.....Απόξω νετάρανε τους κάβους από τις δέστρες,δυό γυναίκες με φορέματα βραδινά.Όταν τελειώσανε,σηκώσανε τα μαντήλια και χαιρετίσανε.  

Νίκος Καββαδίας:"Του πολέμου. Στο άλογό μου".

Εκτός από τις τρεις ποιητικές του συλλογές ("Μαραμπού", 1933, "Πούσι", 1947, "Τραβέρσο", 1975), η "Βάρδια" είναι το μοναδικό πεζό κείμενο του Νίκου Καββαδία που εκδόθηκε όσο ζούσε. Τα μικρά πεζά "Λι", "Του πολέμου" και "Στο άλογό μου", εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του. 

Νίκος Καββαδίας:"Λι".

Εκτός από τις τρεις ποιητικές του συλλογές ("Μαραμπού", 1933, "Πούσι", 1947, "Τραβέρσο", 1975), η "Βάρδια" είναι το μοναδικό πεζό κείμενο του Νίκου Καββαδία που εκδόθηκε όσο ζούσε. Τα μικρά πεζά "Λι", "Του πολέμου" και "Στο άλογό μου", εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του.

Οδυσσέας Ελύτης:"Το μονόγραμμα".



Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια.

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Οδυσσέα Ελύτη:"Μαρία Νεφέλη ".


Έτσι που αν στ' αλήθεια ο έρωτας είναι καταπώς λεν «κοινός διαιρέτης»
εγώ θα πρέπει να 'μαι η Μαρία Νεφέλη κι εσύ φευ ο Νεφεληγερέτης.
Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία.

Οδυσσέα Ελύτη:"Το άξιον εστί ".



            ΑΥΤΟΣ
            ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!

Οδυσσέα Ελύτη:"Ο ήλιος ο ηλιάτορας".

...Όμορφη και παράξενη πατρίδα
 Ωσάν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα...

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Γιώργος Σεφέρης:"Ποιήματα".

Η έκδοση αυτή, φιλολογικά φροντισμένη από τον καθηγητή Γ.Π. Σαββίδη, περιλαμβάνει όλα τα ποιήματα που ο ίδιος ο Σεφέρης είχε εκδώσει από το 1931 έως το 1970.

Κωνσταντίνος Καβάφης:"Ποιήματα".

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Οδυσσέας Ελύτης : "Προσανατολισμοί".

Συμβιβάστηκε με την πικρία ο κόσμος
Διάττοντα ψεύδη αφήσανε τα χείλια
Η νύχτα ελαφρωμένη
Από το θόρυβο και τη φροντίδα
Μέσα μας μετασχηματίζεται
Κι η καινούρια σιωπή της λάμπει αποκάλυψη

Βρίσκομε το κεφάλι μας στα χέρια του Θεού.

Μανώλης Αναγνωστάκης:"Τα ποιήματα 1941-1971".


Συγκεντρωτική έκδοση των ποιητικών συλλογών: "Εποχές", 1945, "Εποχές 2", 1948, "Εποχές 3", 1951, "Η συνέχεια", 1954, "Παρενθέσεις" και "Η συνέχεια 2", 1956, "Η συνέχεια 3", 1962, "Ο στόχος", 1971 (ανέκδοτη ποιητική ενότητα, που ένα μέρος της περιλήφθηκε στα "Δεκαοχτώ κείμενα").


Μιχάλης Γκανάς:"Γυναικών" Μικρές και πολύ μικρές ιστορίες.

...Κοιτάζει τα χέρια της σαν να τα βλέπει πρώτη φορά. Ξένα της φαίνονται, καθώς κάθονται άνεργα πάνω στη μαύρη ποδιά της, σαν προσφυγάκια. Έτσι της έρχεται να τα χαϊδέψει.
Τόσα χρόνια δεν γύρισε να τα κοιτάξει και τώρα δεν μπορεί να πάρει τα μάτια της από πάνω τους. Κι όταν δεν τα κοιτάει ή κάνει πως δεν τα κοιτάει, την κοιτάνε αυτά.
Άνεργα χέρια, τι περιμένεις, αφού δεν έχουν δουλειά κάθονται και κοιτάνε. Δεν είναι που κοιτάνε, άσ' τα να κοιτάνε, είναι που κοιτάνε σαν να θέλουνε κάτι.
Ξέρει τι θέλουν: να τα χαϊδέψει.
Δεν θα τους κάνει τη χάρη. Ντρέπεται, γριά γυναίκα, να χαϊδεύεται στα καλά καθούμενα...

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Κική Δημουλά:"Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως".

Γιατί άραγε να με αγαπούσε απόψε
τόσο πραγματικά εκείνο το όνειρο;
Γιατί μου έλεγε κράτα με
μη μ' αφήνεις να ξυπνήσω;

Ανησυχώ.Συνήθως
έτσι αγαπάμε την απώλεια.
Λες να μη με ξαναονειρευτεί
αυτή η πολύ συνηθισμένη απώλεια;

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Κική Δημουλά:"Ποιήματα".

