Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Χαρούκι Μουρακάμι:"1Q84: Βιβλίο 3".


Στις λεπτομέρειες συναντιόμαστε, μέσα στους πέντε δρόμους ή στις πέντε γραμμές, στο πεντάγραμμο μιας μεθυσμένης τζαζ κατά το σούρουπο. Στις ξεκούρδιστες νότες, στις ασύντακτες βρισκόμαστε, στα μικροπράγματα ερωτευόμαστε, στα ασήμαντα πράγματα. Κυλιόμενες σκάλες, μια ρωγμή στο μετρό, παντόφλες, πιτζάμες, ένα βάζο τουρσί στο ψυγείο, το σάντουιτς, ένα παλιό αγαπημένο βιβλίο, το μαχαίρι το όπλο, παιδική ηλικία, το σχήμα του στήθους σου, οι φωνές στο κεφάλι, χο-χο, μια παρέλαση κραυγή απορία, ξαπλωμένη στην ήβη μια ζεστή αγωνία. Με κάτι τέτοια υλικά σκαρώνουν το χάρτη τους για να βρεθούν ο Τένγκο και η Αομάμε. Μα ώσπου να σμίξουν, σμίγει ο χρόνος με τον τόπο, το ημερολόγιο με το χάρτη, η κλεψύδρα με την πυξίδα, σμίγουν τρελαίνονται, γίνονται ο αληθινός εαυτός τους και ανατινάζονται σε δυο χλωμά και πράσινα φεγγάρια από χαρτί. Και δεν τελειώνουν, δεν τελειώνουν ποτέ. Ούτε το αριστουργηματικό magnum opus του Χαρούκι Μουρακάμι τελειώνει, όχι στ’ αλήθεια. Απλώς, η αφήγηση χαμηλώνει το βλέμμα και κρύβεται έτσι όπως της αρέσει να κάνει, κρύβεται ανάμεσα στο μέγα Ποτέ και το μικρότατο Πάντα, ανασαίνει, νοσταλγεί, ονειρεύεται και σωπαίνει θριαμβεύοντας ερωτικά, αδιάλλακτα. Μετά, ξεσπιτώνεται πάλι και βγαίνει στους δρόμους, φιλέρημη απορημένη ερωτόληπτη, η αφήγηση βγαίνει στο αδέξιο πεντάγραμμο της τζαζ και συνεχίζει, και συνεχίζεται. Κι έτσι ανταμώνουμε, κι έτσι ερωτευόμαστε πάλι...

Χαρούκι Μουρακάμι:"1Q84: Βιβλίο 2"


Τα χάρτινα φεγγαράκια χρειάζεται να τα πιστέψεις (λιγάκι αλλά παράφορα) για να γίνουν όλα αληθινά. Έτσι όπως ενσαρκώνονται και αγιάζουν ο έρωτας, η αγάπη, το νόημα. Έτσι όπως ενανθρωπίζεται το Φως. Ή όπως ανατέλλουν τα χάρτινα φεγγάρια στην Πόλη των γάτων, σ' αυτή την απροσδιόριστη δεκαετία, στην αρχέγονη εποχή που είναι το 1Q84, η γιαπωνέζικη και παγκόσμια χρονιά του πιο μεγάλου ερωτηματικού. Της μεγάλης Απορίας. Του μεγάλου Κενού. Η Αομάμε και ο Τένγκο πλησιάζουν ακόμα ο ένας τον άλλο, για να γεμίσουν με έρωτα το κενό του πλανήτη, να πλουτίσουν με έρωτα την απορία και τη ζητιανιά του εαυτού τους. Ξένοι σκοποί και προορισμοί γραμμένοι με σπρέι στον υπόγειο, ο φόνος, η εκδίκηση, η τιμωρία, ένας συγγραφέας-φάντασμα, μια ανήλικη νύφη, η συνουσία ως μετουσίωση, μεταφορά στον ίδιο πάντα τόπο, στο χρονότοπο της συνάντησης. Στο χρονότοπο ενός αθέατου φιλιού. Το πολυσυζητημένο magnum opus του Μουρακάμι συνιστά ένα πρωτοφανές αφηγηματικό ξεφάντωμα, ένα πανηγύρι λέξεων, εικόνων, αισθήσεων και, όταν τελειώνει η φαντασμαγορία, αυτό που μένει δεν είναι παρά μια απλούστατη -και γι' αυτό ασύλληπτα συναρπαστική- ιστορία αγάπης, ένα ερωτικό παραμύθι που συνοψίζεται στο αφοπλιστικό, παράφορο, λυτρωτικό κράτημα των χεριών.

Χαρούκι Μουρακάμι:"1Q84: Βιβλίο 1"


Δυο ιδανικοί εραστές ψάχνουν ο ένας τον άλλο χωρίς ούτε οι ίδιοι να το συνειδητοποιούν, σε έναν κόσμο που αλλάζει, σε ένα χρόνο ρευστό, απροσδιόριστο. Αλλά τους οδηγεί η αγωνία, η μανία της συνάντησης. Η Αομάμε και ο Τένγκο θα διασχίσουν τον τόπο και το χρόνο, θα βαδίσουν ανάποδα σε ημερολόγια και χάρτες, θα περιπλανηθούν και θα ρισκάρουν τα πάντα μέσα στο άκρως ποιητικό και επικίνδυνο σύμπαν του Μουρακάμι. Μυστικές αδελφότητες, σέκτες, φαύλοι εξουσιαστές, αδίστακτοι δολοφόνοι, εκδικητές, μαύρες μαγικές ιστορίες, περάσματα στοές ρωγμές, μια χρυσαλλίδα στα σύννεφα, ψυχεδέλεια και παράδοση, στοιχειωμένες μουσικές, νοσταλγία, μια ματιά στο φεγγάρι - ή στα φεγγάρια. Στα δυο φεγγάρια του 1Q84, αυτής της Πόλης των γάτων. Το πολυσυζητημένο magnum opus του Μουρακάμι συνιστά ένα πρωτοφανές αφηγηματικό ξεφάντωμα, ένα πανηγύρι λέξεων, εικόνων, αισθήσεων και, όταν τελειώνει η φαντασμαγορία, αυτό που μένει δεν είναι παρά μια απλούστατη -και γι' αυτό ασύλληπτα συναρπαστική- ιστορία αγάπης, ένα ερωτικό παραμύθι που συνοψίζεται στο αφοπλιστικό, παράφορο, λυτρωτικό κράτημα των χεριών.

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Κάθριν Νέβιλ:"Οχτώ".


Ένα καθηλωτικό θρίλερ που διατρέχει την Ιστορία. Ένα μυστήριο με ιστορία που υπερβαίνει τη χιλιετία. Ένας γρίφος που κέντρισε τα πιο λαμπρά πνεύματα που γνώρισε η ανθρωπότητα. Μια αρχαία φόρμουλα που χαρίζει τόσο μεγάλη δύναμη, ώστε έχει κυριεύσει την ψυχή όλων όσοι άκουσαν γι' αυτή. Ένα μυθικό σκάκι λαξευμένο εξ ολοκλήρου σε ασήμι και χρυσό, στολισμένο με ρουμπίνια, ζαφείρια και σμαράγδια που προσφέρθηκε από οχτώ Μαυριτανούς στον αυτοκράτορα Καρλομάγνο: το θρυλικό Σκάκι του Μονγκλάν. Λέγεται ότι πήρε το όνομά του από τον άρχοντα της περιοχής του Μονγκλάν, στον οποίο δώρισε ο Καρλομάγνος το σκάκι. Εκείνος ανέθεσε τη φύλαξη του πολύτιμου θησαυρού στις μοναχές του Μονγκλάν. Η νεαρή ηρωίδα, ειδική στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, θα εμπλακεί στην αναζήτηση του σκακιού, συμμετέχοντας έτσι στο μεγαλύτερο κυνήγι θησαυρού όλων των εποχών. Το "Οχτώ" είναι ένα εξαιρετικά άρτιο μυθιστόρημα, τόσο λεπτοδουλεμένο όσο και τα περίτεχνα διακοσμημένα κομμάτια του σκακιού, γεμάτο γρίφους, αντιθέσεις και περιπέτεια. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα από τα πιο συναρπαστικά, ατμοσφαιρικά και πρωτότυπα μυθιστορήματα που γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ίαν Κάλντγουελ & Ντάστιν Τόμασον:Ο κανόνας των τεσσάρων".


