Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Τάκης Θεοδωρόπουλος:"Το ξυπόλητο σύννεφο".


Οι θεοί, συνταξιούχοι εδώ και πολλούς αιώνες, ξέχασαν τον Δαίμονα που είχαν στείλει στην Αθήνα για να καθοδηγήσει τον Σωκράτη. Κι αυτός, λίγο πριν εγκαταλείψει το σύμπαν των ανθρώπων, αποφασίζει να αφηγηθεί την ιστορία των καιρών εκείνων. Πώς έφτασε στην πόλη στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, πως συνάντησε τον αλλόκοτο προστατευόμενό του, και για ποιο λόγο ο Αριστοφάνης αποφάσισε να γράψει τις "Νεφέλες" του, όπου παρουσιάζει έναν Σωκράτη αιθεροβάμονα, ο οποίος διδάσκει στους μαθητές του πώς να γλιτώνουν από τα χρέη τους χωρίς να τα πληρώσουν. Τα πράγματα περιπλέκονται, αφού ο κωμωδιογράφος διασύρει τον ήρωά του την ίδια στιγμή που τον κάνει διάσημο στην πόλη του, όπου ως τότε ζούσε στο περιθώριο, γνωστός μόνο στην ομήγυρη των φίλων του.

Τάκης Θεοδωρόπουλος:"Το αριστερό χέρι της Αφροδίτης"


Κανείς δεν την έψαχνε, κανείς δεν την περίμενε, κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή της, όμως μόλις την είδαν την αναγνώρισαν σαν να την έψαχναν καιρό. Η τυχαία ανακάλυψή της τον Απρίλιο του 1820 από τον Έλληνα Γιώργο Κεντρώτα, η απαγωγή της από τους Γάλλους μνηστήρες της και η μεταφορά της στο Λούβρο αποκαλύπτουν ένα μόνο μέρος του μυστικού της Αφροδίτης της Μήλου, της ντίβας που συνεχίζει δύο αιώνες μετά την αναγέννησή της να σαρώνει τις προτιμήσεις του κοινού. Ποιος και γιατί την πρωτοβάφτισε Αφροδίτη, ο συνταγματάρχης των Φιλελλήνων Ολιβιέ Βουτιέ, ο θαλασσοπόρος Ντυμόν ντ’ Υρβίλ ή ο κόμης Μαρσελύς; Ποιος ο ρόλος του Έλληνα συλλέκτη αρχαιοτήτων Νικολάκη Μουρούζη; Αν όντως βρέθηκε το αριστερό της χέρι με το «μήλον της έριδος», τότε ποιος το πήρε και πού χάθηκε; Το πραγματικό μυστικό της Αφροδίτης το κρύβει η ίδια της η μορφή. Η ιστορία της είναι η ιστορία της αναγέννησης ενός αριστουργήματος λίγους μήνες πριν ξεκινήσει ο αγώνας για την Αναγέννηση της νέας Ελλάδας, στην Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας

Τάκης Θεοδωρόπουλος:Η μελαγχολία της Δευτέρας".


Τι έγινε σ' αυτά τα τέσσερα χρόνια και περάσαμε από την ευφορία του 2004 στην κατάθλιψη του 2008; Δεν χρειάζεται, νομίζω, να απαριθμήσω την αλυσίδα των σκανδάλων που δημιούργησαν κάτι σαν μιθριδατισμό, ένα είδος ανοσίας απέναντι στο δηλητήριο το οποίο, πέρα από μερικούς σπασμούς δημοσιότητας, αφομοιώνεται μια χαρά από τον οργανισμό μας. Όμως το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό. Χρειάζεται να θυμηθούμε πως το καλοκαίρι του 2007 κάηκε ένα μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου και της Εύβοιας και πως υπήρχαν βράδια που ο χάρτης των ειδήσεων ήταν γεμάτος πυρκαγιές απ' τον βορρά ως τον νότο. Χρειάζεται επίσης να θυμηθούμε πως έναν μήνα μετά την καταστροφή, στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, το άνθος της δημοκρατίας μας, οι υποψήφιοι κυβερνώντες δεν είχαν τίποτε να πουν για τις φλόγες που κατασπάραξαν το σώμα της χώρας σε ένα εκλογικό κοινό το οποίο δεν κούνησε ούτε το δαχτυλάκι του για να τους αναγκάσει να μιλήσουν. Χρειάζεται επίσης να θυμηθούμε πως στις ημέρες του Δεκεμβρίου η λεηλατημένη Αθήνα ήταν μια έρημη πόλη όπου κυκλοφορούσαν η ανασφάλεια και ο φόβος. Όντως, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες η Ελλάδα άλλαξε σελίδα. Μόνο που η αφήγηση η οποία άρχισε να εκτυλίσσεται από εκεί και πέρα δεν ήταν αυτή που μας είχε υποσχεθεί η υπεραισιοδοξία των καλοθελητών της συνείδησής μας. Και η μελαγχολία της Δευτέρας το πρωί που ακολούθησε το Σαββατοκύριακο εκείνο του 2004, μοιάζει τώρα πια να κρατάει ολόκληρη εβδομάδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γιούνας Γιούνασον:"Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο και εξαφανίστηκε".