(Περιλαμβάνονται οι συλλογές)

Έρεβος
Επί τα ίχνη
Το λίγο του κόσμου
Το τελευταίο σώμα μου
Χαίρε ποτέ
Η εφηβεία της λήθης

Κική Δημουλά:"Τα εύρετρα "


Αλλά τον έρωτα όχι, όχι εσύ, Ανάγκη
τον έρωτα τον έπλασε ο θάνατος
από άγρια περιέργεια
να εννοήσει
τι είναι η ζωή.

Δημήτρης Καμπουράκης:" Μια σταγόνα ιστορία"(Μέρος πρώτο) Αγγελικές και σατανικές μορφές στο τιμόνι των ανθρώπινων πληθυσμών.


Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός παρακολουθεί το σεξ σόου της μέλλουσας αυτοκράτειρας Θεοδώρας.
Ένας Ισπανός τυχοδιώκτης κολλάει την άγνωστη αρρώστια τερηδόνα σε μια μικρή Ινδιάνα που βίασε. Τα δόντια της πέφτουν σε μια βδομάδα.
Ο μητροπολίτης Δημητριάδος Γερμανός, προκάτοχος του Χριστόδουλου, ευλογεί την πρώτη λαοσύναξη φανατικών στο Βόλο.
Ο αυτοκράτορας του Μαρόκου Μουλάι Ισμαήλ εκσφενδονίζει τον πρωθυπουργό του σ΄ έναν τοίχο μέχρι να διαλυθούν τα κόκαλά του.
Ο Λακεδαιμόνιος Παυσανίας συγκρίνει ένα πολυτελέστατο δείπνο των ηττημένων Περσών με το φρικτό μέλανα ζωμό των νικητών.
Ο Αδόλφος Χίτλερ αφρίζει για την παράδοση 240.000 «προδοτών» στρατιωτών του στο Στάλινγκραντ. Τους είχε διατάξει να πέσουν μέχρις ενός, για να διαφυλάξουν την τιμή του.
Η Κινέζα αυτοκράτειρα Τσε-Χι ενοχλείται όταν ο στρατός της ισοπεδώνεται από τους Ιάπωνες. Είχε ξοδέψει το στρατιωτικό προϋπολογισμό της χώρας για να χτίσει το εξοχικό της.
Ο Αθηναίος Αλκιβιάδης αγοράζει σε αστρονομική τιμή ένα κοπρόσκυλο κι έπειτα το ακρωτηριάζει, για να εντυπωσιάσει τους ψηφοφόρους.
Φονιάδες, παράφρονες και πόρνες στο τιμόνι των ανθρώπινων πληθυσμών. Λαμπερές και φρικτές σταγόνες μέσα σ΄ έναν ωκεανό τρέλας που ονομάζεται ελληνική και παγκόσμια ιστορία.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 


Δημήτρης Καμπουράκης:"Μια σταγόνα ιστορία"(Mέρος δεύτερο) Όταν η τρέλα συναντά το έγκλημα, η ιστορία γίνεται τραγική φάρσα


Είκοσι χιλιάδες μικρά παιδιά πεθαίνουν από ασφυξία μέσα στους σκοτεινούς σωλήνες των λονδρέζικων καμινάδων. Οι Άγγλοι εργολάβοι χρησιμοποιούσαν τους καπνοδοχοκαθαριστές σαν σκλάβους.
Πέντε πολεμικά πλοία και τρία τάγματα στέλνονται στη Μάνη, για να αντιμετωπίσουν τον Παπουλάκο, ένα γέρο καλόγερο που ο λαός τον θεωρεί προφήτη.
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΓ΄ διατάζει να στεγάζονται όλα τα πορνεία της γαλλικής επικράτειας δίπλα στις εκκλησίες, ώστε να μπορούν οι πελάτες να μπαίνουν από τη μία πόρτα κατευθείαν στην άλλη, για να παίρνουν άφεση αμαρτιών.
Ένα μυστηριακό ξύλινο γυναικείο άγαλμα, η Αταλάντη, τρελαίνει όποιον άντρα την κοιτάζει. Όσοι την αντίκρισαν την ερωτεύτηκαν παράφορα και αυτοκτόνησαν.
Επί αιώνες, οι Τούρκοι σουλτάνοι, με το που ανεβαίνουν στο θρόνο, σφάζουν νόμιμα όλα τα αδέλφια τους μαζί, για να μην κινδυνεύσει η εξουσία τους, κι έπειτα τους κάνουν μεγαλόπρεπες κηδείες, στις οποίες κλαίνε για τη φοβερή απώλεια.
Μια αριστοκράτισσα κυρία στην Αθήνα του Περικλή ουρλιάζει από πόνο καθώς αποτριχώνει τα απόκρυφά της καψαλίζοντάς τα με το λυχνάρι. Δίπλα της, μια σκλάβα την κοιτάζει με ζήλια. Οι σκλάβες που συλλαμβάνονταν αποτριχωμένες μαστιγώνονταν μέχρι θανάτου.
Μία ακόμα σειρά απίθανες σταγόνες, διαλεγμένες από τον ωκεανό τρέλας που ονομάζεται ελληνική και παγκόσμια ιστορία.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 


Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Νίκος Δήμου:"Η Δυστυχία του να είσαι Έλληνας"

Ένα βιβλίο που έγινε πια κλασικό. Πικρό κείμενο αυτογνωσίας, έθεσε με το δικό του σαρκαστικό τρόπο το θέμα της νεοελληνικής ταυτότητας. Από το 1975 ανατυπώνεται συνέχεια, έχοντας πουλήσει πάνω από εκατό χιλιάδες αντίτυπα.