Ένα μυστηριώδες κωδικοποιημένο χειρόγραφο, ένας φόνος στους κόλπους της φοιτητικής Λέσχης Άιβι και τα μυστικά ενός πρίγκιπα της Αναγέννησης συγκρούονται σ’ ένα λαβύρινθο προδοσίας, παράνοιας και μεγαλοφυΐας στις σελίδες του Κανόνα των Τεσσάρων. Οι Ίαν Κάλντγουελ και Ντάστιν Τόμασον κάνουν το συγγραφικό τους ντεμπούτο συνθέτοντας ένα μυθιστόρημα που η ανάγνωσή του κόβει την ανάσα, χρησιμοποιώντας στην πλοκή ένα υπαρκτό έργο του 15ου αιώνα που συνέγραψε ο Φραντσέσκο Κολόνα. Δύο φοιτητές στο Πρίστον, μελετώντας ένα χειρόγραφο της Αναγέννησης, την Υπνερωτομαχία Πολύφιλου, ένα κείμενο που για αιώνες αποτελεί άλυτο μυστήριο, θα έρθουν αντιμέτωποι με αμείλικτα ερωτήματα. Διαβόητη για την υπνωτιστική της επίδραση σε όλους τους μελετητές της, η πεντακοσίων χρόνων Υπνερωτομαχία φαίνεται ότι θα αποκαλύψει το μυστικό της στους νεαρούς φοιτητές: το ακατανόητο κείμενο είναι στην πραγματικότητα ένας κωδικοποιημένος οδηγός για την τοποθεσία μιας κρύπτης. Έτσι ανοίγει ένας κύκλος θανάτων και αποκαλύψεων, ρίχνοντας τους δύο φοιτητές σ’ ένα παθιασμένο δράμα που έχει τις ρίζες του σ’ ένα βιβλίο του οποίου η δύναμη και το νόημα παρερμηνεύονται επί αιώνες. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Ντόνα Ταρτ:"Η μυστική ιστορία"


Ο Ρίτσαρντ Παπέν είναι μέλος μιας ομάδας πέντε φοιτητών που επιλέγονται από ένα χαρισματικό καθηγητή για να μελετήσουν τον κόσμο της διανόησης. Περνούν όλοι μαζί τα Σαββατοκύριακα σ' ένα παλιό εξοχικό, διαβάζοντας και συζητώντας για θέματα που αφορούν τον κόσμο της γνώσης -από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς μέχρι τους σύγχρονους στοχαστές και καλλιτέχνες- αλλά και για καθημερινά ζητήματα. Ο Ρίτσαρντ, χωρίς να γνωρίζει το έγκλημα που διαπράττεται, γοητεύεται από την καινούρια συντροφιά του. Όταν όμως κερδίζει την εμπιστοσύνη τους, του το εκμυστηρεύονται και τον πείθουν σιγά σιγά για την αναγκαιότητά του: ο δολοφονημένος συμμαθητής και φίλος τους απειλούσε να αποκαλύψει το μυστικό τους, υπονομεύοντας έτσι το μέλλον τους. Πρόκειται, για ένα αφάνταστα ελκυστικό βιβλίο. Είναι ένα χρονικό εξαπάτησης και συνενοχής, αθωότητας που σιγά σιγά μολύνεται από τον εγωκεντρισμό και την ηθική έπαρση· μια ιστορία ενοχής και ευθύνης. Η συγγραφέας Ντόνα Ταρτ, με την έξοχη αφηγηματική γραφή της, τον πλούτο των ιδεών και της γλώσσας, καθιερώνεται ως εξαιρετικά προικισμένη μυθιστοριογράφος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Νταν Μπράουν:"Αρκτικός κύκλος".


Ένας μετεωρίτης που κρύβει κάποιο αρχέγονο μυστικό. Μια συνωμοσία εκπληκτικής σύλληψης. Επιστήμονες, που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για την αλήθεια. Ποιοι εμπλέκονται; Ποια είναι τα πιθανά οφέλη; Είναι αναμεμειγμένος ο Λευκός Οίκος; Μια ευφυέστατη, απρόβλεπτη περιπέτεια που ξετυλίγεται με απόλυτα πειστικό τρόπο και αφήνει τον αναγνώστη με κομμένη την ανάσα. Έρωτας, μυστήριο και πολιτική συνωμοσία συμπλέκονται σε μια ιστορία κατασκοπίας, στρατιωτικών μυστικών και επιστημονικών ευρημάτων, σχηματίζοντας το τέλειο αμάλγαμα δράσης και ίντριγκας...

Νταν Μπράουν: "Κώδικας Da Vinci"


Στο βιβλίο "Κώδικας Da Vinci" ο Νταν Μπράουν συνθέτει αριστοτεχνικά ένα εκπληκτικό θρίλερ, στο οποίο το μυστήριο για την αποκάλυψη της μεγαλύτερης συνομωσίας των τελευταίων δύο χιλιάδων χρόνων μπλέκεται συναρπαστικά με την παρουσίαση της απόκρυφης ιστορίας του δυτικού κόσμου. Ένα ανελέητο κυνηγητό, μια αναζήτηση χαμένη σε μυστικούς κώδικες που μας οδηγούν στα άδυτα μιας ιστορίας ξεχασμένης στους αιώνες.

Νταν Μπράουν:"Illuminati - Οι Πεφωτισμένοι"


Μια αρχαία μυστική αδελφότητα. Ένα τρομακτικό νέο όπλο καταστροφής. Ένας αδιανόητος στόχος. Το μυθιστόρημα "Illuminati - Οι Πεφωτισμένοι" είναι ένα απρόβλεπτο θρίλερ που ισορροπεί με μοναδικό τρόπο ανάμεσα σε απρόσμενες αποκαλύψεις και σκοτεινές αλήθειες την ώρα που η μάχη ανάμεσα στη θρησκεία και την επιστήμη κλιμακώνεται...

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Γκονθάλο Τορέντε Μπαγιεστέρ:"Το χρονικό του εκστατικού βασιλιά".


Eνας νεαρός και αφελής βασιλιάς επισκέπτεται την πιο περιζήτητη πόρνη της πόλης και, θαμπωμένος από την ομορφιά του γυμνού της σώματος, αναστατώνει την Aυλή με την επιμονή του να δει και τη βασίλισσα γυμνή. Kαλόγεροι, ειδικοί σε ζητήματα ηθικής και ιεροεξεταστές διχάζονται, μην μπορώντας ν' αποφασίσουν αν είναι ηθική ή ανήθικη αυτή η πρωτοφανής επιθυμία. O πρωθυπουργός αποφασίζει να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να τον εμποδίσει, κρατώντας πεισματικά κλειστές όλες τις πόρτες που οδηγούν στα δωμάτια της βασίλισσας. Yπάρχουν όμως και κάποιοι που έχουν διαφορετική άποψη. Θα καταφέρουν άραγε να βοηθήσουν το βασιλιά να δει επιτέλους γυμνή τη γυναίκα του;

Άλκη Ζέη:"Σπανιόλικα παπούτσια και άλλες ιστορίες"


Τα "Σπανιόλικα παπούτσια" της Άλκης Ζέη, κείμενα με έντονο το αυτοβιογραφικό στοιχείο (πολιτικό και υπαρξιακό), συνιστούν μια σειρά αυθεντικών ιστοριών που άνετα θα τις χαρακτήριζε κανείς ως διηγήματα. Δημιουργοί που έχει κλείσει ο επίγειος κύκλος τους, όπως η Διδώ Σωτηρίου, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, ο Νίκος Καββαδίας, ο Πέλος Κατσέλης, ο Κάρολος Κουν, η Ελένη Χατζηαργύρη, ο Γιάννης Τσαρούχης και πολλοί άλλοι, στοιχειώνουν τις σελίδες των Σπανιόλικων παπουτσιών ως ήρωες μιας αφηγηματικής τοιχογραφίας. Με τον ανεπανάληπτο συγγραφικό της τρόπο η Άλκη Ζέη αποτυπώνει σε ολοζώντανες και σπαρταριστές εικόνες την Ελλάδα της Κατοχής και του Εμφυλίου. Παρά την τραγικότητα των δύο αυτών περιόδων της ελληνικής ιστορίας, η Άλκη Ζέη, χωρίς να τις εξωραΐζει, τις κάνει αξιοθαύμαστες και αξιοθύμητες. Θ.Θ.Ν.

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Ορχάν Παμούκ:"Ο Τζεβντέτ Μπέη και οι γιοι του".


