Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Ρουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα:"Παράθυρο στην Ινδία".


(. . .) Δεκαπέντε ιστορίες γεμάτες ανείπωτο πάθος, μαγεία και λατρεία, άρωμα γιασεμιού, μετεμψύχωση. Βλέμματα μαύρα, γεμάτα νοσταλγία και ευτυχία. Πρόσωπα μελαγχολικά, υπέροχα. Δεν είναι τυχαίο που τα βιβλία της Τζαμπβάλα έγιναν οι καλύτερες ταινίες.

Ζοζέφ Μασέ-Σκαρόν:"Τραπεζούντα,οι τελευταίες μέρες της Αυτοκρατορίας-Δαβίδ Κομνηνός"


Από τότε που, στις 29 Μαΐου 1453, οι Τούρκοι του σουλτάνου Μωάμεθ του Β’ κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, το μόνο που απομένει από την περήφανη βυζαντινή αυτοκρατορία είναι ένα μικρό κομμάτι ελληνικού και χριστιανικού εδάφους: η Τραπεζούντα - η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Μια αυτοκρατορία εύθραυστη, στο θρόνο της οποίας ανεβαίνει, το 1458, ο Δαβίδ Κομνηνός, ο τελευταίος απόγονος μιας ένδοξης οικογένειας. Ο καινούριος βασιλιάς, άνθρωπος μορφωμένος και εκλεπτυσμένος, περισσότερο φιλόσοφος παρά πολιτικός, γνωρίζει ότι πλησιάζει ο καιρός που η οθωμανική νύχτα θα σκεπάσει την πολιτεία του. Παρόλο που προσπαθεί να κυβερνήσει μια κοινωνία σε αποσύνθεση, να θωρακίσει την ψυχή του στο Μοναστήρι της Σουμελά, να αναζητήσει συμμαχία με τον εμίρη της Ορδής του Λευκού Προβάτου, βλέπει το τέλος. . . Τα σημάδια είναι παντού: τα ποντίκια εισβάλλουν στο παλάτι, τα τείχη καταρρέουν, οι έμπιστοί του συνωμοτούν και προδίδουν, η Δύση δεν ανταποκρίνεται πια. Μια μέρα του 1461 οι Τούρκοι επιτίθενται. . .

Κάλβο-Πλατέρο Ντανιέλε:"Ολυμπιάδα,η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου".


Όταν εμφανίστηκε η Ολυμπιάδα, όλοι θαύμασαν την καινούρια βασίλισσα· ήταν καταστόλιστη με χρυσάφια και φορούσε χρυσοπράσινο ιμάτιο, υφασμένο με ασημοκλωστή. Το αγέρωχο παράστημα και η μεγαλόπρεπη θωριά της είχαν κάτι το επιβλητικό. Έτσι, όταν ο Φίλιππος παρουσίασε στο πλήθος ένα χρυσό στεφάνι και το απόθεσε τελετουργικά στο κεφάλι της, οι παριστάμενοι θριαμβολόγησαν ώρα πολλή. Ύστερα, ο Φίλιππος έβαλε την Ολυμπιάδα να καθίσει δίπλα του στο θρόνο. Εκείνη ένιωθε αγαλλίαση. Βασίλισσα... Επιτέλους, βασίλισσα! Η προφητεία του μαντείου έπαιρνε σάρκα και οστά. Η μέθη από το ανέβασμα στο θρόνο ήταν πολύ μεγάλη. Αισθανόταν ν' ανυψώνεται πέρα από τη μοίρα μιας κοινής θνητής, όπως ένιωθε πάνω από τη λαοθάλασσα όπου δέσποζε αυτή τη στιγμή. Με την αίγλη της βασιλικής της πια ιδιότητας, ένιωθε απρόσιτη. Η εξουσία ήταν δυνατό κρασί, παρόμοιο με το νέκταρ, που προοριζόταν μόνον για θεούς... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κλοντ Φουκέ: "Ιουλιανός, ο θάνατος του αρχαίου κόσμου"


Ο Κλοντ Φουκέ παρουσιάζει το πορτρέτο του τελευταίου φιλόσοφου αυτοκράτορα και τη μάταιη προσπάθειά του να αλλάξει τη μοίρα του κόσμου και την επικράτηση του Χριστιανισμού.