«... κατέχει την τέχνη του αφοριστικού στοχασμού, που είναι να βλέπει κανείς τα πράγματα αλλιώς, να παρακάμπτει παραδεδεγμένες αλήθειες. (...) το ευφυές στον Δήμου εκλύεται στο βάθος του λόγου ή κάτω από την επιφάνειά του.» Νάσος Βαγενάς «... ένας προικισμένος άνθρωπος, έξυπνος, παρατηρητικός, σπινθηροβόλος.»
Αλέξανδρος Κοτζιάς

«... χρειάζεται πολλή, μα πάρα πολλή αγάπη για την Ελλάδα, για να γίνει κανένας ανθέλληνας (...) Ο Νίκος Δήμου μας παρουσίασε τις ανακαλύψεις της δικής του αγάπης για την Ελλάδα σ' εκείνο το εκπληκτικό λεύκωμα "Το Φως των Ελλήνων" που θα το χαρακτήριζα ως φιλοσοφικό δοκίμιο-αίνο γραμμένο με φωτογραφίες (δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι παρόμοιο στη διεθνή βιβλιογραφία). Τι έκανε τον Δήμου να γράψει ένα βιβλίο με τίτλο "Η Δυστυχία του να είσαι Έλληνας"; ... όπως έχουν τα πράγματα ο ανθελληνισμός είναι κάτι πολύ βασικότερο από τίτλος τιμής. Είναι ζήτημα στοιχειώδους πνευματικής αξιοπρέπειας.»
Δημοσθένης Κούρτοβικ

Κώστας Αξελός:" Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας".


Μήπως τα προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο "σύγχρονα"; Μήπως υπάρχει μια εγγενής κακοδαιμονία, ηθελημένη και αθέλητη, που εμποδίζει αυτή τη χώρα, η οποία εντούτοις "αναζητεί τον εαυτό της με πάθος", να βλέπει το "κεντρικό" και να είναι "επίκαιρη";
Αυτά είναι μερικά μόνο από τα καίρια ερωτήματα στα οποία προσπαθεί να δώσει απαντήσεις το δοκίμιο του Κώστα Αξελού "Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας" (72 σελίδες) που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Νεφέλη, σε μετάφραση της Κατερίνας Δασκαλάκη. Πρόκειται για ένα κείμενο σπάνιας διορατικότητας, "προφητικό" θα μπορούσε να πει κανείς. Ο Κώστας Αξελός είχε μόλις συμπληρώσει τα τριάντα του χρόνια όταν το πρωτοδημοσίευσε στο γαλλικό περιοδικό "Esprit", τον Ιούλιο του 1954. Ο σημερινός αναγνώστης, κυρίως ο Έλληνας αναγνώστης, που θα θελήσει να εντρυφήσει στις σελίδες του και να κατανοήσει το νόημά τους, θα μείνει έκπληκτος από την τραγική επικαιρότητα των παρατηρήσεων και των διαπιστώσεων του στοχαστή, οι οποίες διατυπώθηκαν πριν από πενήντα έξι χρόνια και δεν έχουν χάσει τίποτα από την τραγική τους επικαιρότητα.
Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι το (νεανικό) αυτό κείμενο του Κώστα Αξελού είναι και το πρώτο που εκδίδεται αυτοτελώς, μετά το θάνατό του στις 4 Φεβρουαρίου 2010.

(Aπό το δελτίο τύπου του εκδοτικού οίκου "Νεφέλη").

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Νίκος Μαραντζίδης :"Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) 1946-1949"


Στο βιβλίο επιχειρείται η περιεκτική παρουσίαση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, του αντάρτικου στρατού του ΚΚΕ κατά τα χρόνια 1946-1949. Συνδυάζοντας την περιγραφή με την ανάλυση, σκιαγραφούνται τα βασικά χαρακτηριστικά του ΔΣΕ στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου, προκειμένου ο αναγνώστης να κατανοήσει τι ήταν και πώς δρούσε αυτός ο στρατός.
Η πρόσβαση σε μέχρι πρότινος κλειστά αρχεία και ο μεγάλος αριθμός μαρτυριών και απομνημονευμάτων για τον εμφύλιο πόλεμο βοήθησε τις ιστορικές έρευνες να επιστρέψουν σε παλιότερα ερωτήματα και θέματα ταμπού και να προχωρήσουν σε νέα θεματικά πεδία με μεγαλύτερη ερευνητική νηφαλιότητα σε σχέση με το παρελθόν. Αργά αλλά σταθερά καλύπτονται τα κενά που υπάρχουν για ναι σειρά όψεις του εμφυλίου πολέμου και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Ολοένα και περισσότερο κατανοείται πως το ζήτημα δεν είναι η διαιώνιση της μυθοπλασίας για τον "άπαρτο Γράμμο και το απάτητο Βίτσι", ούτε η άγονη προσπάθεια αναζήτησης του "τι έφταιξε και χάσαμε" αλλά η διερεύνηση των γνώσεών μας για τα σκληρά εκείνα χρόνια.
Εντέλει, πολύ περισσότερο από την ηρωική διάσταση ή το ιδεολογικό πείσμα της ηγεσίας του ΚΚΕ και ενός αριθμού στελεχών και μαχητών του ΔΣΕ, η μελέτη της περιόδου αναδεικνύει τη βαθύτατη ανθρώπινη τραγωδία νέων κυρίως ανθρώπων, ανδρών και γυναικών αλλά και παιδιών, που κατά βάση στρατολογήθηκαν βίαια και υποχρεώθηκαν να πολεμήσουν κάτω από μια ηγεσία που δεν εμπιστεύονταν, σε ένα πόλεμο που δεν πίστευαν και τον οποίο δεν μπορούσαν να κερδίσουν.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 


