Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Μυριέλ Μπαρμπερί:"Η Κομψότητα του Σκαντζόχοιρου".


Δύο γυναίκες,που κρύβουν καλά, για διαφορετικό λόγο η κάθε μία, τον εσωτερικό τους κόσμο από τον περίγυρό τους.
«Το όνομά μου είναι Ρενέ. Είμαι πενήντα τεσσάρων χρονών, χήρα, μικρόσωμη, στρουμπουλή και άσχημη. Τα τελευταία είκοσι εφτά χρόνια είμαι η θυρωρός του κτιρίου στην οδό Γκρενέλ 7. Ανταποκρίνομαι τέλεια σε ό,τι η κοινωνία πιστεύει ως υπόδειγμα θυρωρού πολυκατοικίας· κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι γνωρίζω πολύ περισσότερα από τους πλούσιους αλαζόνες».
«Το όνομά μου είναι Παλόμα. Είμαι δώδεκα χρονών και μένω στην οδό Γκρενέλ 7, σ’ ένα αρχοντικό διαμέρισμα. Τυχαίνει να είμαι έξυπνη. Εξαιρετικά έξυπνη, μάλιστα. Γι’ αυτό έχω πάρει την απόφασή μου_ στο τέλος της σχολικής χρονιάς, τη μέρα των γενεθλίων μου, στις 26 Ιουνίου, θα αυτοκτονήσω».
Με αυτά τα λόγια αυτοπαρουσιάζονται οι δύο ηρωίδες του έργου. Το προστατευτικό προσωπείο τους , θα αποκαλύψει ένα τρίτο άτομο, ο Ιάπωνας κ. Όζου, ο οποίος με την ευαισθησία και τη διεισδυτική του ματιά δρα καταλυτικά στην προσέγγιση των δύο γυναικών μεταξύ τους.

Μιχάλης Γκανάς:"Γυάλινα Γιάννενα".

Χάραζε ο τόπος με βουνά πολλά
κι ανάτελλε τα ζωντανά του,
καλούς ανθρώπους και κακούς, νυφίτσες
αλεπούδες, μια λίμνη ως κόρην
οφθαλμού και κάστρα πατημένα.

Θα 'ναι τα Γιάννενα, ψιθύρισα,
στο χιόνι και στον άγριο καιρό
γυάλινα και μαλαματένια.
Κι όσο πήγαινε η μέρα,
σαν το βαπόρι σε καλά νερά,
είδα και μιναρέδες κι άκουσα
 τα μπακίρια να βελάζουν.

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Αρά Γκιουλέρ(φωτογραφία) -Ορχάν Παμούκ(κείμενο):"Στην Πόλη"


Το λεύκωμα Στην Πόλη είναι μια φωτογραφική μαρτυρία της καθημερινής ζωής στην Κωνσταντινούπολη, τις δεκαετίες 1940 - 1980.
Οι εντυπωσιακές ασπρόμαυρες φωτογραφίες του βιβλίου ανήκουν στον διάσημο τούρκο φωτογράφο Αρά Γκιουλέρ ο οποίος θεωρείται από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ού αι., γνωστός ως «το μάτι της Πόλης».
Τα θέματα που επιλέγει, αντανακλούν με αισθαντικό και ποιητικό τρόπο, τον μετεωρισμό της Πόλης μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας, μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με πρωταγωνιστή τον άνθρωπο.
Οι φωτογραφίες του εμπνέουν τον βραβευμένο με Νόμπελ συγγραφέα Ορχάν Παμούκ, ανέκδοτο κείμενο του οποίου συνοδεύει την έκδοση.
Ο ίδιος μέσα από τις φωτογραφίες του Αρά Γκιουλέρ ανακαλεί τις δικές του αναμνήσεις από την Πόλη, τους δρόμους και τα καλντερίμια, τις γέφυρες και τα κτήρια, τους ψαράδες στον Βόσπορο και τον Κεράτιo, τους αμαξάδες, τους πλανόδιους πωλητές και τους εργάτες.
Γεννημένοι και οι δύο στην Πόλη, ο καθένας ήθελε στα νιάτα του να γίνει ζωγράφος.
Και με τον τρόπο του, ο καθένας περιγράφει τη γενέθλια πόλη και αιχμαλωτίζει, με την εικόνα ή τις λέξεις, τη μελαγχολική ψυχή της.