Είναι το πρώτο βιβλίο του Ορχάν Παμούκ. Εκδόθηκε το 1982, κέρδισε το βραβείο μυθιστορήματος Ορχάν Κεμάλ και προαναγγέλλει την κατοπινή λαμπρή συγγραφική πορεία του νομπελίστα πια Παμούκ. Το μυθιστόρημα καλύπτει τη ζωή τριών γενιών μιας οικογένειας από τις αρχές του αιώνα, τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του σουλτάνου Αμπντουλχαμίτ, μέχρι τις μέρες μας. Ο Τζεβντέτ μπέη είναι ιδιοκτήτης μικρού εμπορικού καταστήματος κι ένας από τους πρώτους Μουσουλμάνους εμπόρους, που στόχος και φιλοδοξία του είναι να γίνει πλούσιος και να αποκτήσει μια σύγχρονη οικογένεια "Δυτικού" τύπου και νοοτροπίας. Η ιστορία του Τζεβντέτ μπέη και των γιων του είναι, κατά μία έννοια, και η ιστορία της ιδιωτικής ζωής τα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας. Στο πανοραμικό αυτό μυθιστόρημα, περιγράφονται τα εσωτερικά των σπιτιών, ο καινούργιος τρόπος ζωής στις πολυκατοικίες, οι ισχυρές, εκδυτικισμένες οικογένειες, τα κυριακάτικα απογεύματα γύρω από το ραδιόφωνο, οι βόλτες για ψώνια στα μαγαζιά στο Μπέγιογλου, οι αγάπες και τα πάθη της ανερχόμενης αστικής τάξης της τουρκικής κοινωνίας. "Όταν αποφάσισα ότι θα γίνω συγγραφέας", λέει ο Ορχάν Παμούκ στα "Άλλα χρώματα" ("Η συνέντευξη στο Paris Review"), "δεν ήξερα τι ήθελα να γράψω. Μάλιστα, έκανα κι ένα-δυο λάθος ξεκινήματα. Έχω ακόμη τις σημειώσεις μου. Έπειτα από έξι μήνες όμως είχα ήδη το προσχέδιο του βιβλίου που εκδόθηκε τελικά: "Τζεβντέτ μπέη και υιοί". Είναι μια οικογενειακή σάγκα. Όπως η Forsyte saga του Τζον Γκαλσγουόρθι ή οι Μπούντενμπροκ του Τόμας Μαν.

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Ορχάν Παμούκ:"Το χιόνι"


1992. Ο Κα, ποιητής και πολιτικός εξόριστος, επιστρέφει στην Τουρκία ως δημοσιογράφος για να ερευνήσει μια σειρά από ανησυχητικά γεγονότα στη μικρή πόλη Καρς, κοντά στα σύνορα με την Αρμενία. Μια «επιδημία αυτοκτονιών» μαστίζει τις νεαρές γυναίκες με μαντίλα, κι ένα θεατρικό πραξικόπημα που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του πριν από τις δημοτικές εκλογές τού αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα απ’ όσα θα ’θελε να ξέρει. Βλέπει μια πόλη στοιχειωμένη απ’ τις σιωπές της ιστορίας της, να σπαράσσεται από πολιτικές και θρησκευτικές έριδες, ν’ αργοπεθαίνει στη σκιά τής Ευρώπης. Χιονίζει αδιάκοπα τις τρεις μέρες που μένει ο Κα στο Καρς, κι εκεί, μες στην ονειρική σιωπή του χιονιού, ακούγεται ολοκάθαρα η λαχτάρα όλων των ανθρώπων για ευτυχία. Ένα μεγάλο βιβλίο από τον Νομπελίστα Ορχάν Παμούκ, γραμμένο με σπαραχτική τρυφερότητα, για τη ζωή και τη μοίρα κρατών και ανθρώπων. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Ορχάν Παμούκ:"Το μαύρο βιβλίο".


«Γιατί τίποτα δεν είναι τόσο καταπληκτικό όσο η ζωή. Εκτός από το γράψιμο. Εκτός από το γράψιμο. Ναι, βέβαια, εκτός από το γράψιμο, τη μόνη παρηγοριά». Ο Γκαλίπ, νεαρός δικηγόρος, ψάχνει να βρει τη γυναίκα του, που τον έχει εγκαταλείψει, και τον ετεροθαλή αδελφό της, που έχει κι αυτός εξαφανιστεί. Μια ολόκληρη εβδομάδα τριγυρίζει στα δαιδαλώδη σοκάκια της Πόλης, που κάθε γωνιά της είναι σημάδι μιας μυστηριακής ζωής στη δυο χιλιάδων χρόνων ιστορία της με τα τρία ονόματα - Βυζάντιο, Κωνσταντινούπολη, Ιστανμπούλ, τόπος συνάντησης και σύγκρουσης δύο κόσμων, Ανατολής και Δύσης. Μέσα σ' αυτό το ζωντανό και μαγικό περίγυρο, γεμάτο παράξενες ιστορίες, ανεξιχνίαστα εγκλήματα, έρωτες, μυστήρια και μυστικά, ο Γκαλίπ αναζητεί και τον ίδιο του τον εαυτό, αλλά και την ταυτότητα της Πόλης του, καθώς και το μυστήριο της ζωής...

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Γιώργος Ολ. Αναστασιάδης:"Το παλίμψηστο του αίματος".

Στη συλλογική μνήμη και στην ιστοριογραφία είναι ανεπαρκώς φωτισμένος ο ζοφερός "δρόμος του αίματος". Υπάρχει ένα κενό στη συλλογική μνήμη σχετικά με τα γεγονότα που αρχίζουν με τη δολοφονία του βασιλιά Γεωργίου Α' (1913), συνεχίζονται, με τις εκτελέσεις του Μεσοπολέμου και τους δολοφονημένους διαδηλωτές του Μάη '36 και γίνονται εφιαλτικά όταν φτάνουμε στα σκοτεινά και απάνθρωπα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου (1941-'49) με τον αφανισμό των 50.000 εβραίων της πόλης, με τις αθρόες εκτελέσεις στους χώρους γύρω από το Γεντί Κουλέ και το στρατόπεδο Παύλου Μελά, με τα φονικά της μισαλλοδοξίας και τις τρομοκρατικές επιθέσεις μέσα στην πόλη, όπου η πολύκροτη και ανεξιχνίαστη πολιτική δολοφονία του Αμερικάνου δημοσιογράφου Τζ. Πολκ (1948) ρίχνει ακόμη βαριά τη σκιά της. Το ιστορικό παλίμψηστο του αίματος συμπληρώνουν στη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο η εκτέλεση του Ν. Νικηφορίδη (1951), η δολοφονία του Στ. Βελδεμίρη (1961) οι εν ψυχρώ δολοφονίες του Χαλκίδη (1967) και του Τσαρουχά (1968) από τα όργανα της χούντας, ενώ έχει προηγηθεί η διαβόητη πολιτική δολοφονία του βουλευτή Γρ. Λαμπράκη από τους παρακρατικούς τον Μάη του 1963. Η διαδικασία καταγραφής των ιστορικών γεγονότων στην συλλογική μνήμη είναι μια διαδικασία συνεχής, έτσι ώστε η ιστορική τους διερεύνηση μοιάζει με την ανάκτηση ενός παλίμψηστου κειμένου. Αντλώντας υλικό και μαρτυρίες από μια εκτεταμένη βιβλιογραφία, από δημοσιεύματα περιοδικών και εφημερίδων και από λογοτεχνικά κείμενα ο καθηγητής και συγγραφέας Γιώργος Αναστασιάδης προτείνει μια πολύπλευρα τεκμηριωμένη διερεύνηση, ανάγνωση και αποκρυπτογράφηση της συγκεκριμένης διαδρομής στους άγριους καιρούς.

Βασίλης Ι. Τζανακάρης:"Εις θάνατον".