Μαρκ Μαζάουερ:"Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων Χριστιανοί, μουσουλμάνοι και εβραίοι 1430-1950".


Τι είναι αυτό που κάνει τη Θεσσαλονίκη μια τόσο μοναδική πόλη; Νέα κι ωστόσο ήδη κλασική, αυτή η μελέτη αναζητεί την απάντηση στα πεντακόσια χρόνια της νεότερης ιστορίας της, κατά τα οποία αναδείχθηκε πρώτα ως οθωμανική και αργότερα ως ελληνική μητρόπολη. Στην ίδια περίοδο ήταν επίσης μια εβραϊκή πόλη, καταφύγιο για χιλιάδες Σεφαραδίτες κυνηγημένους από την ισπανική Ιερά Εξέταση. Χριστιανοί, μουσουλμάνοι και εβραίοι σχημάτιζαν έτσι μια από τις πιο πολύμορφες κοινωνίες της Μεσογείου και της Ευρώπης.
Ξαναζωντανεύοντας αριστοτεχνικά αυτό τον χαμένο κόσμο, ο συγγραφέας μας οδηγεί, ανάμεσα από ερειπωμένες ρωμαϊκές αψίδες, βυζαντινές εκκλησίες και τουρκικά τζαμιά, στα ταβερνεία και τα χαμάμ, τους κήπους, τα παλάτια και τα μπορντέλα της παλιάς πόλης· εκεί όπου αιγύπτιοι έμποροι και ουκρανοί σκλάβοι, τούρκοι πασάδες και ευρωπαίοι ταξιδιώτες διασταυρώνονταν με Ορθόδοξους προσκυνητές, Καθολικούς ιεραπόστολους, ισπανόφωνους ραβίνους και δερβίσηδες Σούφι, αλλά και με αλβανούς ληστές και κατασκόπους των Μεγάλων Δυνάμεων εκεί όπου ακόμα και οι λούστροι, οι χαμάληδες και οι μικροπωλητές μιλούσαν μισή ντουζίνα γλώσσες στην προκυμαία και το παζάρι.
Η καθημερινή ζωή και η εθνοτική και θρησκευτική αλληλεπίδραση είναι θέματα που ερευνά διεξοδικά ο Μαζάουερ, προτού δείξει πώς αλλάζει η τύχη της πόλης στον εικοστό αιώνα, με την κατάρρευση της αυτοκρατορίας και την έλευση των εθνικών κρατών. Πόλεμος, πυρκαγιά, προσφυγιά, γενοκτονία και ολοκαύτωμα αλλάζουν ριζικά τη Θεσσαλονίκη, που χάνει πρώτα τους μουσουλμάνους της, με την ανταλλαγή πληθυσμών, κι έπειτα τους εβραίους, στο δρόμο για το Άουσβιτς. Αυτό που αναδύεται αργά μέσα απ' τις στάχτες είναι μια σύγχρονη, δυναμική ελληνική "συμπρωτεύουσα". Ωστόσο η ατμόσφαιρα της πόλης είναι ακόμα στοιχειωμένη από τα φαντάσματα των μεγάλων ιστορικών κοινοτήτων που τη μοιράστηκαν, από τις περιπέτειες των λαών και των ανθρώπων που συναντήθηκαν στην πολυτάραχη ιστορία της. Στη ζωντανή τους μνήμη είναι αφιερωμένο αυτό το βιβλίο.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Ανατόλ Φρανς:" Η ανταρσία των αγγέλων".