(Από το σημείωμα του εκδοτικού οίκου "ΟΛΚΟΣ")

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Ναγκίμπ Μαχφούζ:"Λόγια του πρωινού και του σούρουπου".

Πρόκειται για το έπος τριών οικογενειών που έζησαν στο Κάιρο ξεκινώντας από το 1798, όταν τα στρατεύματα του Ναπολέοντα εισέβαλαν στην Αλεξάνδρεια, μέχρι τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ με τους Ισραηλινούς το 1973. Ο Ναγκίμπ Μαχφούζ συλλέγει ιστορίες ανθρώπων για να αφηγηθεί, μέσα απ’ αυτές, τη μεγάλη ιστορία της πατρίδας του και τη σημασία τού να είσαι Αιγύπτιος. Αυτό όμως που περισσότερο ενδιαφέρει τον Μαχφούζ είναι να ξεδιπλώσει ιστορίες ανθρώπων απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις της Αιγύπτου, να μιλήσει για το γάμο και τη σημασία του, τη θέση των γυναικών, που βελτιώνεται με τα χρόνια, τη μετανάστευση σε χώρες της Δύσης, αλλά και την τελική επάνοδο στην πατρίδα, τις παραδόσεις της αραβικής κοινωνίας που διαβρώνονται, τους οικογενειακούς δεσμούς, που κι αυτοί αδυνατίζουν. Οι ιστορίες-βιογραφικά, γεμάτες χρώμα και ατμόσφαιρα, απεικονίζουν τις ζωές συνηθισμένων ανθρώπων που γεφυρώνουν δύο ολόκληρους αιώνες και βιώνουν τον άνεμο της αλλαγής. Το μυθιστόρημα, που θεωρείται από τα καλύτερα και τα πιο πρωτότυπα της ώριμης περιόδου του νομπελίστα συγγραφέα, εκδόθηκε στην Αίγυπτο το 1987.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Βικτόρια Χίσλοπ:"Το νησί".

Μια ανάλαφρη, επιφανειακή ματιά στους λεπρούς της Σπιναλόγκα,πασπαλισμένη με ροδοζάχαρη.

Γαλάτεια Καζαντζάκη:"Η άρρωστη πολιτεία".

Η "Άρρωστη πολιτεία" είναι μια νουβέλα για τη Σπιναλόγκα, το νησί των λεπρών, πρωτοδημοσιευμένη το 1914 από τη Γαλάτεια Καζαντζάκη, με το ψευδώνυμο Πετρούλα Ψηλορείτη.
Η Γαλάτεια Καζαντζάκη ήταν η πρώτη στην ελληνική λογοτεχνία του 20ου αιώνα που ανέδειξε το θέμα της λέπρας, μέσα από μια ερωτική ιστορία.
Η πλοκή στην "Άρρωστη πολιτεία" ακολουθεί τα αντικρουόμενα συναισθήματα και τις σκέψεις που γεννούν στην ηρωίδα τόσο η αρρώστια και ο υποχρεωτικός εγκλεισμός στο νησί των λεπρών, όσο και ο έρωτας που γνωρίζει στο πρόσωπο ενός δασκάλου. Η πρωταγωνίστρια, μια υπερήφανη κοπέλα, διχάζεται ανάμεσα στην απελπισία, στη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει σωτηρία, και στη "χαρά του έρωτα" που συνάντησε αναπάντεχα στην "πολιτεία των λεπρών".
Πρόκειται για μια σπουδή στην ψυχολογία του ανθρώπου που χάνει ξαφνικά την ελευθερία του, εξαιτίας μιας ανίατης αρρώστιας, αλλά και μια τοιχογραφία της φοβερής Σπιναλόγκας.
Στο Επίμετρό της, η Κέλη Δασκαλά, προβαίνει σε μια επιλογή της μυθολογίας που αναπτύχθηκε μέσα από τη παγκόσμια λογοτεχνία για τη λέπρα, από τη Βίβλο έως σήμερα. Αναλύει το πρωτότυπο ρομάντζο της Γαλάτειας Καζαντζάκη, εστιάζοντας στον διάλογο που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα γύρω από τη μυστηριώδη ασθένεια, όταν στα γράμματα κυριαρχούσαν ο συμβολισμός και η νιτσεϊκή φιλοσοφία - ιδεολογικές αναζητήσεις που είχαν επηρεάσει και την πρώτη σύζυγο του Νίκου Καζαντζάκη, πριν τις αποποιηθεί στα τέλη του 1930.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μενέλαος Λουντέμης:"Αγέλαστη άνοιξη".