Άλμπερτ Σαλβαδό:"Τα μάτια του Αννίβα".


Αυτή είναι η παράξενη ιστορία της Αριάδνης, μιας γυναίκας με σκοτεινά και μυστηριώδη μάτια στην υπηρεσία των Καρχηδονίων, και του Συνέσιου, του φιλοσόφου που είχε την ικανότητα να διαβάζει τα μάτια και να απογυμνώνει τις ψυχές. Μια ερωτική ιστορία που συμπλέκεται με την πορεία του Αννίβα, του περίφημου Καρχηδόνιου στρατηλάτη (που διέσχισε τις Άλπεις με ελέφαντες και έφτασε προ των πυλών της Ρώμης), αλλά και με εκείνη του Σκιπίωνα του Αφρικανού που έμελλε να αναδειχθεί ως ο σημαντικότερος Ρωμαίος στρατηγός. Το όνομα του Αννίβα πέρασε στην Ιστορία χάρη στους ελέφαντες, αλλά όσοι διαβάσουν αυτό το μυθιστόρημα, ίσως ξεχάσουν τους ελέφαντες και αναλογιστούν τα παράξενα συναισθήματα που μπορούν να γεννήσουν δυο ζευγάρια μάτια που "κατασκοπεύουν" τον κόσμο με περιέργεια και πάθος για τη ζωή.

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Απόστολου Βακαλόπουλου:"Νέα ελληνική ιστορία 1204 -1985"


Νίκος Τσιφόρος:"Σταυροφορίες"


Ήτοι βιβλίον ιστορικώτατον άμα και αστειότατον, πραγματευόμενον περί του πώς υπήγασιν οι άνθρωποι του Χριστού να ληστεύσωσι και φονεύσωσι τους ανθρώπους του αντιχρίστου. "Συγγραφέν υπό του φαιδροτάτου Τσιφόρου του Νικολάου και γελοιοποιηθέν υπό Μητροπούλου του Κωνσταντίνου.". (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Νίκος Τσιφόρος:"Τα ρεμάλια ήρωες"


Κονκισταντόρ, σπανιόλικα, θα πει "κατακτητής". Πριν ξεκινήσουμε να δούμε μερικές ιστορίες από τούτα τα καλόπαιδα, που στο άγιο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, με την βοήθεια της ηθικής, της ανωτερότητας και του ευρωπαϊκού πολιτισμού κάνανε την Αμερική Γη Μαδιάμ. Άς πάρουμε την Ευρώπη του 15ου αιώνα, όπως ήτανε και όπως προχωρούσε το δρόμο της. Αφού πια έφαγε τα μούτρα της και χάθηκε η μεγάλη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ξεμείνανε στα ευρωπαϊκά εδάφη της - κρατούσε δα όλον τον κόσμο - μερικοί από τους μεγάλους της, διοικητές, να πούμε, επαρχιών, ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, στρατηγοί τέτοια. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Νίκος Τσιφόρος:"Εμείς και οι Φράγκοι"


"Κείνο το πρωϊνό, ο γαληνότατος δόγης Ενρίκο Ντάντολο, πήρε ένα δάχτυλο από τα δικά του κι' έξυσε το μετωπό του, και αυτό καταδικό του, να κατεβάση ιδέα. Φόραγε κι' όλας το κρεμεζί του ράσο το δογικό, αρραβωνιάρης της θάλασσας, επίσημος με δαχτυλίδι. Μύτη γαμψή και χαμογελαστός πάντα του, είχε μέσα του ριζωμένο βαθιά κείνο το δόγμα της πατρίδας του "σιάμι Βενετσιάνοι ε πόϊ Κριστιάνοι", που σημαίνει "πρώτα κλέφτε και μετά κάντε το σταυρό σας καλού - κακού".