Ένα έργο χαριτωμένο, ξεκαρδιστικό, μια αναρχική σάτιρα. Και πίσω απ' όλ' αυτά ένας προβληματισμός πάνω στο μυστήριο του συμπαντικού Κακού.
Αντάρτες άγγελοι κατεβαίνουν στη γη, παίρνουν ανθρώπινη μορφή και συνωμοτούν πώς να ρίξουν από το θρόνο του το Θεό και να βάλουν στη θέση του τον Εωσφόρο. Μερικοί άγγελοι βλέποντας πως πάνω στη γη τα πράγματα είναι τα ίδια και χειρότερα ξεχνούν την απελευθέρωση των ουρανών και ρίχνονται με ζήλο στους κοινωνικούς αγώνες. [...]
Όμως ο υπέρτατος αρχηγός όλων, ο πρώτος εξεγερμένος, δεν είναι καθόλου κωμικός ήρωας. Ο Εωσφόρος, πρόσωπο καθαρά δραματικό, δεν έχει εδώ καμιά σχέση με τον παραδοσιακό διάβολο. Είναι το σύμβολο της απελευθερωτικής γνώσης και της γονιμοποιού εξέγερσης.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Ιλδεφόνσο Φαλκόνες:"Η Παναγιά της θάλασσας"

14ος αι. Η πόλη της Βαρκελώνης βρίσκεται στη στιγμή της μεγαλύτερης ακμής της· έχει επεκταθεί προς τη Ριμπέρα, την ταπεινή συνοικία των ψαράδων, οι κάτοικοι της οποίας αποφασίζουν να χτίσουν, με τα χρήματα των μεν και τους κόπους των δε, τον μεγαλύτερο ναό που ξέρουμε αφιερωμένο στην Παναγία: τη Σάντα Μαρία ντελ Μαρ.
Μια κατασκευή παράλληλη στην περιπετειώδη ιστορία του Αρνάου, ενός δουλοπάροικου που ξεφεύγει από τις βιαιότητες του φεουδάρχη αφέντη του και καταφεύγει στη Βαρκελώνη, όπου καταφέρνει να γίνει πολίτης της και, συνάμα, ελεύθερος άνθρωπος.
Ο νεαρός Αρνάου εργάζεται ως οδηγός αλόγων, ως φορτοεκφορτωτής πλοίων, ως στρατιώτης και ως αργυραμοιβός. Μια ζωή εξοντωτική, πάντα υπό την προστασία της εκκλησίας της Μαρ, που θα τον οδηγήσει από την εξαθλίωση του φυγάδα στην αριστοκρατία και στον πλούτο. Αλλά ακόμα και σε αυτή την προνομιούχα θέση θα τον φτάσει ο φθόνος των ομοίων του, οι οποίοι υφαίνουν μια βρόμικη συνωμοσία, που τον ρίχνει στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης…
Η Παναγιά της θάλασσας είναι ένα μυθιστόρημα που στην πλοκή του διασταυρώνεται η πίστη με την εκδίκηση, η προδοσία με τον έρωτα, ο πόλεμος με την πανούκλα, σε έναν κόσμο σημαδεμένο από την έλλειψη θρησκευτικής ανοχής, την υλική φιλοδοξία και την κοινωνική απομόνωση. Όλα αυτά δεν κάνουν τούτο το έργο απλώς συναρπαστικό, αλλά το μετατρέπουν στην πιο γοητευτική και φιλόδοξη αναδημιουργία φώτων και σκιών της φεουδαρχικής περιόδου.


(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Ορχάν Παμούκ:"Άλλα χρώματα".

Τα Άλλα χρώματα είναι μια συλλογή από κείμενα επίκαιρα και ταυτόχρονα διαχρονικά, που περιλαμβάνει από λυρικά αυτοβιογραφικά κομμάτια και δοκίμια για τον πολιτισμό μέχρι πολιτικές αναλύσεις και χιουμοριστικά στιγμιό­τυπα.

Ο Παμούκ στοχάζεται πάνω στη ζωή του: πώς έβγαλε το πρώτο του διαβατήριο, το πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη, το θάνατο του πατέρα του, τη φιλία με την κόρη του τη Ρουγιά, αλλά και τη ζωή του στην Ιστανμπούλ και τη νέα Υόρκη, τη συγγραφή των βιβλίων του και την πρόσφατη πολύκροτη δίκη του.

Στα Άλλα χρώματα περιλαμβάνεται επίσης το διήγημά του Κοιτάζοντας από το παράθυρο, που συνοδεύεται από δικά του ασπρόμαυρα σχέδια. Αυτή την τόσο προσωπική συλλογή του Ορχάν Παμούκ, μιας από τις πιο εξέχουσες και δημοφιλείς μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας, συμπληρώνει η Βαλίτσα του πατέρα μου, ο λόγος του στην απονομή του Νόμπελ το 2006, όπου περιγράφει με πολύ εμπνευσμένο κι ευφάνταστο τρόπο τι σημαίνει να είναι συγγραφέας.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Πάουλο Κοέλο:"Έντεκα λεπτά".



Όταν ακολουθείς το δρόμο της συνείδησής σου, τότε θα έρθει η ώρα που το σώμα και η ψυχή σου θα αναγεννηθούν.