Ένα επώδυνο ταξίδι στην αγέλαστη άνοιξη.

Μενέλαος Λουντέμης:"Οι κερασιές θ' ανθίσουν και φέτος ".

"Τον Απρίλη του '40 ένα γράμμα ήρθε να με βρει... αποστολέα δεν είχε... Ήταν γραμμένο με απόγνωση -ένα χέρι που υψώνεται απ' το νερό ζητώντας βοήθεια... Με παρακαλούσε να σώσω όλα τα σαν και κείνην πλάσματα που χάσανε τον ελπίδα τους, να ρίξω λίγο φως στο δρόμο που πήραν ολομόναχα...
Την αντάμωσα το άλλο πρωί. Ήταν ένα πουλί με λερωμένα φτερά, που με περίμενε να σπάσω τα κάγκελα του κλουβιού του.
Την έλεγαν Φούγια...".

Μενέλαος Λουντέμης:"Συννεφιάζει".


Καλά κουμάσια και του λόγου τους -τα σύννεφα θέλω να πω. Σου κάνουνε τ' ανήξερα περιστεράκια (σου παρασταίνουνε το πούπουλο) και μέσα τους έχουνε κρυμμένο το πικρό κεντρί. Αμ αυτά ήτανε -ποια άλλα;- αυτά ήτανε που φέρανε όλο το κακό. Πηγαίνανε πάν' απ' το βάλτο σαν τα φουσκωμένα βουβάλια, ξερνοβολούσαν, και κατόπιν γυρνούσανε ξεθυμασμένα και λέγανε κατά τον αέρα: "Έλα, τώρα έχεις το ελεύθερο να μας πάρεις".

Μενέλαος Λουντέμης:"Ένα παιδί μετράει τ΄άστρα".


Πήχτωσε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός απ' τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαμπάδες τ' ουρανού. Όλα ήταν γάλα, γάλα, λουλάκι και σπίθες. Το ποτάμι μουρμούριζε μες στον ύπνο του κρυφά παραμιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε, ολόκληρο το βράδυ. Έγραφε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παραμύθι.

Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' αστρα. Να τα μετρήσει όλα, σιγά-σιγά, ένα-ένα... Όλα.
Και τα βρήκε σωστά.

Στρατή Τσίρκα: "Η λέσχη".

Ιερουσαλήμ, Κάιρο,Αλεξάνδρεια,"Ακυβέρνητες πολιτείες".
"Η λέσχη" (1961), "Αριάγνη" (1962),"Η νυχτερίδα" (1965),η τριλογία του Στρατή Τσίρκα,που δίνει ανθρώπινη φωνή στο έπος και στο δράμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την ώρα που κρινόταν το μέλλον των λαών και παίχτηκε στα ζάρια η τύχη της Ελλάδας.

Στρατή Τσίρκα:"Αριάγνη".


Ιερουσαλήμ, Κάιρο,Αλεξάνδρεια,"Ακυβέρνητες πολιτείες".
"Η λέσχη" (1961), "Αριάγνη" (1962),"Η νυχτερίδα" (1965),η τριλογία του Στρατή Τσίρκα,που δίνει ανθρώπινη φωνή στο έπος και στο δράμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την ώρα που κρινόταν το μέλλον των λαών και παίχτηκε στα ζάρια η τύχη της Ελλάδας.

Στρατή Τσίρκα: "Η νυχτερίδα".

Ιερουσαλήμ, Κάιρο,Αλεξάνδρεια,"Ακυβέρνητες πολιτείες"."Η λέσχη" (1961), "Αριάγνη" (1962), "Η νυχτερίδα" (1965),η τριλογία του Στρατή Τσίρκα,δίνει ανθρώπινη φωνή στο έπος και στο δράμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την ώρα που κρινόταν το μέλλον των λαών και παίχτηκε στα ζάρια η τύχη της Ελλάδας.

