Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Ζιλμπερ Σινουέ:"Ο Συνταγματάρχης και το παιδί-Βασιλιάς".

Αίγυπτος. Χθες, μοναρχία. Σήμερα, δημοκρατία, καρικατούρα δημοκρατίας και φτωχές φιμωμένες φωνές... Χθες οι μητέρες μας, πριν απ'' αυτές οι γιαγιάδες μας, κυκλοφορούσαν στη λεωφόρο Κασρ-ελ-Νιλ με τα μπράτσα γυμνά, ντυμένες με την τελευταία λέξη της παριζιάνικης μόδας, με το πρόσωπο ακάλυπτο… Κι όμως, ήταν περήφανες μουσουλμάνες... Μα τότε; Τι συνέβη; Γιατί σήμερα οι κόρες τους κυκλοφορούν καλυμμένες; Βασανισμένες από απαγορεύσεις, από επιβεβλημένες σιωπές;… Μήπως αυτό συνέβη σε άλλη χώρα; Ή μήπως συναντήθηκα μόνο με άπιστες; Νάσερ. Φαρούκ… Ο συνταγματάρχης-πρίγκιπας του λαού και το παιδί-βασιλιάς… Οι τύχες δύο κόσμων τόσο διαφορετικών διασταυρώθηκαν στην καρδιά της Αιγύπτου. Για το καλύτερο, άραγε, ή για το χειρότερο; Μια τοιχογραφία της σύγχρονης Αιγύπτου αναδύεται μέσα από την ανάρρηση στο θρόνο του βασιλιά Φαρούκ έως την πυρκαγιά του Καΐρου, από την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ έως τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Ο Ζιλμπέρ Σινουέ περιγράφει με υπέροχο τρόπο τις συνθήκες γένεσης της χωρίς διέξοδο πυριτιδαποθήκης της Μέσης Ανατολής, παραδίδοντάς μας ένα από τα πιο προσωπικά αφηγήματά του.

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Αμάντας Μιχαλοπούλου:"Όσες φορές αντέξεις".

Έπινε μπύρες στο "Γκάλαξι". Φορούσε το ίδιο σακάκι. Αυτή τη φορά ένα τσαλακωμένο μαλακό καπέλο ήταν ακουμπισμένο στον πάγκο, δίπλα του. Το βρήκα συγκινητικό, σκέφτηκα πως έτσι δηλώνει στους άλλους ότι η θέση είναι πιασμένη.
-Ίβο, Man muss essen, είπα κι επειδή έμοιαζε να μην καταλαβαίνει, έβαλα μερικά δάχτυλα στο στόμα μου. Essen, τρώω.
-Α, essen, είπε χαμογελώντας και έπιασε το χέρι μου από τον καρπό για να το δαγκώσει. Essen.
-Arbeit kaputt, είπα.
-Για πάντα;
-Για πάντα. Βασιλίσσης Σοφίας, ξέρεις; Ε, αύριο φωνές, απεργία, αλλά τίποτα.
-Άλλη δουλειά;
-Δεν ξέρω, εσύ ξέρεις;
-Οδός Χαβέλσκα, είπε. Πράγα, αγορά, τούριστ πίτσα. Βλέπεις, θέλουν ωραία κορίτσια, σέρβις.
Γέλασα. Τα αστεία του είχαν κάτι θλιβερά υπαινικτικό.
-Άλλη δουλειά έρχεται, είπε.
-Πού τη βλέπεις;
-Τη βλέπω. Όλο ταξίδια, reisen.
 
Υστερα από μια ιλιγγιώδη ερωτική εβδομάδα που περνά στην Αθήνα με έναν Τσέχο τουριστικό πράκτορα, η ηρωίδα ξεκινά μιαν ατέλειωτη περιπλάνηση σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις προκειμένου να τον βρει: Πράγα, Μόναχο, Γενεύη, Μαδέρα είναι οι σταθμοί της σε αυτήν τη διαδρομή, στην οποία η ηρωίδα θα διαπιστώσει ότι αυτό που εν τέλει ψάχνει δεν είναι η φευγαλέα μορφή του αγαπημένου της, το ζητούμενο αντιθέτως φαίνεται να είναι η ίδια η περιπλάνηση...» έγραφε για το μυθιστόρημα «Οσες φορές αντέξεις» της Αμάντας Μιχαλοπούλου η Ελισσάβετ Κοτζιά όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1998 κι η συγγραφέας έχει πολλές φορές αλλάξει από τότε, παραμένοντας στα βασικά και ουσιαστικά της η ίδια.

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Ιωάννας Καρυστιάνη:"Ο άγιος της μοναξιάς".