Τα Έντεκα Λεπτά αφηγούνται την ιστορία της Μαρίας, μιας νεαρής Bραζιλιάνας από την επαρχία, που οι πρώτες αθώες, φευγαλέες επαφές της με τον έρωτα της ραγίζουν την καρδιά.
Σε τρυφερή ηλικία, είναι πλέον πεπεισμένη ότι δε θα βρει ποτέ την αληθινή αγάπη. Αντίθετα, είναι βέβαιη πως η αγάπη είναι κάτι τρομερό, που σε κάνει να υποφέρεις. Μια τυχαία συνάντηση με κάποιον στο Ρίο την οδηγεί στη Γενεύη να ονειρεύεται τη δόξα και τα πλούτη, καταλήγει όμως να γίνει πόρνη.
Η πεποίθησή της ότι αγάπη σημαίνει απελπισία και σπαραγμός θα τεθεί σε αμφισβήτηση, όταν γνωρίσει ένα γοητευτικό νεαρό ζωγράφο.
Σε αυτή την οδύσσεια αυτοεπίγνωσης, η Μαρία καλείται να διαλέξει: θα ακολουθήσει το μονοπάτι της σκοτεινής και στείρας σεξουαλικής απόλαυσης ή θα διακινδυνεύσει τα πάντα για να ανακαλύψει το προσωπικό της εσωτερικό φως και μαζί την πιθανότητα του ιερού σεξ, του έρωτα δύο σωμάτων που οι ψυχές τους αγαπιούνται;

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Ίρβιν Γιάλομ:"Όταν έκλαψε ο Νίτσε".


Μέσα από μια σειρά μυστικές συμφωνίες, ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Φρήντριχ Νίτσε και ο Αυστριακός γιατρός Γιόζεφ Μπρόϊερ, ένας από τους πατέρες της ψυχανάλυσης, συναντιούνται στη Βιέννη του 19ου αιώνα, σε μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας. Σ' αυτή την περιπέτεια υπαρξιακής αναζήτησης δύο μοναδικών ανθρώπων εμπλέκονται ένας νεαρός ειδικευόμενος γιατρός ονόματι Ζίγκμουντ Φρόυντ, μια θυελλώδης γυναίκα-ίνδαλμα ποιητών και ψυχιάτρων, η Λου Σαλομέ, και μια σαγηνευτική ασθενής, η Άννα Ο., που στοιχειώνει την ψυχή του γιατρού της. Ο διάσημος ψυχίατρος Irvin D. Yalom επινοεί στο μυθιστόρημα αυτό τη συνάντηση δύο ιστορικών προσώπων στη μητρόπολη των διανοητικών ζυμώσεων του 19ου αιώνα, τη Βιέννη, δίνοντας μια ερμηνευτική εκδοχή της γέννησης της ψυχοθεραπείας και της σχέσης της με την υπαρξιακή φιλοσοφία. Η ψυχοθεραπευτική περιπέτεια που ξετυλίγεται κόβει την ανάσα καθώς αποκαλύπτει βήμα βήμα την ιαματική δύναμη της αληθινής σχέσης.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Ίρβιν Γιάλομ:"Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου"


"Ο Ίρβιν Γιάλομ έγραψε ένα γενναίο, ευφυές βιβλίο πάνω στο τελευταίο απαγορευμένο θέμα -τον θάνατο. Θαυμάζω το κουράγιο του και τη σπάνια οξυδέρκειά του." (Erica Jong, συγγραφέας των έργων "Fear of Flying", "Shylock's Daughter", "Inventing Memory" και "Sappho's Leap") "Το βιβλίο "Στον κήπο του Επίκουρου" είναι μια γεμάτη περίσκεψη ενίσχυση του στωικισμού που όλοι έχουμε ανάγκη σε μια εποχή που μας κατακλύζουν η φλυαρία και η άρνηση". (Christopher Hitchens) "Το βιβλίο "Στον κήπο του Επίκουρου" αντικρίζει με βιωματική και ψυχοδυναμική ματιά τον βαθύτερο φόβο μας και περιγράφει με ασυνήθιστη ευγλωττία και βαθιά ανθρωπιά πως μπορούμε να φτάσουμε σε μια μορφή γαλήνης. Είναι ένα βιβλίο συγχρόνως πνευματώδες, ήπιο και απτόητο, ένας μεγαλόψυχος στοχασμός που μπορεί να ανακουφίσει τους ανθρώπους που πεθαίνουν και όσους μένουν πίσω". (Andrew Solomon, συγγραφέας του βιβλίου "The Noonday Demon", βραβευμένος με το National Book Award) "Ένας από τους καλύτερους ψυχοθεραπευτές της Αμερικής μας ξεναγεί σε μια από τις πιο δύσκολες υποχρεώσεις μας στη ζωή, σ' αυτό το βαθύτατα βοηθητικό βιβλίο. Θα ωφελήσει όποιον το διαβάσει". (Ραβίνος Harold Kushner, συγγραφέας του βιβλίου "When Bad Things Happen to Good People") "Ο Γιάλομ είναι η Σεχραζάντ του ντιβανιού και το έργο του είναι μια υπέροχη άσκηση αφήγησης". (Laura Miller, New York Times) "Ο Ίρβιν Γιάλομ γράφει σαν άγγελος για τους δαίμονες που μας κατατρύχουν". (Rollo May, συγγραφέας των βιβλίων "Love and Will", "The Meaning of Anxiety" και "The Courage to Create") Από τον συγγραφέα των βιβλίων "Όταν έκλαψε ο Νίτσε", "Στο ντιβάνι", "Ο δήμιος του έρωτα", "Θρησκεία και ψυχιατρική", "Το δώρο της ψυχοθεραπείας", "Η θεραπεία του Σοπενάουερ", "Η μάνα και το νόημα της ζωής", έρχεται τώρα ένα ξεχωριστό βιβλίο που αντικρίζει καταπρόσωπο τη μεγαλύτερη δυσκολία με την ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι: το πώς να ξεπεράσουμε τον παραλυτικό τρόμο μας για το θάνατο. Γραμμένο με τον μοναδικό τρόπο του Ίρβιν Γιάλομ, το βιβλίο "Στον κήπο του Επίκουρου" συμπυκνώνει το έργο και την προσωπική εμπειρία μιας ολόκληρης ζωής σε μια βαθύτατα ενθαρρυντική προσέγγιση στο οικουμενικό ζήτημα της θνητότητας. Ο Γιάλομ δείχνει ότι στον πυρήνα του άγχους μας βρίσκεται συχνά ο φόβος του θανάτου. Στη συνειδητοποίηση αυτή οδηγεί πολλές φορές μια "αφυπνιστική εμπειρία" - ένα όνειρο, μια αρρώστια, μια τραυματική εμπειρία ή το γεγονός ότι γερνάμε. Ανάμεσα σε συγκινητικές προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που πασχίζουν να νικήσουν τον τρόμο του θανάτου εντάσσεται ένα κεφάλαιο βαθύτατων αυτοβιογραφικών εξομολογήσεων του Γιάλομ. Με το βιβλίο αυτό ο μεγάλος ψυχοθεραπευτής μας προτείνει διάφορες μεθόδους, με τις οποίες μπορούμε να διαχειριστούμε τον τρόμο, και τελικά καταφάσκει στη ζωή. Και το σημαντικότερο, ο Γιάλομ μας ενθαρρύνει να αγωνιζόμαστε για έναν πιο άμεσο σύνδεσμο με τους άλλους ανθρώπους. Η συμπονετική επαφή, σε συνδυασμό με τη σοφία των μεγάλων διανοητών που πάλεψαν κι οι ίδιοι με το ζήτημα της θνητότητας, μας βοηθάει να ξεπεράσουμε τον τρόμο μας για τον θάνατο, να ζήσουμε μια ζωή πιο χαρούμενη και ουσιαστική και να αναλάβουμε τα αναγκαία ρίσκα για να πραγματώσουμε τον εαυτό μας.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Χόρχε Μπουκάϊ:"Βασίσου πάνω μου".