Νίκος Τσιφόρος:"Η Ιστορία την Ηνωμένων Πολιτειών"


"Σε όλη τη γη, στην Ασία, στην Ινδονησία, στην Αυστραλία, στην Αφρική, στην Ευρώπη, ανακαλύπτονται κάθε μέρα σκελετοί και κρανία ανθρώπων που ζήσανε εδώ και πενήντα χιλιάδες χρόνια, ακόμα και παραπάνω. Βγαίνουνε, λοιπόν, οι σοφοί και λένε ό, τι θέλουνε για τούτους τους πρωτόγονους προγόνους μας. Θεωρίες, μελέτες, συμπεράσματα, διατυπώσεις. Κι εμείς τα διαβάζουμε κι ανοίγουμε το στόμα, "τσ, τσ, τσ", "για δες κάτι πράγματα" και καμαρώνουμε που γίναμε πολιτισμένοι και. . . δεν τρωγόμαστε μεταξύ μας σαν και κείνους. . . Στην πραγματικότητα, τρωγόμαστε, έτσι είναι ο νόμος "ο θάνατός σου η ζωή μου", με τη διαφορά ότι τώρα τρωγόμαστε με τρόπο κι όχι "βάρβαρα", σαν τότε. Εξελιχτήκαμε. Κι ενώ σ' όλη τη γη, υπάρχουνε αποδείξεις ότι ζήσανε άνθρωποι, που ξεφυτρώσανε από την ίδια τη γη, "χους εκ χοός", χώμα από χώμα, που λένε τα θρησκευτικά βιβλία, στην Αμερική δεν βρέθηκε τίποτα". (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ)

Νίκος Τσιφόρος:"Η ιστορία της Γαλλίας"


Όλοι οι λαοί, θέλουνε να λένε πως έχουνε μια πολύ παλιά ιστορία. Είναι σαν τους νεόπλουτους που, θέλουνε καλά και σώνει, ν' αποδείξουνε ότι ανήκουνε σε πολύ παλιά οικογένεια. Λοιπόν, ούτε η Γαλλία δεν γλύτωσε και ξεκινάει εδώ και... τριάντα χιλιάδες χρόνια. Ήτανε λέει στο Βαζέρ, στην επαρχία που τη λένε σήμερα Περιγκόρ, κάτι σπηλιές, δάση, βράχια και κει μέσα ανακαλύψανε μια, ας την πούμε, προϊστορική πόλι. Πόλι δηλαδή, μέσα σε σπηλιές. Βέβαια. Βρήκανε, λέει, όπλα πέτρινα, εργαλεία πέτρινα, κρανία ανθρώπων, κόκκαλα από ζώα, ακόμα και ζωγραφιές που φτιάνανε οι πρώτοι άνθρωποι του τόπου. Άμα δη κανένας κείνο το μέρος, σήμερα ακόμα, θα καταλάβη ότι δύσκολα μπορεί να το "χτυπήση" ο εχθρός. Που να σκαρφαλώση πάνω στ' αγριόβραχα και από που να περάση που είναι απ' όλες τις μεριές κλειστός; Κεί πέρα, λοιπόν, οι Γάλλοι τοποθετούνε τους πολύ μακρινούς τους προγόνους. Και τους φορτώνουνε με στολίδια και με... ανώτερο για την εποχή τους πολιτισμό. Τώρα, άμα τους βάλης κάτου να σου πούνε λεπτομέρειες, δε θα σου πούνε, γιατί απλούστατα, λεπτομέρειες δεν υπάρχουνε. [...] (Από την έκδοση)

Νίκος Τσιφόρος:"Η ιστορία της Αγγλίας"


(. . . ) Ο δικός μας λαός θαυμάζει και αγαπά τον αγγλικό. Και θα ήταν το λιγώτερο ανακρίβεια ν' αρνηθούμε ότι και οι Άγγλοι - ο λαός τουλάχιστον δεν τρέφουν τα ίδια αισθήματα για μας. Αλλά, είπαμε, άλλο αίσθημα και άλλο συμφέρον. Και το συμφέρον του αγγλικού κράτους είναι να είμαστε πάντοτε αδύνατοι, του χεριού του. (. . .) Η ιστορία που γράφω είναι «απόλυτα αληθινή», άσχετο αν γράφεται με κάποιο τρόπο λίγο σατιρικό και λίγο ειρωνικό. Δεν θα έχη όμως τίποτα το ψεύτικο και τίποτα το σκαρωμένο. Τη γράφω σαν ένα είδος. . . αντεπιθέσεως στον άδικο πόλεμο που μας έχει κηρύξει, και που έφτασε ως το σημείο να συκοφαντή και τους ήρωες του 21. Και το όπλο μου που χρησιμοποιώ είναι το πιο ισχυρό της γης: Η πέννα. (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ)