Μετά το μπεστ σέλερ "Δακρυσμένη Μικρασία, 1919-1922: Τα χρόνια που συντάραξαν την Ελλάδα" που απέσπασε το Κρατικό Βραβείο και το βιβλίο "Στο όνομα της προσφυγιάς, Από τα δακρυσμένα Χριστούγεννα του 1922 στην αβασίλευτη δημοκρατία του 1924", ο Βασίλης Ι. Τζανακάρης ολοκληρώνει την τριλογία με το βιβλίο "Εις θάνατον!, Η δίκη και η εκτέλεση των έξι μέσα από τα «πρακτικά», τα παραλειπόμενα και τα «ψιλά» των εφημερίδων". Τον Μάιο του 1919 η Ελλάδα θα προσπαθήσει να πραγματώσει ένα όνειρο που από τα χρόνια της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης συνέχιζε να γαλουχεί γενιές και γενιές Ελλήνων. Να κάνει να ηχήσουν τα τετρακόσια σήμαντρα της Αγια-Σοφιάς, να αναστήσει τον μαρμαρωμένο βασιλιά μέσα από έναν λήθαργο αιώνων, να διώξει τους Τούρκους έως την «Κόκκινη Μηλιά». Ένα όνειρο που η Ελλάδα δείχνει τώρα να το αγγίζει, όταν αμέτρητες χιλιάδες Μικρασιάτες κλαίνε από χαρά, σταυροκοπιούνται και αγκαλιάζονται, καθώς βλέπουν τους έλληνες φαντάρους να αποβιβάζονται στην προκυμαία της Σμύρνης ένα βροχερό ξημέρωμα στις 2 Μαΐου 1919. Το όνειρο μιας Μεγάλης Ιδέας, που ύστερα από τρεισήμισι χρόνια η κατάληξή του δεν θα είναι οι χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες της Αγια-Σοφιάς αλλά οι εκπυρσοκροτήσεις από τριάντα ένα τουφέκια μάνλιχερ στο Γουδί... Με τον γνωστό χειμαρρώδη λόγο του ο Βασίλης Ι. Τζανακάρης ρίχνει φως σ' αυτή τη σκοτεινή σελίδα της νεοελληνικής ιστορίας ανατρέχοντας σε πηγές της εποχής. Το βιβλίο συνοδεύεται από αρχειακό φωτογραφικό υλικό.

Πόλυς Μυλωνάς:"Οι Πομάκοι της Θράκης".


Οι Πομάκοι είναι μια μεσογειακή φυλή κοινής καταγωγής με τους υπόλοιπους Έλληνες, η οποία, όμως, κάτω από συνθήκες λιγότερο ή περισσότερο γνωστές, εξεσλαβίσθηκε γλωσσικά και εκμωαμεθανίστηκε θρησκευτικά, χωρίς να έχει καμιά σημασία αν αυτό έγινε με ή χωρίς βία. Η φυλή τούτη, που έμεινε, και εξακολουθεί να μένει, ξεχασμένη και ίσως για πολλούς άγνωστη, είναι εντυπωσιακά δεμένη με τα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα κι έχει όλα τα σωματοσκοπικά και ανθρωπολογικά γνωρίσματα των Ελλήνων. Αν σταθεί κανείς μπροστά σ' ένα χάρτη της Ελλάδας και αφήσει το μάτι του να κινηθεί στις βόρειες ορεινές περιοχές, περισσότερο του νομού Ξάνθης και λιγότερο της Κομοτηνής, της Αλεξανδρούπολης και της Δράμας, θα έχει περίπου καθορίσει το γεωγραφικό χώρο στον οποίο ζει μια ξανθιά, ραδινή ελληνική φυλή. Απόγονοι των Αγριάνων, οι Πομάκοι ζουν σ' ένα δικό τους κόσμο που τον συνθέτουν σκληρή δουλειά στο καπνοχώραφο ή στο δάσος, προσευχή στο τζαμί και καφές στο καφενείο. Η έκφραση και το χρώμα των ματιών τους, η λιπόσαρκη κορμοστασιά και το δέσιμό τους με το χώμα των πατέρων τους, αλλά και η πνευματική οξύτητα των παιδιών τους, φωνάζουν πως η φυλή τούτη έχει τη Μεσόγειο στο αίμα της, μυρίζει Αιγαίο.

Nicol M. Donald:"Το Δεσποτάτο της Ηπείρου"


Ν.Σ. Μάργαρης:"Πατριδογνωσία".


Σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας περιηγείται στην Ελλάδα και οπλισμένος με την τόλμη των απόψεων και την ανατρεπτικότητα των προτάσεων του, αποκαλύπτει και καυτηριάζει την πραγματικότητα και τα κακώς κείμενα του Ελληνικού περιβάλλοντος χώρου.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Αρθουρ Γκόλντεν :"Αναμνήσεις μιας γκέισας".


Ένα σαγηνευτικό κατόρθωμα. Mια εξαιρετικά πρωτότυπη νουβέλα γραμμένη σε πρώτο πρόσωπο, σαν μια εκ βαθέων εξομολόγηση μιας από τις πιο φημισμένες γκέισες της Iαπωνίας. H ιστορία της Σαγιουρί ξεκινά το 1929, όταν το κοριτσάκι με τα παράξενα γκριζογάλανα μάτια ξεριζώνεται από το ψαροχώρι όπου ζει με την οικογένειά του, για να πουληθεί σε ένα από τα πιο γνωστά σπίτια γκεϊσών. Mέσα στην ατμόσφαιρα παρακμής του Kιότο, η Σαγιουρί πρέπει να μάθει την τέχνη της γκέισας: χορό και μουσική, τα μυστικά του κιμονό και του εξεζητημένου μακιγιάζ, τον τρόπο σερβιρίσματος του σακέ και τις μεθόδους ψυχαγωγίας των ισχυρών ανδρών - με οποιοδήποτε προσωπικό κόστος. Tο ξέσπασμα, όμως, του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου αναγκάζει τα σπίτια με τις γκέισες να κλείσουν κι έτσι η Σαγιουρί, με ελάχιστα χρήματα κι ακόμα λιγότερη τροφή, πρέπει να βρεθεί, για άλλη μια φορά, αντιμέτωπη με τη μοίρα της. Kαι πρέπει, ακόμα, να κερδίσει το μοναδικό άνδρα που αγάπησε στη ζωή της, έστω κι αν αυτό σημαίνει την αυτοεξορία της από την Iαπωνία. Aποκαλύπτοντάς μας τον κόσμο της ομορφιάς και της σκληρότητας που κρύβουν τα παραβάν από ρυζόχαρτο -εκεί όπου τα πάντα κρίνονται από τα φαινόμενα και όπου η αγνότητα ενός νεαρού κοριτσιού γίνεται αντικείμενο άγριου πλειστηριασμού-, οι Aναμνήσεις μιας Γκέισας γίνονται το έπος μιας ολόκληρης εποχής και ταυτόχρονα μια νουβέλα που προκάλεσε ήδη παγκόσμια αίσθηση. Ένα εκπληκτικό δημιούργημα, γεμάτο με χάρη και ευαισθησία, από έναν εξαιρετικά ταλαντούχο νέο συγγραφέα.

Τόνγκ Σου:"Σήκωσε τα κόκκινα φανάρια".


Βόρεια Κίνα, δεκαετία του 1920. Η Σονγκλιάν, μια όμορφη δεκαεννιάχρονη κοπέλα από μια καταστραμμένη οικονομικά οικογένεια, δέχεται να γίνει η Τέταρτη Σύζυγος του πλούσιου Τσεν Ζουοκιάν. Ο μοναδικός νόμος στα άδυτα της νέας κατοικίας είναι ο έρωτας: η ευνοουμένη της νύχτας γίνεται την ημέρα ο κυρίαρχος όλων. Η Σονγκλιάν, η τόσο ανεξάρτητη, θα γίνει άραγε θύμα ή θα συμβιβαστεί με το φεουδαρχικό σύστημα που κυριαρχεί σε εκείνα τα μέρη; Πάθος ιδιοκτησία, και δύναμη δίνουν το χρώμα της φωτιάς και του αίματος σ' αυτό τον ξέφρενο μέχρι θανάτου, χορό, στον οποίο παρασύρονται οι τέσσερις σύζυγοι και παλλακίδες, για να κερδίσουν την εύνοια του κυρίου. Ένα μυθιστόρημα περιεκτικό, γεμάτο ένταση, στο οποίο ο Σου Τονγκ, εκπρόσωπος της νέας γενιάς, αναβιώνει απροσδόκητα την Κίνα του παρελθόντος. Ένα σύγχρονο κοίταγμα που θυμίζει εντούτοις κλασικά έργα.

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Φερνάντο Πεσσόα :"Το βιβλίο της ανησυχίας"


Αποσπασματικό, κρυφό ημερολόγιο, κείμενο εναγώνιας ενδοσκόπησης, απόπειρα εξερεύνησης του φαινομένου της ύπαρξης, ανίχνευση των ορίων ανάμεσα στο είναι και το μη είναι, μα πάνω απ' όλα μια ατέρμονη αυτο-εξιστόρηση, είναι το "Βιβλίο της Ανησυχίας" όπου, πίσω από τις εξομολογήσεις του διάφανου βοηθού λογιστή Μπερνάρντο Σουάρες, διακρίνουμε μια από τις δεσπόζουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, τον Πορτογάλο ποιητή Φερνάντο Πεσσόα. Το έργο που άφησε ανέκδοτο σχεδόν στο σύνολο του, πεθαίνοντας το 1935, είναι τεράστιο και πολύμορφο: ένα μεγάλο τμήμα του υπογράφεται από τους «ετερωνυμους», δημιουργήματα της φαντασίας του ποιητή που διαθέτουν αυτόνομο λογοτεχνικό ύφος και έργο, όπως και αυτόνομη πλαστή βιογραφία. Καθώς αρχίζει να γίνεται πλέον γνωστό με τη σταδιακή έκδοση του αποκαλύπτει τον άνθρωπο που θέλησε να οικοδομήσει μόνος του μια ολόκληρη λογοτεχνία. Το "Βιβλίο της Ανησυχίας" κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Πορτογαλία το 1982 για να αναγνωριστεί με τις πολλαπλές μεταφράσεις του σαν ένα από τα έργα-κλειδιά που σφραγίζουν τον αιώνα.