Πρόκειται για ένα βιβλίο που αναλύει μοναδικά τις συνθήκες ζωής των σύγχρονων σαραντάρηδων που συνεχίζουν- παρά τις ανθεκτικές νευρώσεις τους- να αναζητούν την ισορροπία και την ευτυχία παλεύοντας με τις αντιξοότητες της καθημερινότητας.
Πρωταγωνιστής, ο γνωστός από το Να σου πω μια ιστορία (πρώην φοιτητής) Ντέμιαν, που μπαίνει στην πέμπτη δεκαετία της ζωής του φέροντας στους ώμους του ένα διαζύγιο, αρκετές προβληματικές σχέσεις, την απώλεια ενός αγαπημένου πατέρα, μία πιεστική και τρυφερή εξηνταπεντάχρονη μητέρα, μία απαιτητική καριέρα γιατρού νεφρολόγου και πολλούς φίλους με διαφορετικό «δείκτη πολυπλοκότας» ο καθένας. Ως εκ τούτου, η παρουσία του Χόρχε, ή «Χοντρού», του πολυαγαπημένου ψυχαναλυτή που είχε βοηθήσει τον Ντέμιαν στα νιάτα του, κρίνεται απαραίτητη. Μόνο που ο Χόρχε-Χοντρός έχει εξαφανιστεί...
Το βιβλίο κινείται στον άξονα του Να σου πω μια ιστορία ως προς την εναλλαγή των αδιεξόδων και των λυτρωτικών ιστοριών, αλλά οι αναζητήσεις και τα συμπεράσματα διαφέρουν, προσαρμοσμένα στην ώριμη ηλικία των ηρώων και στις συνθήκες της (παγκοσμιοποιημένης) μοντέρνας ενήλικης ζωής.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Μάργκαρετ Άτγουντ:"Όρυξ και Κρέϊκ".


Ενα μυθιστόρημα για το μέλλον, το σημαντικότερο μέχρι σήμερα έργο της μεγάλης Καναδής συγγραφέως, που δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο, καθώς η αρχή του μέλλοντος είναι ήδη εδώ και μας αφορά όλους.

Η Άτγουντ ξετυλίγει με εκπληκτικό τρόπο ένα παραμύθι βιοτεχνολογικής καταστροφής, μας ξεναγεί σε έναν όχι και τόσο θαυμαστό καινούργιο κόσμο, σε έναν τόπο επιστημονικής φαντασίας απόλυτα πειστικό, όπου κατοικούν πρόσωπα που θα συνεχίσουν να ζουν στα όνειρά μας πολύ καιρό μετά την ανάγνωση του βιβλίου.