Νίκος Τσιφόρος:"Ελληνική Μυθολογία"


(. . .) Δεν έχει σημασία αν η θρησκεία των προγόνων μας πέθανε ή αν την εδολοφόνησε το σκοτεινό Βυζάντιο. . . Σημασία έχει ότι τούτη η γη που μας τρέφει και που πάνω της ευλογάμε τον σημερινό Θεό, έχει γαλουχηθεί και μεγαλώσει η ίδια με τους κάμπους, τα βουνά, τα δάση, τον ουρανό και τη θάλασσά της, με την μαρμάρινη θρησκεία των πατέρων μας που "πρέπει να την ξέρουμε πριν από κάθε άλλη. Για τούτο γράφτηκε η Μυθολογία αυτή. Το αστείο της είχε την σκοπιμότητα να τη κάνει ευχάριστη και όχι "σχολαστική". . . Και, μεταξύ μας, μ' αρέσει που την έγραψα . . .

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Ντομινίκ Εντ:"Οι καπετάνιοι".


[...] Ο συγγραφέας, αν και δεν κρύβει την θερμή του συμπάθεια για την υπόθεση που υποστήριξαν η Αντίσταση, οι Καπετάνιοι, η ελληνική Αριστερά και ολόκληρος ο ελληνικός λαός, είχε την δυνατότητα να μελετήσει και να φανερώσει όλες τις όψεις του δράματος. Έτσι, πίσω από την φωνή του ακούμε συχνά την φωνή των ίδιων των πρωταγωνιστών του Αντάρτικου, ανθρώπων που κουβέντιασαν με τον Eudes και ξανοίχτηκαν για πρώτη φορά, έστω και λιγότερο άμεσα απ' όσο θα θέλαμε. Παράλληλα, στις σελίδες του Eudes θίγεται, για πρώτη φορά με τόση σαφήνεια, το βασικό πρόβλημα της Ελληνικής Αντίστασης: η διάσταση μεταξύ της στρατηγικής των «Καπετάνιων» του Ε.Λ.Α.Σ. και της στρατηγικής των πολιτικών υπευθύνων των ηγετών του Ε.Α.Μ. και του Κ.Κ.Ε. [...] (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Βιεγ-Ερμερύ Κατρίν:"Ένας τρελός έρωτας"

H μυθιστορηματική βιογραφία της Ιωάννας της τρελής βασίλισσας της Ιστανίας.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Σαράντος Καργάκος:"Η Ελλάς κατά τους βαλκανικούς πολέμους (1912-1913)"


Γιάννης Σκαρίμπας:"Το ΄21 και η αλήθεια".


Το Εικοσιένα, όπως το ξέρουμε μέσα από την επίσημη ιστορική παράδοση, μοιάζει με τ' αναστραμμένο είδωλο που βλέπουμε να καθρεφτίζεται στα θαμπά νερά μιας λίμνης. Είναι βέβαια η ίδια εικόνα, μα δοσμένη από την ανάποδη. Για να γνωρίσει κανείς τ' αληθινό Εικοσιένα πρέπει να σκύψει πάνω σ' άλλα κείμενα, σ' εκείνα που προετοίμασαν το σηκωμό, σ' αυτά που γράφτηκαν όσο βρόνταγε το καρυοφύλλι κι άστραφτε το γιαταγάνι και στ' απομνημονεύματα των αγωνιστών - του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου, του Σπυρομήλιου, του Περραιβού, του Σπηλιάδη και τόσων άλλων. Δύο ήταν τα Εικοσιένα: Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων. Του πρώτου οι ρίζες αντλούνε τους χυμούς τους από τα "Δίκαια του ανθρώπου" του Ρήγα Βελεστινλή, πάνω στ' άλλο πέφτει βαρύς ο ίσκιος της "Πατρικής Διδασκαλίας" του Μακαριωτάτου Πατριάρχη της Αγίας Πόλης Ιερουσαλήμ Κυρ Ανθίμου - ή πιο σωστά του Γρηγορίου. (Δημήτρης Φωτιάδης) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Γιάνη Κορδάτου:"Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής επαναστάσεως του 1821"