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Ρουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα:"Παράθυρο στην Ινδία".


(. . .) Δεκαπέντε ιστορίες γεμάτες ανείπωτο πάθος, μαγεία και λατρεία, άρωμα γιασεμιού, μετεμψύχωση. Βλέμματα μαύρα, γεμάτα νοσταλγία και ευτυχία. Πρόσωπα μελαγχολικά, υπέροχα. Δεν είναι τυχαίο που τα βιβλία της Τζαμπβάλα έγιναν οι καλύτερες ταινίες.

Ζοζέφ Μασέ-Σκαρόν:"Τραπεζούντα,οι τελευταίες μέρες της Αυτοκρατορίας-Δαβίδ Κομνηνός"


Από τότε που, στις 29 Μαΐου 1453, οι Τούρκοι του σουλτάνου Μωάμεθ του Β’ κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, το μόνο που απομένει από την περήφανη βυζαντινή αυτοκρατορία είναι ένα μικρό κομμάτι ελληνικού και χριστιανικού εδάφους: η Τραπεζούντα - η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Μια αυτοκρατορία εύθραυστη, στο θρόνο της οποίας ανεβαίνει, το 1458, ο Δαβίδ Κομνηνός, ο τελευταίος απόγονος μιας ένδοξης οικογένειας. Ο καινούριος βασιλιάς, άνθρωπος μορφωμένος και εκλεπτυσμένος, περισσότερο φιλόσοφος παρά πολιτικός, γνωρίζει ότι πλησιάζει ο καιρός που η οθωμανική νύχτα θα σκεπάσει την πολιτεία του. Παρόλο που προσπαθεί να κυβερνήσει μια κοινωνία σε αποσύνθεση, να θωρακίσει την ψυχή του στο Μοναστήρι της Σουμελά, να αναζητήσει συμμαχία με τον εμίρη της Ορδής του Λευκού Προβάτου, βλέπει το τέλος. . . Τα σημάδια είναι παντού: τα ποντίκια εισβάλλουν στο παλάτι, τα τείχη καταρρέουν, οι έμπιστοί του συνωμοτούν και προδίδουν, η Δύση δεν ανταποκρίνεται πια. Μια μέρα του 1461 οι Τούρκοι επιτίθενται. . .

Κάλβο-Πλατέρο Ντανιέλε:"Ολυμπιάδα,η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου".


Όταν εμφανίστηκε η Ολυμπιάδα, όλοι θαύμασαν την καινούρια βασίλισσα· ήταν καταστόλιστη με χρυσάφια και φορούσε χρυσοπράσινο ιμάτιο, υφασμένο με ασημοκλωστή. Το αγέρωχο παράστημα και η μεγαλόπρεπη θωριά της είχαν κάτι το επιβλητικό. Έτσι, όταν ο Φίλιππος παρουσίασε στο πλήθος ένα χρυσό στεφάνι και το απόθεσε τελετουργικά στο κεφάλι της, οι παριστάμενοι θριαμβολόγησαν ώρα πολλή. Ύστερα, ο Φίλιππος έβαλε την Ολυμπιάδα να καθίσει δίπλα του στο θρόνο. Εκείνη ένιωθε αγαλλίαση. Βασίλισσα... Επιτέλους, βασίλισσα! Η προφητεία του μαντείου έπαιρνε σάρκα και οστά. Η μέθη από το ανέβασμα στο θρόνο ήταν πολύ μεγάλη. Αισθανόταν ν' ανυψώνεται πέρα από τη μοίρα μιας κοινής θνητής, όπως ένιωθε πάνω από τη λαοθάλασσα όπου δέσποζε αυτή τη στιγμή. Με την αίγλη της βασιλικής της πια ιδιότητας, ένιωθε απρόσιτη. Η εξουσία ήταν δυνατό κρασί, παρόμοιο με το νέκταρ, που προοριζόταν μόνον για θεούς... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κλοντ Φουκέ: "Ιουλιανός, ο θάνατος του αρχαίου κόσμου"


Ο Κλοντ Φουκέ παρουσιάζει το πορτρέτο του τελευταίου φιλόσοφου αυτοκράτορα και τη μάταιη προσπάθειά του να αλλάξει τη μοίρα του κόσμου και την επικράτηση του Χριστιανισμού.

Άλμπερτ Σαλβαδό:"Τα μάτια του Αννίβα".


Αυτή είναι η παράξενη ιστορία της Αριάδνης, μιας γυναίκας με σκοτεινά και μυστηριώδη μάτια στην υπηρεσία των Καρχηδονίων, και του Συνέσιου, του φιλοσόφου που είχε την ικανότητα να διαβάζει τα μάτια και να απογυμνώνει τις ψυχές. Μια ερωτική ιστορία που συμπλέκεται με την πορεία του Αννίβα, του περίφημου Καρχηδόνιου στρατηλάτη (που διέσχισε τις Άλπεις με ελέφαντες και έφτασε προ των πυλών της Ρώμης), αλλά και με εκείνη του Σκιπίωνα του Αφρικανού που έμελλε να αναδειχθεί ως ο σημαντικότερος Ρωμαίος στρατηγός. Το όνομα του Αννίβα πέρασε στην Ιστορία χάρη στους ελέφαντες, αλλά όσοι διαβάσουν αυτό το μυθιστόρημα, ίσως ξεχάσουν τους ελέφαντες και αναλογιστούν τα παράξενα συναισθήματα που μπορούν να γεννήσουν δυο ζευγάρια μάτια που "κατασκοπεύουν" τον κόσμο με περιέργεια και πάθος για τη ζωή.

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Απόστολου Βακαλόπουλου:"Νέα ελληνική ιστορία 1204 -1985"


Νίκος Τσιφόρος:"Σταυροφορίες"


Ήτοι βιβλίον ιστορικώτατον άμα και αστειότατον, πραγματευόμενον περί του πώς υπήγασιν οι άνθρωποι του Χριστού να ληστεύσωσι και φονεύσωσι τους ανθρώπους του αντιχρίστου. "Συγγραφέν υπό του φαιδροτάτου Τσιφόρου του Νικολάου και γελοιοποιηθέν υπό Μητροπούλου του Κωνσταντίνου.". (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Νίκος Τσιφόρος:"Τα ρεμάλια ήρωες"


Κονκισταντόρ, σπανιόλικα, θα πει "κατακτητής". Πριν ξεκινήσουμε να δούμε μερικές ιστορίες από τούτα τα καλόπαιδα, που στο άγιο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, με την βοήθεια της ηθικής, της ανωτερότητας και του ευρωπαϊκού πολιτισμού κάνανε την Αμερική Γη Μαδιάμ. Άς πάρουμε την Ευρώπη του 15ου αιώνα, όπως ήτανε και όπως προχωρούσε το δρόμο της. Αφού πια έφαγε τα μούτρα της και χάθηκε η μεγάλη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ξεμείνανε στα ευρωπαϊκά εδάφη της - κρατούσε δα όλον τον κόσμο - μερικοί από τους μεγάλους της, διοικητές, να πούμε, επαρχιών, ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, στρατηγοί τέτοια. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Νίκος Τσιφόρος:"Εμείς και οι Φράγκοι"


"Κείνο το πρωϊνό, ο γαληνότατος δόγης Ενρίκο Ντάντολο, πήρε ένα δάχτυλο από τα δικά του κι' έξυσε το μετωπό του, και αυτό καταδικό του, να κατεβάση ιδέα. Φόραγε κι' όλας το κρεμεζί του ράσο το δογικό, αρραβωνιάρης της θάλασσας, επίσημος με δαχτυλίδι. Μύτη γαμψή και χαμογελαστός πάντα του, είχε μέσα του ριζωμένο βαθιά κείνο το δόγμα της πατρίδας του "σιάμι Βενετσιάνοι ε πόϊ Κριστιάνοι", που σημαίνει "πρώτα κλέφτε και μετά κάντε το σταυρό σας καλού - κακού".