Τόνι Μόρισον:"SULA".

Το μυθιστόρημα της Νομπελίστα Τόνι Μόρισον Σούλα είναι ένα έργο για τη γυναικεία φιλία, για τη μοναδικότητα και την απελευθερωτική της δύναμη, την αλήθεια και την αντοχή της. Επίκεντρο της αφήγησης είναι η θυελλώδης φιλία ανάμεσα σε δύο γυναίκες, τη Νελ και τη Σούλα, που δοκιμάζεται, ραγίζει ανεπανόρθωτα, αλλά δεν ξεριζώνεται εντελώς από τις καρδιές τους- μ΄ άλλα λόγια αντέχει στην προδοσία. Ταυτόχρονα όμως, το μυθιστόρημα είναι μια σπουδή πάνω στο κακό, πάνω στις διαδικασίες μέσα από τις οποίες η μικρή κοινότητα δαιμονοποιεί ένα μέλος της. Η Σούλα, ατίθαση και επαναστάτρια, σεξουαλικά χειραφετημένη και κοινωνικά ασυμβίβαστη, θα επιφορτιστεί και θα αποδεχθεί με εντυπωσιακά αδιαφορία το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Θα ενσαρκώσει το κακό και έτσι θα δώσει συνοχή στη μαύρη κοινότητα. Από την άλλη, η φίλη της η Νελ, υποταγμένη και θαμπή, θα παραδοθεί σε μια ζωή δίχως χαρά και δίχως ελπίδα, για να συνειδητοποιήσει τελικά πως, ό,τι έδινε στην καθημερινότητά της φως και γεύση ήταν η σχέση της με τη Σούλα. Είναι ένα μυθιστόρημα ανατρεπτικό, καθώς η Μόρισον καταρρίπτει τα εδραιωμένα στερεότυπα της μαύρης γυναίκας στην αμερικάνικη λογοτεχνία και βάζει τις ηρωίδες της να περιφρονούν την παραδοσιακή ηθική και να ζουν με τους δικούς τους κανόνες ένα έργο διαμαρτυρίας, γεμάτο βία, μοναξιά, ερωτισμό, πόνο και απογοήτευση, ένα βιβλίο τέλος, βαθύτατα απολαυστικό.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Tόνι Μόρισον:"Αγάπη".

Πέντε εντελώς διαφορετικές γυναίκες -η Μέι, η Κριστίν, η Χηντ, η Τζούνιορ, η Βίντα- πέντε εντελώς διαφορετικές ζωές, με μια μονάχα κοινή εμμονή: έναν άντρα, τον Μπιλ Κόζι. Καιρό μετά τον θάνατο του, ο πλούσιος και επιβλητικός ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Κόζι συνεχίζει να ενσαρκώνει τους πόθους τους για έναν πατέρα, ένα σύζυγο, έναν εραστή, ένα φρουρό, ένα φίλο, χωρίς ποτέ να εκχωρήσει σε καμιά τους αυτό που τόσο επιθυμεί. Γιατί και εκείνος κυριαρχείται από σκοτεινά μυστικά: ένα ταραγμένο παρελθόν και έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.
Τολμηρή διερεύνηση της φύσης της αγάπης, το μυθιστόρημα αποτυπώνει τα πολλά πρόσωπα και αποδίδει με μεγαλειώδη τρόπο την ορμή, το πάθος, το δέος και τον σπαραγμό του πιο οριακού συναισθήματος της ζωής μας.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Στρατή Τσίρκα: "Η χαμένη άνοιξη".