(. . .) Το έργο άρχισε να γράφεται γύρω στα 1922, ύστερα από μια πρώτη μελέτη από μέρους του συγγραφέα του προβλήματος της ελληνικής επανάστασης. Το πρώτο κίνητρο για την προσέγγιση αυτού του προβλήματος στάθηκαν τα βιβλία κι η θεωρητική δουλειά του Σκληρού, τόσο τα συμπεράσματα όσο και οι ελλείψεις του ένεκα της αποσιώπησης του βιβλιογραφικού υλικού που είχε χρησιμοποιήσει. Έτσι ο Κορδάτος για να συμπληρώσει και να βελτιώσει τη δουλειά του Σκληρού αρχίζει να γράφει αυτό το βιβλίο. (. . .) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Γιάνη Κορδάτου:"Αρχαίες θρησκείες και Χριστιανισμός".


(. . .)Ο Κορδάτος σαν επιστήμονας που κύρια φροντίδα του έχει την αποκάλυψη της αλήθειας δίχως να λυγίζει μπροστά στις οποιεσδήποτε δυσκολίες, αφιέρωσε πολλά χρόνια ερευνητικής προσπάθειας στη θρησκεία, ένα φαινόμενο της ανθρώπινης ιστορίας που περιβάλλεται από πολλές προκαταλήψεις και μυστήριο. (. . .) Στο έργο του «Αρχαίες Θρησκείες και Χριστιανισμός», εξετάζει το πρόβλημα της καταγωγής της Θρησκείας και παρακολουθεί την εξέλιξή της από την πρωτόγονη εποχή της προγονολατρείας μέχρι την πρώτη μονοθεϊστική θρησκεία, τον Ιουδαϊσμό. Στο κύριο μέρος της εργασίας του ασχολείται, ανάμεσα στ’ άλλα, με την κοινωνική ανάλυση της Παλαιστίνης στις παραμονές του Χριστιανισμού, ενώ σύγχρονα αναζητεί την καταγωγή και το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού. Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου ο Κορδάτος περιγράφει αναλυτικά την πορεία της εξάπλωσης του Χριστιανισμού, επισημαίνοντας τη δράση του Απόστολου Παύλου και αναλύοντας το κοινωνικό περιεχόμενο των ευαγγελίων. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Γιάνη Κορδάτου:"Τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας".


Γιάνη Κορδάτου:"Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος".


Το 1931 τύπωσα σε δύο τεύχη την "Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος" που την έγραψα με βάση τα αρχεία που είχαν την καλωσύνη να θέσουν στη διάθεσή μου ο Πλάτων Δρακούλης, ο Δημ. Καραμπίλιας, ο Π. Ευμορφόπουλος, ο Δ. Σαράτσης και άλλοι. Η μελέτη μου εκείνη εξαντλήθηκε. Από τη μεγάλη ζήτησή της όμως βγαίνει το συμπέρασμα πως είναι ανάγκη να ξανατυπωθεί. Στο αναμεταξύ συγκέντρωσα και άλλο αρχειακό υλικό, κι έτσι το ιστορικό μέρος πλουτίστηκε με αξιόλογες πληροφορίες, που συμπληρώνουν πολλά κενά της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος στο πρώτο ξεκίνημά του. Όπως σ' όλο τον κόσμο, από τον περασμένο αιώνα, η εργατική τάξη άρχισε να παίζει σπουδαίο ρόλο στην πολιτικοκοινωνική ζωή κάθε χώρας, έτσι και στην Ελλάδα οι εργάτες σιγά - σιγά αποχτήσανε συνείδηση κι άρχισαν να διεκδικούνε τα δικαιώματά τους. Αλλού οι αντικειμενικές συνθήκες φέρανε την εργατική τάξη πολύ γρήγορα στο προσκήνιο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Σε μερικές μάλιστα χώρες το προλεταριάτο, σε στενή συμμαχία με τους φτωχοαγρότες, πήρε την εξουσία και παίζει ρόλο πρωταγωνιστή στα παγκόσμια ζητήματα. Στη χώρα μας, που με πολύ αργητό ρυθμό διαλύθηκαν οι παλιές γεωργοοικονομικές συνθήκες και παράλληλα άργησαν ν' αναπτυχθούν νέες παραγωγικές δυνάμεις, το προλεταριάτο μας, στην ανοδική του πορεία, πέρασε από διάφορα στάδια, ώσπου ν' αποχτήσει ξεκαθαρισμένη αντίληψη της ιστορικής του αποστολής. Ως το 1910 βρισκόταν ακόμα στη νηπιακή του περίοδο. Από το 1910 ως το 1918 στην εφηβική του και απεκεί και πέρα ανδρώθηκε κι άρχισε να παίζει τον ιστορικό του ρόλο. (Γ. Γ. Κ., από τον πρόλογο της έκδοσης)