Νίκος Τσιφόρος:"Η Ιστορία την Ηνωμένων Πολιτειών"


"Σε όλη τη γη, στην Ασία, στην Ινδονησία, στην Αυστραλία, στην Αφρική, στην Ευρώπη, ανακαλύπτονται κάθε μέρα σκελετοί και κρανία ανθρώπων που ζήσανε εδώ και πενήντα χιλιάδες χρόνια, ακόμα και παραπάνω. Βγαίνουνε, λοιπόν, οι σοφοί και λένε ό, τι θέλουνε για τούτους τους πρωτόγονους προγόνους μας. Θεωρίες, μελέτες, συμπεράσματα, διατυπώσεις. Κι εμείς τα διαβάζουμε κι ανοίγουμε το στόμα, "τσ, τσ, τσ", "για δες κάτι πράγματα" και καμαρώνουμε που γίναμε πολιτισμένοι και. . . δεν τρωγόμαστε μεταξύ μας σαν και κείνους. . . Στην πραγματικότητα, τρωγόμαστε, έτσι είναι ο νόμος "ο θάνατός σου η ζωή μου", με τη διαφορά ότι τώρα τρωγόμαστε με τρόπο κι όχι "βάρβαρα", σαν τότε. Εξελιχτήκαμε. Κι ενώ σ' όλη τη γη, υπάρχουνε αποδείξεις ότι ζήσανε άνθρωποι, που ξεφυτρώσανε από την ίδια τη γη, "χους εκ χοός", χώμα από χώμα, που λένε τα θρησκευτικά βιβλία, στην Αμερική δεν βρέθηκε τίποτα". (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ)

Νίκος Τσιφόρος:"Η ιστορία της Γαλλίας"


Όλοι οι λαοί, θέλουνε να λένε πως έχουνε μια πολύ παλιά ιστορία. Είναι σαν τους νεόπλουτους που, θέλουνε καλά και σώνει, ν' αποδείξουνε ότι ανήκουνε σε πολύ παλιά οικογένεια. Λοιπόν, ούτε η Γαλλία δεν γλύτωσε και ξεκινάει εδώ και... τριάντα χιλιάδες χρόνια. Ήτανε λέει στο Βαζέρ, στην επαρχία που τη λένε σήμερα Περιγκόρ, κάτι σπηλιές, δάση, βράχια και κει μέσα ανακαλύψανε μια, ας την πούμε, προϊστορική πόλι. Πόλι δηλαδή, μέσα σε σπηλιές. Βέβαια. Βρήκανε, λέει, όπλα πέτρινα, εργαλεία πέτρινα, κρανία ανθρώπων, κόκκαλα από ζώα, ακόμα και ζωγραφιές που φτιάνανε οι πρώτοι άνθρωποι του τόπου. Άμα δη κανένας κείνο το μέρος, σήμερα ακόμα, θα καταλάβη ότι δύσκολα μπορεί να το "χτυπήση" ο εχθρός. Που να σκαρφαλώση πάνω στ' αγριόβραχα και από που να περάση που είναι απ' όλες τις μεριές κλειστός; Κεί πέρα, λοιπόν, οι Γάλλοι τοποθετούνε τους πολύ μακρινούς τους προγόνους. Και τους φορτώνουνε με στολίδια και με... ανώτερο για την εποχή τους πολιτισμό. Τώρα, άμα τους βάλης κάτου να σου πούνε λεπτομέρειες, δε θα σου πούνε, γιατί απλούστατα, λεπτομέρειες δεν υπάρχουνε. [...] (Από την έκδοση)

Νίκος Τσιφόρος:"Η ιστορία της Αγγλίας"


(. . . ) Ο δικός μας λαός θαυμάζει και αγαπά τον αγγλικό. Και θα ήταν το λιγώτερο ανακρίβεια ν' αρνηθούμε ότι και οι Άγγλοι - ο λαός τουλάχιστον δεν τρέφουν τα ίδια αισθήματα για μας. Αλλά, είπαμε, άλλο αίσθημα και άλλο συμφέρον. Και το συμφέρον του αγγλικού κράτους είναι να είμαστε πάντοτε αδύνατοι, του χεριού του. (. . .) Η ιστορία που γράφω είναι «απόλυτα αληθινή», άσχετο αν γράφεται με κάποιο τρόπο λίγο σατιρικό και λίγο ειρωνικό. Δεν θα έχη όμως τίποτα το ψεύτικο και τίποτα το σκαρωμένο. Τη γράφω σαν ένα είδος. . . αντεπιθέσεως στον άδικο πόλεμο που μας έχει κηρύξει, και που έφτασε ως το σημείο να συκοφαντή και τους ήρωες του 21. Και το όπλο μου που χρησιμοποιώ είναι το πιο ισχυρό της γης: Η πέννα. (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ)

Νίκος Τσιφόρος:"Ελληνική Μυθολογία"


(. . .) Δεν έχει σημασία αν η θρησκεία των προγόνων μας πέθανε ή αν την εδολοφόνησε το σκοτεινό Βυζάντιο. . . Σημασία έχει ότι τούτη η γη που μας τρέφει και που πάνω της ευλογάμε τον σημερινό Θεό, έχει γαλουχηθεί και μεγαλώσει η ίδια με τους κάμπους, τα βουνά, τα δάση, τον ουρανό και τη θάλασσά της, με την μαρμάρινη θρησκεία των πατέρων μας που "πρέπει να την ξέρουμε πριν από κάθε άλλη. Για τούτο γράφτηκε η Μυθολογία αυτή. Το αστείο της είχε την σκοπιμότητα να τη κάνει ευχάριστη και όχι "σχολαστική". . . Και, μεταξύ μας, μ' αρέσει που την έγραψα . . .

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Ντομινίκ Εντ:"Οι καπετάνιοι".


[...] Ο συγγραφέας, αν και δεν κρύβει την θερμή του συμπάθεια για την υπόθεση που υποστήριξαν η Αντίσταση, οι Καπετάνιοι, η ελληνική Αριστερά και ολόκληρος ο ελληνικός λαός, είχε την δυνατότητα να μελετήσει και να φανερώσει όλες τις όψεις του δράματος. Έτσι, πίσω από την φωνή του ακούμε συχνά την φωνή των ίδιων των πρωταγωνιστών του Αντάρτικου, ανθρώπων που κουβέντιασαν με τον Eudes και ξανοίχτηκαν για πρώτη φορά, έστω και λιγότερο άμεσα απ' όσο θα θέλαμε. Παράλληλα, στις σελίδες του Eudes θίγεται, για πρώτη φορά με τόση σαφήνεια, το βασικό πρόβλημα της Ελληνικής Αντίστασης: η διάσταση μεταξύ της στρατηγικής των «Καπετάνιων» του Ε.Λ.Α.Σ. και της στρατηγικής των πολιτικών υπευθύνων των ηγετών του Ε.Α.Μ. και του Κ.Κ.Ε. [...] (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Βιεγ-Ερμερύ Κατρίν:"Ένας τρελός έρωτας"

H μυθιστορηματική βιογραφία της Ιωάννας της τρελής βασίλισσας της Ιστανίας.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Σαράντος Καργάκος:"Η Ελλάς κατά τους βαλκανικούς πολέμους (1912-1913)"


Γιάννης Σκαρίμπας:"Το ΄21 και η αλήθεια".


Το Εικοσιένα, όπως το ξέρουμε μέσα από την επίσημη ιστορική παράδοση, μοιάζει με τ' αναστραμμένο είδωλο που βλέπουμε να καθρεφτίζεται στα θαμπά νερά μιας λίμνης. Είναι βέβαια η ίδια εικόνα, μα δοσμένη από την ανάποδη. Για να γνωρίσει κανείς τ' αληθινό Εικοσιένα πρέπει να σκύψει πάνω σ' άλλα κείμενα, σ' εκείνα που προετοίμασαν το σηκωμό, σ' αυτά που γράφτηκαν όσο βρόνταγε το καρυοφύλλι κι άστραφτε το γιαταγάνι και στ' απομνημονεύματα των αγωνιστών - του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου, του Σπυρομήλιου, του Περραιβού, του Σπηλιάδη και τόσων άλλων. Δύο ήταν τα Εικοσιένα: Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων. Του πρώτου οι ρίζες αντλούνε τους χυμούς τους από τα "Δίκαια του ανθρώπου" του Ρήγα Βελεστινλή, πάνω στ' άλλο πέφτει βαρύς ο ίσκιος της "Πατρικής Διδασκαλίας" του Μακαριωτάτου Πατριάρχη της Αγίας Πόλης Ιερουσαλήμ Κυρ Ανθίμου - ή πιο σωστά του Γρηγορίου. (Δημήτρης Φωτιάδης) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Γιάνη Κορδάτου:"Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής επαναστάσεως του 1821"


(. . .) Το έργο άρχισε να γράφεται γύρω στα 1922, ύστερα από μια πρώτη μελέτη από μέρους του συγγραφέα του προβλήματος της ελληνικής επανάστασης. Το πρώτο κίνητρο για την προσέγγιση αυτού του προβλήματος στάθηκαν τα βιβλία κι η θεωρητική δουλειά του Σκληρού, τόσο τα συμπεράσματα όσο και οι ελλείψεις του ένεκα της αποσιώπησης του βιβλιογραφικού υλικού που είχε χρησιμοποιήσει. Έτσι ο Κορδάτος για να συμπληρώσει και να βελτιώσει τη δουλειά του Σκληρού αρχίζει να γράφει αυτό το βιβλίο. (. . .) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Γιάνη Κορδάτου:"Αρχαίες θρησκείες και Χριστιανισμός".