Ιούλιος 1965. Ο Αντρέας, δεκαοχτώ χρόνια πολιτικός πρόσφυγας, επιστρέφει επιτέλους στην πατρίδα: "Όλα μου φαίνονται σαν παραμύθι... Αθήνα, η πιο ανοιχτή πόλη του κόσμου". Η "Αθηναϊκή Άνοιξη". Οι Τέχνες, τα Γράμματα έχουν ανθίσει ύστερα από τα μετεμφυλιακά χρόνια. Μια νεολαία με μεγάλα όνειρα πρωτοστατεί στους αγώνες για την παιδεία, τη δημοκρατία. Ανάμεσά τους η όμορφη, φλογερή αγωνίστρια Ματθίλδη, με την κριτική ματιά της νέας γενιάς. Στον ίδιο τόπο, η ερωτική Φλώρα μοιράζεται τον έκλυτο βίο ενός άλλου κόσμου, μιας παρέας Αμερικανών και άλλων ξένων όπως αυτή.
Τα τρία αυτά πρόσωπα υφαίνουν τον ερωτικό μύθο. Γύρω τους όμως εξυφαίνεται το δίχτυ της εθνικής προδοσίας: ξένοι πράκτορες, μυστικές υπηρεσίες, πολιτικοί μηχανορραφούν. Η Ιστορία εισβάλλει στις σχέσεις των ανθρώπων, τα ράζει τις συνειδήσεις. Τα γεγονότα καλπάζουν. Αποστασία. Πλήθη οργισμένα πλημμυρίζουν κάθε μέρα τους δρόμους. Σωτήρης Πέτρουλας, ο πρώτος νεκρός: "αηδόνι και λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά". Ένας λαός με το ηρωικό και πένθιμο τραγούδι του ορκίζεται στο όνομα της ελευθερίας, έτοιμος να σηκώσει πάλι τις σισύφειες πέτρες.
"Πάνω από τη χαμένη Άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος, έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο."
Με τον υπέρτιτλο "Δίσεχτα χρόνια" ο Τσίρκας υποσχόταν μια νέα τριλογία στο πρότυπο των "Ακυβέρνητων πολιτειών", που θα κάλυπτε ιστορικά και την περίοδο της δικτατορίας. "Η χαμένη άνοιξη", όμως, που θα ήταν ο πρώτος τόμος, έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα του συγγραφέα. Σε όλες τις ανατυπώσεις μετά το θάνατό του διατηρήθηκε αυτός ο υπέρτιτλος όχι μόνο για να μην αλλοιωθεί αυθαίρετα η ταυτότητα του έργου, αλλά και γιατί αυτή η διάταξη του εξωφύλλου σηματοδοτεί την ιδεατή προέκταση των γνωστών γεγονότων. Δηλαδή, το φιλόδοξο σχέδιο του συγγραφέα, ύστερα από την περιπέτεια της Μέσης Ανατολής, να ιστορήσει πάλι με τα μέσα της τέχνης τη ζοφερή ελλαδική εμπειρία που βίωσε επίσης οδυνηρά.

(σημείωμα του εκδότη)

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

"Υπό το μηδέν. Τέσσερα σχόλια για την κρίση."

Δύο μυθιστοριογράφοι, ο Πέτρος Μάρκαρης και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, ένας σκηνοθέτης, ο Βασίλης Παπαβασιλείου και ένας δημοσιογράφος, ο Πάσχος Μανδραβέλης προσπαθούν, μέσα από τέσσερα κείμενα να ανιχνεύσουν τις υπόγειες διεργασίες που υπονόμευσαν το οικοδόμημα της μεταπολίτευσης, το γέμισαν ρωγμές με αποτέλεσμα να κινδυνεύει πια να γκρεμιστεί.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Ορχάν Παμούκ:"Το σπίτι της σιωπής".

Σ' ένα σιωπηλό σπίτι, μακριά από τις επαύλεις των νεόπλουτων, μια πολύ γριά κυρία κι ένας νάνος που τη φροντίζει ζούνε στο μίσος και τη μοναξιά, σιωπώντας για τα μυστικά που μοιράζονται. Όπως κάθε καλοκαίρι, τα τρία εγγόνια της γριάς κυρίας, ένας απογοητευμένος αλκοολικός διανοούμενος, μια προοδευτική ιδεαλίστρια φοιτήτρια κι ένας αριβίστας μαθητής, πηγαίνουν να περάσουν μερικές μέρες στο σπίτι της. Στο διάστημα αυτό ξετυλίγονται το παρελθόν της ηλικιωμένης κυρίας, "βαρύ" από τις αναμνήσεις ενενήντα χρόνων κι η ιστορία του παππού, που νόμιζε ότι μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Οι συζητήσεις των εγγονών αντανακλούν το κοινωνικό χάος που επικρατεί στην Τουρκία στην περίοδο 1975-1980, όπου διάφορες εξτρεμιστικές οργανώσεις συναγωνίζονται ποια θα επικρατήσει.
Ένα μυθιστόρημα γοητευτικό και μελαγχολικό, κλασικό και μοντέρνο, όπου ο Ορχάν Παμούκ βρίσκει αφορμή να μιλήσει με το δικό του τρόπο, ποιητικά και ρεαλιστικά μαζί, για τ' αγαπημένα του θέματα -την πατρίδα του και τον κόσμο, τις φιλοδοξίες και τις αυταπάτες των ανθρώπων, τα πανανθρώπινα όνειρα.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κοσμάς Πολίτης:"Λεμονοδάσος"