Γιάνη Κορδάτου:"Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής"


". . . σκοπός μου δεν είναι να θίξω τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κανενός. Μ' ενδιαφέρει μόνο η έρευνα και σαν ερευνητής φροντίζω να βρω την αλήθεια. Ο επιστήμονας που σέβεται τον εαυτό του, μόνο για την αλήθεια πρέπει να ενδιαφέρεται. Ας μην ξεχνούμε και το ευαγγελικό: "Και γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς". Το κείμενο λοιπόν της Π.Δ. σαν ιστορικό μνημείο λόγου, δηλαδή ανθρώπινο, πρέπει να ερευνάται μέσα στα πλαίσια της ιστορικής επιστήμης. Αν δεν πέτυχα στην κριτική μου έρευνα και τα συμπεράσματά μου αποδειχτούν λαθεμένα, θα μείνει το κέρδος πως έδωκα αφορμή άλλοι αξιότεροί μου να με διορθώσουν και να με συμπληρώσουν. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Γιάνη Κορδάτου:"Η ιστορία του Αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα"


(. . .) Ο Κορδάτος ξεκίνησε από τη νεοελληνική ιστορία. Τον είχε τραβήξει αυτή ιδιαίτερα, γιατί ίσα ίσα στο χτεσινό περασμένο ζητούσε να βρει τη φύτρα του σημερινού, να συλλάβει τα γενεσιουργά του αίτια. Αυτή τη διαλεκτική θεώρησή του, την άπλωσε έπειτα και την έστρεψε σε απώτερα περασμένα. Όπως ο Θουκυδίδης, φιλοδόξησε κι αυτός να πυργώσει ένα έργο που να γίνει "κτήμα ες αεί", μια αστείρευτη πηγή σοφίας για τους συγχρόνους του και για τους κατοπινούς του. Μα αν δεν έφτασε ως εκεί, κανείς δε μπορεί ν' αρνηθεί τη σημασία του πνευματικού του άθλου. Αυτό το πνεύμα του Κορδάτου ο επώνυμός του σύλλογος θέλει να το διαδώσει σήμερα μάλιστα που ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε κρίσιμη στιγμή για όλη την παραπέρα πορεία του, για όλη την ιστορική του ανάπτυξη και χρειάζεται τη δημιουργική φώτιση και τη θετική παρότρυνση. (. . .) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Γιάνη Κορδάτου:"Ακμή και παρακμή του Βυζαντίου"