Ο αφηγητής, που αυτοαποκαλείται Χιονάνθρωπος, ζει πάνω σε ένα δέντρο και προσπαθεί να ξεδιαλύνει όσα συνέβησαν, πώς κατέρρευσαν όλα, πώς έμεινε ολομόναχος. Καθώς παιδεύεται με τα ερωτήματά του και ξεφυλλίζει τις αναμνήσεις του, διαπιστώνουμε με δέος πως οι σωστές απαντήσεις είναι αυτές που πάντα γνωρίζαμε: ότι δεν μπορείς, από υπεροψία ή απληστία, να επεμβαίνεις βίαια στη φύση, χάνοντας κάθε αίσθηση του μέτρου.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Μάργκαρετ Άτγουντ:"Η χρονιά της πλημμύρας".


Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, η οικολογική καταστροφή και η εξαθλίωση της ανθρώπινης ύπαρξης αποτελούν πλέον γεγονός. Ο Αδάμ-Ένα, ο καλοσυνάτος ηγέτης των Κηπουρών του Θεού ?μιας παραθρησκευτικής σέκτας που έχει αφιερωθεί στη συμφιλίωση της επιστήμης και της θρησκείας, καθώς και στη διατήρηση των φυτικών και ζωικών ειδών? είχε προβλέψει από καιρό μια φυσική καταστροφή, που θα άλλαζε τη μορφή της Γης. Και δυστυχώς επαληθεύεται. Μόνο δύο γυναίκες φαίνεται να έχουν επιζήσει: η Ρεν, μια νεαρή χορεύτρια που είχε βρει καταφύγιο σε στριπτιζάδικο, και η Τόμπι, μέλος της σέκτας Κηπουροί του Θεού, που έχει απομονωθεί σ? ένα πολυτελές σπα. ?ραγε υπάρχουν άλλοι επιζήσαντες; Η κολλητή της Ρεν; Ο αγαπημένος της Τζίμι; Καθώς ο Αδάμ-Ένα και οι οπαδοί του προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα σ? ένα μεταλλαγμένο κόσμο, η Ρεν και η Τόμπι θα πρέπει να ανακαλύψουν κι αυτές νέο νόημα στη ζωή τους.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).   

Μάργκαρετ Άτγουντ:"Πηνελοπιάδα".

Η Ατγουντ ξαναδιηγείται την ιστορία και αναθέτει την αφήγηση στην Πηνελόπη και στις δώδεκα θεραπαινίδες της, και ρωτάει: «Τι οδήγησε στον απαγχονισμό των θεραπαινίδων και τι είχε πραγματικά στο μυαλό της η Πηνελόπη;» 
Με χιούμορ και σοφία δίνει νέες διαστάσεις στο μύθο και προσπαθεί ν' απαντήσει σ' ένα αρχαίο μυστήριο.
Ένα απολαυστικότατο ανάγνωσμα που πατάει εύστοχα επάνω στις δομές της αρχαίας τραγωδίας,τα θέματα που θίγονται ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του. 
Η απομυθοποίηση της "Οδύσσειας" με τα μάτια της γυναίκας του Οδυσσέα της πιστής Πηνελόπης.
Ένα σημείο που θίγει η Ατγουντ έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Έχει συνδεθεί ο μύθος της πάλης του Οδυσσέα με τους μνηστήρες,με τους αγώνες και την δυναμική εμφάνιση των Αριστοκρατών, για την διεκδίκηση της εξουσίας.

Εδώ υπάρχει και μία άλλη εκδοχή.Η ανατροπή της μητριαρχικής λατρείας της Σελήνης και η επιβολή της πατριαρχικής λατρείας του πατέρα Θεού. 

                                                                                                                                              Θ.Ζ.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Aρουντάτι Ρόϊ:"Ο Θεός των μικρών πραγμάτων".

Δύο όμορφα, αγνά δίδυμα παιδιά και η υπέροχη μητέρα τους επιστρέφουν για να ζήσουν στο πατρικό της σπίτι, στο Αγιέμενεμ, στην Ινδία, αφού ο ιδιόρρυθμος πατέρας τα έχει εγκαταλείψει. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο ξετυλίγεται μια συναρπαστική ιστορία όπου οι διάφοροι ήρωες παίζουν τους ρόλους τους ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Μέσα στα πάθη και τον αισθησιασμό, το κείμενο φτιάχνει το δικό του λεξιλόγιο από εικόνες. 'Ενας έρωτας απαγορευμένος, μια λαχτάρα για μακρινούς ορίζοντες, ένα ποτάμι που μιλάει μια γλώσσα ονειρική, κι ένας θεός που τα πάντα ορίζει. "Το μυστικό των πραγματικά σπουδαίων βιβλίων είναι... ότι δεν έχουν μυστικά". Πώς ν' αμφισβητήσει κανείς τα λόγια της ΑΡΟΥΝΤΑΤΙ ΡΟΪ, αφού το "σπουδαίο μυστικό" της διαδόθηκε σε είκοσι έξι χώρες προτού καν εκδοθεί προκαθορισμένη κοινή τους πορεία. Μέσα στα πάθη και τον αισθησιασμό, το κείμενο φτιάχνει το δικό του λεξιλόγιο από εικόνες.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).