Μια γοητευτική ερωτική ιστορία, ανάμεσα στον Παύλο, ένα νεαρό Αθηναίο με επιτυχημένη σταδιοδρομία, και τη Βίργκω, ένα κορίτσι από τον Πόρο που ενσαρκώνει τον απόλυτο έρωτα. Η ιστορία διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1920, με άρωμα εποχής, αλλά με προβληματισμούς ακόμα ή πάντα επίκαιρους.

Κοσμάς Πολίτης:"EROICA".

Μια παρέα παιδιών,περνάει από την εφηβεία στην ωριμότητα, μέσα από την οδυνηρή εμπειρία του θανάτου ενός φίλου τους.

Ερίκ Λοράν: ''Πετρέλαιο: αλήθειες και ψέματα''.

Το βιβλίο ''Πετρέλαιο: αλήθειες και ψέματα'', αποτέλεσμα μιας εκτεταμένης έρευνας του Ερίκ Λοράν, φωτίζει όλες τις παραμέτρους της κρίσης του πετρελαίου και αποκαλύπτει για πρώτη φορά αλήθειες άγνωστες εντελώς στην κοινή γνώμη. 

Ζαν Ζιγκλέρ:" "Αυτοκρατορία της Ντροπής".


Είμαστε πλέον μάρτυρες στην εγκαθίδρυση μιας νέας φεουδαρχίας σε ολόκληρο τον κόσμο. Η 11η Σεπτεμβρίου δεν αποτέλεσε μονάχα την ευκαιρία να απλωθεί περισσότερο η επήρεια των ΗΠΑ στον πλανήτη, αλλά προσέδεσε τους λαούς του νοτίου ημισφαιρίου της γης στο άρμα των μεγάλων πολυεθνικών, οι οποίες ενεργούν διηπειρωτικά και χρησιμοποιούν συνεχώς και αποτελεσματικά δύο μέσα μαζικής καταστροφής: το δημόσιο χρέος και τον λιμό. Υπό την πίεση αυτών των μεγάλων δεινών, τα κράτη χάνουν ουσιαστικά την ανεξαρτησία τους, ενώ η πείνα αναγκάζει τους λαούς τους να προδώσουν την ελευθερία τους. Αυτή την καλοστημένη μηχανή της υποταγής, η οποία δεν αποδέχεται και δεν αναγνωρίζει κανέναν περιορισμό και περιφρονεί συστηματικά το διεθνές δίκαιο, αποκαλύπτει το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας. Ταυτόχρονα, όμως, παρακολουθεί την αντίσταση των συνδικάτων, των αντιτιθέμενων οργανώσεων και των πολιτικών οργανισμών, αναδεικνύοντας τη δυναμική της δράσης τους. Διότι πλάι στην "Αυτοκρατορία της Ντροπής", συγκροτείται αργά μα σταθερά σε ολόκληρο τον πλανήτη μια νέα επαναστατική δύναμη, παρόμοια μ' εκείνην που μεγαλούργησε το 1789 στη Γαλλία, αλλάζοντας τον κόσμο. Μόνο μια τέτοια επανάσταση μπορεί να επαναφέρει την επικράτηση του δικαίου και να οδηγήσει τον άνθρωπο στην αναζήτηση της ευτυχίας που δικαιούται. Με τον όρο "Αυτοκρατορία" εννοούμε την κατάργηση των δημοκρατικών αξιών που διέδωσε στον κόσμο η Γαλλική επανάσταση και την επιβολή της φεουδαρχικής ολιγαρχίας παγκοσμίως. Με τον όρο "Ντροπή" εκφράζεται το συναίσθημα που πρέπει να νιώθει οποιοσδήποτε εχέφρων άνθρωπος αντιμέτωπος με τις εκτός λογικής δολοφονικές πρακτικές του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. (απόσπασμα συνέντευξης του Ζαν Ζιγκλέρ)

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης :"Η γυφτοπούλα".