Πεντακόσια χρόνια πέρασαν από τότε που οι Τούρκοι πήραν την Πρωτεύουσα του Βυζαντίου. Η 29η Μαΐου 1453 είναι ένας μεγάλος σταθμός στην παγκόσμια ιστορία, γιατί όχι μόνο η Ανατολή και η Βαλκανική καταχτήθηκαν από τους Τούρκους, αλλά κινδύνευσε και η Ευρώπη. Ποιες όμως ήταν οι βασικές αίτιες που αποσυνθέσανε τις στρατιωτικές και κοινωνικές δυνάμεις του Βυζαντίου, ώστε να υποταχτεί πρώτα στους Λατίνους (1204 - 1261) και ύστερα να διαλυθεί οριστικά και να παραχωρήσει τη θέση του στους Τούρκους; Στο ερώτημα αυτό δόθηκαν από πολλούς ιστορικούς διάφορες απαντήσεις, που λίγο ή πολύ είναι ξεκάρφωτες, γιατί βλέπουν την ιστορία σαν άθροισμα από γεγονότα που δεν τα συνδέει καμιά νομοτέλεια, σαν έργο δηλαδή μεγάλων ανδρών (βασιλέων, στρατηγών, πολιτικών) ή της τύχης. Από τις τέτοιες τους αντιλήψεις παλαιοί και νεότεροι βυζαντινολόγοι σχετίζουν την ακμή και παρακμή της Β. Αυτοκρατορίας με τις προσωπικές ικανότητές του τάδε ή τάδε αυτοκράτορα. Η αντίληψη αυτή που ξεκινάει από ιδεαλιστικά κριτήρια είναι λαθεμένη. Οι μετασχηματισμοί στον πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό τομέα που συντελέστηκαν στο Βυζάντιο πότε προς τα πάνω και πότε προς τα κάτω, προσδιορίζονταν κάθε φορά από τις δοσμένες οικονομικοκοινωνικές συνθήκες της Αυτοκρατορίας. Ο ρόλος της προσωπικότητας μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι είναι σχετικός και όχι απόλυτος. Άλλοι πάλι βυζαντινολόγοι παραδέχονται πως στο Βυζάντιο το φεουδαλικό σύστημα δεν είχε γερές ρίζες κι ούτε ολοκληρώθηκε. Γι' αυτό υποστηρίζουν πως η Βυζαντινή οικονομία ήταν χρηματική - εμπορευματική και μάλιστα καπιταλιστική. Και η γνώμη αυτή δεν έχει ιστορικά στηρίγματα. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Tζωρτζ Όργουελ:"Η φάρμα των ζώων"


Έχοντας ξεφορτωθεί τον άνθρωπο που ήταν αφεντικό τους, τα ζώα της φάρμας ελπίζουν να ζήσουν ελεύθερη ζωή, γεμάτη αφθονία. Όμως, μια έξυπνη κι αδίστακτη ελίτ ζώων καταλαμβάνει την εξουσία και τα άλλα ζώα αντιλαμβάνονται απελπισμένα ότι έχουν παγιδευτεί στους παλιούς τρόπους ζωής. Η ανατριχιαστική ιστορία του Όργουελ - της προσδοκίας του ιδεαλισμού από την τυραννία και τη διαφθορά - εξακολουθεί και σήμερα να είναι επίκαιρη όπως όταν πρωτοεκδόθηκε στα 1945. Ο μύθος ετούτος παραμένει η σημαντικότερη σάτιρα που έχουμε του πιο σκοτεινού προσώπου της σύγχρονης ιστορίας.

Κατρίν Κλεμάν:"Χιουρρέμ"


Ένα αληθινό ταξίδι στο χρόνο, μια γιορτή της φαντασίας και των αισθήσεων.Ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, ο Μεγάλος Βεζίρης του Ιμπραήμ και η σύζυγός του Χιουρ-ρέμ, η Σουλτάνα, αν και ιστορικά πρόσωπα τα νιώθουμε πολύ κοντά μας, έτσι όπως αναπλά-θει τις ζωές τους η συγγραφέας, παρά τα πεντακόσια χρόνια που μας χωρίζουν. Ο Ιμπραήμ και η Χιουρρέμ ήταν ξεριζωμένοι από τη χώρα και τη γλώσσα τους, από τη θρησκεία τους, από τη χαρά της ζωής. Μετά την αρπαγή τους, την ύπαρξή τους θα σημαδέψει η απώλεια, ο χωρισμός, η χαμένη αγάπη, τα ανομολόγητα πάθη, η σιωπηρή εξέγερση που πυρπολεί τα όνειρά τους, βίαιη και κόκκινη σαν τα μαλλιά τους. Όλα σ’ αυτό το υπέροχο βιβλίο ανακαλούν τη φωτιά και το νερό, τα όνειρα ενός ανεκπλή-ρωτου έρωτα, τις απόπειρες απόδρασης. Διεισδύοντας σ’ αυτό τον παράξενο και συγκλο-νιστικό ποιητικό κόσμο, θυμάται κανείς εκείνους τους άλλους έγκλειστους της αιωνιότητας –έγκλειστους του πόθου, της μοναξιάς, των τειχών και της παράδοσης–, τον Τριστάνο, την Ιζόλδη και τον βασιλιά Μάρκο.