Η Στέλλα Σαλαγιά θέλει να «σπάει» χωρίς θεατές. Ο Σίμος Σεμερτζίδης διορίστηκε στη ζωή με ρουσφέτι. Η Κλαίρη κάνει πέρα όσους χαφιεδίζουν τις δυστυχίες του σπιτιού της. Ο Λεόντιος αφιερώνεται στους πολλούς αγίους της μοναξιάς. Η ακούραστη Μόρφω πιστεύει πως η τρέλα είναι σαλόνι. Ο Ιορδάνης σέρνει στα στενάκια την εργαλειοθήκη του και το πιστεύω του, κανένα ενθύμιο, καμία ανάμνηση, κανένας δικός. Η κατεψυγμένη lady Giannoula ξαναζωντανεύει την πόλη με τα ξεκούρδιστα πιάνα και τις ανεμοφαγωμένες πινακίδες. Μια ερωτική ιστορία της εποχής μας με σκηνικό και ουσία την παραίτηση και τη μοναχικότητα, που οδηγούν στον εσωτερικό εγκλεισμό σαν το μόνο ασφαλές καταφύγιο του καθενός. Ένας κόσμος που έχει ανάγκη να αγαπήσει ξανά, με κάθε τίμημα, τη ζωή, τον τόπο του, κάτι.

Ζιλμπέρ Σινουέ:"Η σταυρωμένη βασίλισσα".

Εκείνη ονομάζεται Ινές δε Κάστρο. Εκείνος ονομάζεται Πέτρος - ο διάδοχος του θρόνου της Πορτογαλίας. Είναι και οι δύο είκοσι ετών. Μια φλογερή αγάπη τους ενώνει. Δίχως να το ξέρουν, γράφουν μία υπέροχη σελίδα στο βιβλίο των μυθικών ερώτων. Δίχως να το θέλουν, θα βρεθούν στα γρανάζια μιας τρομακτικής μηχανορραφίας, εγκλωβισμένοι ανάμεσα στη λογική του Κράτους και στις επιταγές της Καρδιάς. Από την Πορτογαλία στην πεδιάδα της Βενετίας και από την Καστίλλη στο παπικό παλάτι της Αβινιόν, ο Ζιλμπέρ Σινουέ μας παρασύρει στην καρδιά μιας ιστορικής τοιχογραφίας του 14ου αιώνα όπου η αγνότητα των αισθημάτων έρχεται σε σύγκρουση με τη σκληρότητα των καιρών, ο φλογερός έρωτας με τις πολιτικές φιλοδοξίες και τα συνωμοτικά σχέδια. Μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, ζωντανεύει ξανά η ιστορία του αδάμαστου πάθους δύο ανθρώπων, που ούτε ο θάνατος δε θα καταφέρει να τους χωρίσει!

Ζιλμπερ Σινουέ:"Ερεβάν....Μια κραυγή για την Αρμενία"

Εμπρός, λοιπόν, καταστρέψτε την Αρμενία! Στείλτε τους στην έρημο. Στερήστε τους το ψωμί και το νερό. Κάψτε τα σπίτια και τις εκκλησίες τους. Τότε θα δείτε αν το χαμόγελό τους ανθίσει ξανά, αν ξανατραγουδήσουν ή αν προσευχηθούν και πάλι. Γιατί αρκεί να συναντηθούν δύο απ’ αυτούς, δεν έχει σημασία σε ποιο μέρος του κόσμου, για να δημιουργήσουν μια νέα Αρμενία.
Γουίλιαμ Σαρογιάν
Έτος 1914, στα βάθη της Ανατολίας. Στην καρδιά ενός άγριου βραχώδους τοπίου ζει η οικογένεια Τομασιάν: ο παππούς Βαχέ, με τους δύο γιους του, τη νύφη και τα δύο εγγόνια του. Όταν ξεσπά ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η κυβέρνηση των Νεοτούρκων που βρίσκεται στην εξουσία αποφασίζει να εκμεταλλευτεί το ασταθές πολιτικό σκηνικό και να εξοντώσει τους Αρμέ-νιους με το πρόσχημα ότι είναι προδότες. Στο Ερζερούμ, οι Τομασιάν αποφασίζουν να εγκαταλείψουν κρυφά την πόλη τους, αλλά δεν προλαβαίνουν. Η Σουσάνα και ο Αράμ βλέπουν να δολοφονούνται μπροστά στα μάτια τους οι γονείς και ο παππούς τους. Το ταξίδι στην Κόλαση ξεκινά. Τα δυο αδέλφια αναγκάζονται μαζί με άλλους Αρμένιους να διανύσουν χιλιάδες χιλιόμετρα κάτω από αντίξοες συνθήκες, με προορισμό το άγνωστο.
Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα για την ιστορία ενός πολύπαθου λαού.