Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Σωτήρης Δημητρίου:"Ν'ακούω καλά τ'όνομά σου".

  Aφ' όντις κίνησε ο πόλεμος ,κόπηκαν απ' την Αμερική και την Αυστραλία τα λεφτά και τα δέματα......
  Τον Αντριά,διάβηκαν απ'το χωριό Τουρκοτσάμηδες,μας φοβέρισαν και μας πήραν τα ρούχα απ'τα μπαούλα......Κατόπιν έκαψαν το χωριό....
  Έφυγαν αυτοί,έρθαν κατόπιν οι αντάρτες και χάλευαν πέτουρα,λάδι και ζωντανά....Γκρέμισαν κι αυτοί ό,τι άφηκε η φωτιά.......................................................................................................................
 Μας έπλενε ένας κρύγιος αγέρας που κατέβαινε από το απάτηγο χιόνι και σφύριζε σαν διάολοσ. Το παιδί το τουλούπωσα με μια χλάινη που πήρα από κάποιον κρουσταλλιασμένον που ηύρα. Με ξεπλάτισε, γιατί όλο γύριζε να χλέψει τους γονέους. Αφ'όντις δεν τους ένιωθε, είχε γένει τρακόσες οκάδες. Νύχτα ακόμα, ξεπνοϊσμένοι, 'κούσαμαν μακριά τους πρώτους πέτους. Κοντεύαμαν σε κατοικία, αλλά ήμασταν μέσα ή στην Ελλάδα. Αξαφνα 'κούσαμε ομιλίες στ' Αλβανικά κι αλυχτήσματα. Μου κόπηκαν τα ποδάρια. Μέσα ήμασταν. Παγώσαμαν στον τόπο. Μονάχα οι καρδιές χτυπάγανε. Μας έριξαν δυνατό φακό και κάποιος φώναξε. "Μην σκιάεστε, μο διαόλοι, είστε στο ελληνικό".
...........................................................................................................................
  Μονάχα όταν κάναμαν ζυγιές και τραγουδάγαμε μας ήθελαν.Τους άρεσε όπως κλώθαμαν όλοι μαζί,τα 'ξεραν κι αυτοί τα τραγούδια..Μονάχα τότε έλεγα ότι ήμασταν μια φλέβα.
............................................................................................................................