H Γυφτοπούλα, το τρίτο κατά σειράν και τελευταίο ―πριν τον απορροφήσει δηλαδή οριστικά η διηγηματογραφία― μυθιστόρημα του Aλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911), δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Aκρόπολη του Bλάση Γαβριηλίδη (21.4-11.10.1884). Mέ το έργο αυτό ο Παπαδιαμάντης κέρδισε οριστικά την αγάπη του μεγάλου κοινού και εδραίωσε την εκτίμηση προς αυτόν του πνευματικού κόσμου της χώρας. H δράση τοποθετείται στη Λακωνική κατά τις παραμονές της Άλωσης της Πόλης και έχει ως πυρήνα της τον έρωτα της Aϊμάς και του Mάχτου. Tο κεντρικό ωστόσο πρόσωπο του έργου είναι ο Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων, ο μεγάλος εθνικός φιλόσοφος του IE' αιώνα, και δίπλα σε αυτόν κινούνται, σε δεύτερο πλάνο, άλλες ιστορικές μορφές της συνταρακτικής εκείνης εποχής του τέλους της αυτοκρατορίας, όπως ο Γεώργιος Σχολάριος και ο καρδινάλιος Bησσαρίων. Tο έργο ωστόσο πολύ περισσότερο από θρηνωδία για την Άλωση είναι, παραδόξως, ύμνος για το αρχαίο κάλλος. 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης :"Οι έμποροι των εθνών".


Πρόκειται άραγε για ιστορικό μυθιστόρημα, με θέμα τη σύγκρουση Βενετών και Ελλήνων στο Αιγαίο; Ή μήπως για ένα "μυθιστόρημα με θέση", το οποίο υπερασπίζεται την Ελληνορθόδοξη Ανατολή κατά της Ρωμαιοκαθολικής Δύσης; Πρόκειται κυριότατα για μια οξυδερκή και διεισδυτική μελέτη του ερωτικού πάθους, της σαρκικής επιθυμίας, του πόθου. Η Αυγούστα εγκαταλείπει τον σύζυγό της Ιωάννη Μούχρα και ακολουθεί το Βενετό Μάρκο Σανούτο, όχι επειδή δυστυχεί με τον πρώτο και θέλει να ευτυχήσει με τον δεύτερο, αλλά γιατί είναι αιχμάλωτη μιας ακατανίκητης, κυριολεκτικά θανάσιμης ερωτικής επιθυμίας. Σε πλήρη ψυχική αδυναμία να κάνει οτιδήποτε άλλο, η Αυγούστα θα τραβήξει το δρόμο του πάθους της μέχρι τέλους, μέχρι θανάτου, του δικού της ασφαλώς θανάτου: καίγεται ζωντανή, μόνη, πάνω στη ναυαρχίδα του εραστή της.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).


Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης :"Η φόνισσα".


 Μια "παράξενης" ιστορίας, όπου τα εγκλήματα σχεδόν δικαιώνονται από την πρόθεση της ίδιας της Φραγκογιαννούς. 
Θρησκεία, έρωτας, ελληνικά ήθη, όλα δοσμένα με μοναδικό τρόπο από τον Άγιο των ελληνικών γραμμάτων. Και όπως έλεγε χαρακτηριστικά και ο ίδιος: "Το επ' εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ' έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη."


Κ.Καρυωτάκης:"Ποιήματα και πεζά".

........................................................
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους
...........................................................

Γιώργος Γραμματικάκης:"Η Κόμη της Βερενίκης".