(. . .)Ο Κορδάτος σαν επιστήμονας που κύρια φροντίδα του έχει την αποκάλυψη της αλήθειας δίχως να λυγίζει μπροστά στις οποιεσδήποτε δυσκολίες, αφιέρωσε πολλά χρόνια ερευνητικής προσπάθειας στη θρησκεία, ένα φαινόμενο της ανθρώπινης ιστορίας που περιβάλλεται από πολλές προκαταλήψεις και μυστήριο. (. . .) Στο έργο του «Αρχαίες Θρησκείες και Χριστιανισμός», εξετάζει το πρόβλημα της καταγωγής της Θρησκείας και παρακολουθεί την εξέλιξή της από την πρωτόγονη εποχή της προγονολατρείας μέχρι την πρώτη μονοθεϊστική θρησκεία, τον Ιουδαϊσμό. Στο κύριο μέρος της εργασίας του ασχολείται, ανάμεσα στ’ άλλα, με την κοινωνική ανάλυση της Παλαιστίνης στις παραμονές του Χριστιανισμού, ενώ σύγχρονα αναζητεί την καταγωγή και το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού. Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου ο Κορδάτος περιγράφει αναλυτικά την πορεία της εξάπλωσης του Χριστιανισμού, επισημαίνοντας τη δράση του Απόστολου Παύλου και αναλύοντας το κοινωνικό περιεχόμενο των ευαγγελίων. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Γιάνη Κορδάτου:"Τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας".


Γιάνη Κορδάτου:"Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος".


Το 1931 τύπωσα σε δύο τεύχη την "Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος" που την έγραψα με βάση τα αρχεία που είχαν την καλωσύνη να θέσουν στη διάθεσή μου ο Πλάτων Δρακούλης, ο Δημ. Καραμπίλιας, ο Π. Ευμορφόπουλος, ο Δ. Σαράτσης και άλλοι. Η μελέτη μου εκείνη εξαντλήθηκε. Από τη μεγάλη ζήτησή της όμως βγαίνει το συμπέρασμα πως είναι ανάγκη να ξανατυπωθεί. Στο αναμεταξύ συγκέντρωσα και άλλο αρχειακό υλικό, κι έτσι το ιστορικό μέρος πλουτίστηκε με αξιόλογες πληροφορίες, που συμπληρώνουν πολλά κενά της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος στο πρώτο ξεκίνημά του. Όπως σ' όλο τον κόσμο, από τον περασμένο αιώνα, η εργατική τάξη άρχισε να παίζει σπουδαίο ρόλο στην πολιτικοκοινωνική ζωή κάθε χώρας, έτσι και στην Ελλάδα οι εργάτες σιγά - σιγά αποχτήσανε συνείδηση κι άρχισαν να διεκδικούνε τα δικαιώματά τους. Αλλού οι αντικειμενικές συνθήκες φέρανε την εργατική τάξη πολύ γρήγορα στο προσκήνιο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Σε μερικές μάλιστα χώρες το προλεταριάτο, σε στενή συμμαχία με τους φτωχοαγρότες, πήρε την εξουσία και παίζει ρόλο πρωταγωνιστή στα παγκόσμια ζητήματα. Στη χώρα μας, που με πολύ αργητό ρυθμό διαλύθηκαν οι παλιές γεωργοοικονομικές συνθήκες και παράλληλα άργησαν ν' αναπτυχθούν νέες παραγωγικές δυνάμεις, το προλεταριάτο μας, στην ανοδική του πορεία, πέρασε από διάφορα στάδια, ώσπου ν' αποχτήσει ξεκαθαρισμένη αντίληψη της ιστορικής του αποστολής. Ως το 1910 βρισκόταν ακόμα στη νηπιακή του περίοδο. Από το 1910 ως το 1918 στην εφηβική του και απεκεί και πέρα ανδρώθηκε κι άρχισε να παίζει τον ιστορικό του ρόλο. (Γ. Γ. Κ., από τον πρόλογο της έκδοσης)

Γιάνη Κορδάτου:"Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής"


". . . σκοπός μου δεν είναι να θίξω τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κανενός. Μ' ενδιαφέρει μόνο η έρευνα και σαν ερευνητής φροντίζω να βρω την αλήθεια. Ο επιστήμονας που σέβεται τον εαυτό του, μόνο για την αλήθεια πρέπει να ενδιαφέρεται. Ας μην ξεχνούμε και το ευαγγελικό: "Και γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς". Το κείμενο λοιπόν της Π.Δ. σαν ιστορικό μνημείο λόγου, δηλαδή ανθρώπινο, πρέπει να ερευνάται μέσα στα πλαίσια της ιστορικής επιστήμης. Αν δεν πέτυχα στην κριτική μου έρευνα και τα συμπεράσματά μου αποδειχτούν λαθεμένα, θα μείνει το κέρδος πως έδωκα αφορμή άλλοι αξιότεροί μου να με διορθώσουν και να με συμπληρώσουν. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Γιάνη Κορδάτου:"Η ιστορία του Αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα"


(. . .) Ο Κορδάτος ξεκίνησε από τη νεοελληνική ιστορία. Τον είχε τραβήξει αυτή ιδιαίτερα, γιατί ίσα ίσα στο χτεσινό περασμένο ζητούσε να βρει τη φύτρα του σημερινού, να συλλάβει τα γενεσιουργά του αίτια. Αυτή τη διαλεκτική θεώρησή του, την άπλωσε έπειτα και την έστρεψε σε απώτερα περασμένα. Όπως ο Θουκυδίδης, φιλοδόξησε κι αυτός να πυργώσει ένα έργο που να γίνει "κτήμα ες αεί", μια αστείρευτη πηγή σοφίας για τους συγχρόνους του και για τους κατοπινούς του. Μα αν δεν έφτασε ως εκεί, κανείς δε μπορεί ν' αρνηθεί τη σημασία του πνευματικού του άθλου. Αυτό το πνεύμα του Κορδάτου ο επώνυμός του σύλλογος θέλει να το διαδώσει σήμερα μάλιστα που ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε κρίσιμη στιγμή για όλη την παραπέρα πορεία του, για όλη την ιστορική του ανάπτυξη και χρειάζεται τη δημιουργική φώτιση και τη θετική παρότρυνση. (. . .) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Γιάνη Κορδάτου:"Ακμή και παρακμή του Βυζαντίου"