Το βιβλίο αυτό αφορά σε ένα πείραμα που έγινε πριν από 15 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. O επιστήμονας που το σχεδίασε δεν είναι πια τριγύρω για να μας εξηγήσει τι ακριβώς έκανε και κυρίως, τι σκοπό εξυπηρετούσε. Ήταν δε τέτοιες οι συνθήκες και η θερμοκρασία του πειράματος, που καθιστούν ανέφικτη την επανάληψή του στα γήινα εργαστήρια. O Γιώργος Γραμματικάκης, ανασυνθέτοντας με τρόπο ποιητικό και γλαφυρό τις σύγχρονες επιστημονικές απόψεις για τη γένεση του Σύμπαντος και την εμφάνιση της ζωής, αναφέρεται στην κορυφαία εκδήλωση αυτής της ζωής, τον άνθρωπο, και υπογραμμίζει τους κινδύνους που απειλούν τη Γη και τον πολιτισμό μας. Bιβλίο βαθύτατα φιλοσοφικό και με έντονο λογοτεχνικό χαρακτήρα, H Kόμη της Bερενίκης ανοίγει νέους δρόμους στη σύγχρονη πολυδιάστατη θεώρηση της Eπιστήμης αλλά και του Aνθρώπου: καθώς ο εικοστός αιώνας πλησιάζει στο τέλος του, και ο άνθρωπος μένει ολοένα και πιο μετέωρος, μήπως είναι καιρός να ξανασκεφτούμε πάνω σε έναν άλλο πολιτισμό, πάνω σε μια νέα αντίληψη του ανθρωπισμού;

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Γιώργος Γραμματικάκης:"Η αυτοβιογραφία του φωτός"


"Γεννήθηκα πριν από αιώνες αιώνων, σε έναν Χώρο όπου δεν υπήρχε χώρος, και σε έναν Χρόνο όπου δεν υπήρχε χρόνος. Με ένα περίεργο ωστόσο τρόπο, αισθάνομαι ότι προϋπήρχα της γενέσεώς μου. Κι ενώ από τότε όλα έχουν αλλάξει, εγώ αισθάνομαι ότι τίποτε δεν αλλάζει. Η παρουσία μου μετρά το αιώνιο.
Δεν αξίζει άλλωστε να συζητά κανείς για πράγματα -την γένεσή μου και την γένεση του Κόσμου- που προκαλούσαν ανέκαθεν διαμάχες. Αυτό που ενισχύει την αυτοπεποίθησή μου είναι ότι η παρουσία μου έμοιαζε πάντοτε πρωταρχική: στους μύθους ή σε ό,τι ονομάζεται επιστήμη, στα έργα των θνητών αλλά και στις θρησκείες, το φως έπαιζε πάντοτε ρόλο ιδιαίτερο. Κατά καιρούς πολλοί διερωτήθηκαν για την φύση του, και άλλοι πάλι έμειναν απλώς στον θαυμασμό και την αποδοχή... Εγώ λοιπόν, που είμαι το παλαιότερο, το αρχέγονο φως, ήρθε η ώρα να μιλήσω λίγο για τον εαυτό μου".
Με αυτά τα λόγια αρχίζει την αυτοβιογραφία του το αρχέγονο φως, που η ανακάλυψή του το 1965 υπήρξε από τις σημαντικότερες στην ιστορία της κοσμολογίας. Πριν δώσει τον λόγο στο ίδιο το φως, ο γνωστός συγγραφέας της "Κόμης της Βερενίκης" και των "Κοσμογραφημάτων" παρουσιάζει τους θαυμαστούς τρόπους που μέσω του φωτός η επιστήμη οδηγήθηκε στις πιο σπουδαίες κατακτήσεις της: την θεωρία της σχετικότητας, την κβαντική συμπεριφορά του μικροκόσμου, τις σύγχρονες απόψεις για την γένεση και την εξέλιξη του Σύμπαντος. Δεν παραλείπει ακόμη να υπογραμμίσει την σημασία του φωτός για την ίδια την ζωή αλλά και την Τέχνη, ενώ αναφέρεται και στις φιλοσοφικές ή θρησκευτικές αντιλήψεις που συνοδεύουν το φως από τους αρχαίους χρόνους. Βιβλίο εύληπτο και πολυσήμαντο, η "Αυτοβιογραφία του φωτός" περιγράφει με απλά λόγια την συναρπαστική περιπέτεια της σύγχρονης επιστήμης, και απλώς ζητά από τον αναγνώστη να διαβαστεί "πρώτα με τον νου και, ύστερα ή παράλληλα, με την ψυχή".


(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).