Πεντακόσια χρόνια πέρασαν από τότε που οι Τούρκοι πήραν την Πρωτεύουσα του Βυζαντίου. Η 29η Μαΐου 1453 είναι ένας μεγάλος σταθμός στην παγκόσμια ιστορία, γιατί όχι μόνο η Ανατολή και η Βαλκανική καταχτήθηκαν από τους Τούρκους, αλλά κινδύνευσε και η Ευρώπη. Ποιες όμως ήταν οι βασικές αίτιες που αποσυνθέσανε τις στρατιωτικές και κοινωνικές δυνάμεις του Βυζαντίου, ώστε να υποταχτεί πρώτα στους Λατίνους (1204 - 1261) και ύστερα να διαλυθεί οριστικά και να παραχωρήσει τη θέση του στους Τούρκους; Στο ερώτημα αυτό δόθηκαν από πολλούς ιστορικούς διάφορες απαντήσεις, που λίγο ή πολύ είναι ξεκάρφωτες, γιατί βλέπουν την ιστορία σαν άθροισμα από γεγονότα που δεν τα συνδέει καμιά νομοτέλεια, σαν έργο δηλαδή μεγάλων ανδρών (βασιλέων, στρατηγών, πολιτικών) ή της τύχης. Από τις τέτοιες τους αντιλήψεις παλαιοί και νεότεροι βυζαντινολόγοι σχετίζουν την ακμή και παρακμή της Β. Αυτοκρατορίας με τις προσωπικές ικανότητές του τάδε ή τάδε αυτοκράτορα. Η αντίληψη αυτή που ξεκινάει από ιδεαλιστικά κριτήρια είναι λαθεμένη. Οι μετασχηματισμοί στον πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό τομέα που συντελέστηκαν στο Βυζάντιο πότε προς τα πάνω και πότε προς τα κάτω, προσδιορίζονταν κάθε φορά από τις δοσμένες οικονομικοκοινωνικές συνθήκες της Αυτοκρατορίας. Ο ρόλος της προσωπικότητας μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι είναι σχετικός και όχι απόλυτος. Άλλοι πάλι βυζαντινολόγοι παραδέχονται πως στο Βυζάντιο το φεουδαλικό σύστημα δεν είχε γερές ρίζες κι ούτε ολοκληρώθηκε. Γι' αυτό υποστηρίζουν πως η Βυζαντινή οικονομία ήταν χρηματική - εμπορευματική και μάλιστα καπιταλιστική. Και η γνώμη αυτή δεν έχει ιστορικά στηρίγματα. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Tζωρτζ Όργουελ:"Η φάρμα των ζώων"


Έχοντας ξεφορτωθεί τον άνθρωπο που ήταν αφεντικό τους, τα ζώα της φάρμας ελπίζουν να ζήσουν ελεύθερη ζωή, γεμάτη αφθονία. Όμως, μια έξυπνη κι αδίστακτη ελίτ ζώων καταλαμβάνει την εξουσία και τα άλλα ζώα αντιλαμβάνονται απελπισμένα ότι έχουν παγιδευτεί στους παλιούς τρόπους ζωής. Η ανατριχιαστική ιστορία του Όργουελ - της προσδοκίας του ιδεαλισμού από την τυραννία και τη διαφθορά - εξακολουθεί και σήμερα να είναι επίκαιρη όπως όταν πρωτοεκδόθηκε στα 1945. Ο μύθος ετούτος παραμένει η σημαντικότερη σάτιρα που έχουμε του πιο σκοτεινού προσώπου της σύγχρονης ιστορίας.

Κατρίν Κλεμάν:"Χιουρρέμ"


Ένα αληθινό ταξίδι στο χρόνο, μια γιορτή της φαντασίας και των αισθήσεων.Ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, ο Μεγάλος Βεζίρης του Ιμπραήμ και η σύζυγός του Χιουρ-ρέμ, η Σουλτάνα, αν και ιστορικά πρόσωπα τα νιώθουμε πολύ κοντά μας, έτσι όπως αναπλά-θει τις ζωές τους η συγγραφέας, παρά τα πεντακόσια χρόνια που μας χωρίζουν. Ο Ιμπραήμ και η Χιουρρέμ ήταν ξεριζωμένοι από τη χώρα και τη γλώσσα τους, από τη θρησκεία τους, από τη χαρά της ζωής. Μετά την αρπαγή τους, την ύπαρξή τους θα σημαδέψει η απώλεια, ο χωρισμός, η χαμένη αγάπη, τα ανομολόγητα πάθη, η σιωπηρή εξέγερση που πυρπολεί τα όνειρά τους, βίαιη και κόκκινη σαν τα μαλλιά τους. Όλα σ’ αυτό το υπέροχο βιβλίο ανακαλούν τη φωτιά και το νερό, τα όνειρα ενός ανεκπλή-ρωτου έρωτα, τις απόπειρες απόδρασης. Διεισδύοντας σ’ αυτό τον παράξενο και συγκλο-νιστικό ποιητικό κόσμο, θυμάται κανείς εκείνους τους άλλους έγκλειστους της αιωνιότητας –έγκλειστους του πόθου, της μοναξιάς, των τειχών και της παράδοσης–, τον Τριστάνο, την Ιζόλδη και τον βασιλιά Μάρκο.

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Ζιλμπερ Σινουέ:"Ο Συνταγματάρχης και το παιδί-Βασιλιάς".

Αίγυπτος. Χθες, μοναρχία. Σήμερα, δημοκρατία, καρικατούρα δημοκρατίας και φτωχές φιμωμένες φωνές... Χθες οι μητέρες μας, πριν απ'' αυτές οι γιαγιάδες μας, κυκλοφορούσαν στη λεωφόρο Κασρ-ελ-Νιλ με τα μπράτσα γυμνά, ντυμένες με την τελευταία λέξη της παριζιάνικης μόδας, με το πρόσωπο ακάλυπτο… Κι όμως, ήταν περήφανες μουσουλμάνες... Μα τότε; Τι συνέβη; Γιατί σήμερα οι κόρες τους κυκλοφορούν καλυμμένες; Βασανισμένες από απαγορεύσεις, από επιβεβλημένες σιωπές;… Μήπως αυτό συνέβη σε άλλη χώρα; Ή μήπως συναντήθηκα μόνο με άπιστες; Νάσερ. Φαρούκ… Ο συνταγματάρχης-πρίγκιπας του λαού και το παιδί-βασιλιάς… Οι τύχες δύο κόσμων τόσο διαφορετικών διασταυρώθηκαν στην καρδιά της Αιγύπτου. Για το καλύτερο, άραγε, ή για το χειρότερο; Μια τοιχογραφία της σύγχρονης Αιγύπτου αναδύεται μέσα από την ανάρρηση στο θρόνο του βασιλιά Φαρούκ έως την πυρκαγιά του Καΐρου, από την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ έως τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Ο Ζιλμπέρ Σινουέ περιγράφει με υπέροχο τρόπο τις συνθήκες γένεσης της χωρίς διέξοδο πυριτιδαποθήκης της Μέσης Ανατολής, παραδίδοντάς μας ένα από τα πιο προσωπικά αφηγήματά του.

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Αμάντας Μιχαλοπούλου:"Όσες φορές αντέξεις".

Έπινε μπύρες στο "Γκάλαξι". Φορούσε το ίδιο σακάκι. Αυτή τη φορά ένα τσαλακωμένο μαλακό καπέλο ήταν ακουμπισμένο στον πάγκο, δίπλα του. Το βρήκα συγκινητικό, σκέφτηκα πως έτσι δηλώνει στους άλλους ότι η θέση είναι πιασμένη.
-Ίβο, Man muss essen, είπα κι επειδή έμοιαζε να μην καταλαβαίνει, έβαλα μερικά δάχτυλα στο στόμα μου. Essen, τρώω.
-Α, essen, είπε χαμογελώντας και έπιασε το χέρι μου από τον καρπό για να το δαγκώσει. Essen.
-Arbeit kaputt, είπα.
-Για πάντα;
-Για πάντα. Βασιλίσσης Σοφίας, ξέρεις; Ε, αύριο φωνές, απεργία, αλλά τίποτα.
-Άλλη δουλειά;
-Δεν ξέρω, εσύ ξέρεις;
-Οδός Χαβέλσκα, είπε. Πράγα, αγορά, τούριστ πίτσα. Βλέπεις, θέλουν ωραία κορίτσια, σέρβις.
Γέλασα. Τα αστεία του είχαν κάτι θλιβερά υπαινικτικό.
-Άλλη δουλειά έρχεται, είπε.
-Πού τη βλέπεις;
-Τη βλέπω. Όλο ταξίδια, reisen.
 
Υστερα από μια ιλιγγιώδη ερωτική εβδομάδα που περνά στην Αθήνα με έναν Τσέχο τουριστικό πράκτορα, η ηρωίδα ξεκινά μιαν ατέλειωτη περιπλάνηση σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις προκειμένου να τον βρει: Πράγα, Μόναχο, Γενεύη, Μαδέρα είναι οι σταθμοί της σε αυτήν τη διαδρομή, στην οποία η ηρωίδα θα διαπιστώσει ότι αυτό που εν τέλει ψάχνει δεν είναι η φευγαλέα μορφή του αγαπημένου της, το ζητούμενο αντιθέτως φαίνεται να είναι η ίδια η περιπλάνηση...» έγραφε για το μυθιστόρημα «Οσες φορές αντέξεις» της Αμάντας Μιχαλοπούλου η Ελισσάβετ Κοτζιά όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1998 κι η συγγραφέας έχει πολλές φορές αλλάξει από τότε, παραμένοντας στα βασικά και ουσιαστικά της η ίδια.