Ένας εκατοντάχρονος στα χνάρια του Φόρεστ Γκαμπ -εάν ο Γκαμπ ήταν ειδικός στα εκρηκτικά και τιμούσε υπέρ το δέον τη βότκα- αποφασίζει ότι ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις μια καινούργια αρχή... Μέσα στην ησυχία της κάμαράς του, στο γηροκομείο, ο Άλαν Κάρλσον περιμένει ένα πάρτι που εύχεται να μην άρχιζε ποτέ. Πρόκειται για το πάρτι των εκατοστών γενεθλίων του. Ο δήμαρχος και οι δημοτικοί σύμβουλοι θα είναι παρόντες. Οι δημοσιογράφοι από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης θα είναι επίσης παρόντες. Ο Άλαν, όμως, αποφασίζει να είναι απών. Έτσι, βάζει τις παντόφλες του και το σκάει από το παράθυρο. Έχοντας κάνει τη μεγάλη έξοδο, θα ζήσει μιαν απίθανη περιπέτεια η οποία θα τον φέρει αντιμέτωπο με διάφορους εγκληματίες, μια βαλίτσα γεμάτη μετρητά, κάμποσους ανίκανους αστυνομικούς και έναν ελέφαντα. Για οποιονδήποτε άλλο, αυτή η περιπέτεια θα ήταν μοναδική. Όχι όμως για τον Άλαν, που έχει ένα συγκλονιστικό παρελθόν, αφού έχει μοιραστεί γεύματα - και πολλά περισσότερα- με τον Στάλιν, τον Τσόρτσιλ, τον Μάο, τον Φράνκο, τον Τρούμαν και τον Ντε Γκολ, έχοντας διαδραματίσει ένα ρόλο-κλειδί σε μερικές από τις κορυφαίες στιγμές του 20ού αιώνα. Ένα ξεκαρδιστικά αστείο και βαθύτατα ανθρώπινο μυθιστόρημα για το ταπεινό μεγαλείο της κάθε μέρας και την ομορφιά τού να ζεις με πάθος ακόμα και όταν ο κόσμος πάει να σε πείσει ότι όλα είναι απελπιστικά άσχημα.

Γιούνας Γιούνασον:"Η αναλφάβητη που ήξερε να μετράει".


Στις 14 Ιουνίου του 2007, ο Βασιλιάς και ο Πρωθυπουργός της Σουηδίας εξαφανίστηκαν από μια δεξίωση στο παλάτι. Αργότερα ειπώθηκε ότι είχαν αρρωστήσει∙ η αλήθεια είναι διαφορετική. Η πραγματική ιστορία αρχίζει κάμποσα χρόνια πριν, το 1961, με τη γέννηση της Νομπέκο Μαγιέκι σε μια καλύβα, στο Σοβέτο της Νότιας Αφρικής. Η Νομπέκο ξέφυγε από τη συνηθισμένη μοίρα των γυναικών της περιοχής της, η οποία είναι να μεγαλώνουν γρήγορα και να πεθαίνουν νωρίς. Τη χτύπησε ένας μεθυσμένος οδηγός, μηχανικός στο επάγγελμα, και η ζωή της πήρε διαφορετική τροπή. Κατηγορήθηκε για το ατύχημα και αναγκάστηκε να δουλέψει για τον μηχανικό, που ήταν επικεφαλής ενός προγράμματος ζωτικής σημασίας για την εθνική ασφάλεια της χώρας. H Νομπέκο ήταν καλή στο νοικοκυριό, αλλά ακόμη καλύτερη –μια μικρή ιδιοφυΐα– στους αριθμούς. Ο μηχανικός, πάλι, δεν ήταν∙ και έκανε ένα τεράστιο λάθος. Τώρα μόνο η Νομπέκο το γνωρίζει… Γραμμένη με το σπιρτόζικο και πανέξυπνο χιούμορ του Γιούνας Γιούνασον, αυτή είναι μια ιστορία για το πώς η προσπάθεια μιας γυναίκας να αλλάξει το δικό της μέλλον κατέληξε να αλλάξει τα πάντα.

Ρόμπερτ Γκρέιβς:"Ηρακλής ο συνταξιδιώτης μου".


Τούτο το βιβλίο δεν είναι μόνον ένα σπουδαίο μυθιστόρημα, ένα πραγματικό αριστούργημα της σύγχρονης παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά και κάτι πολύ σημαντικότερο: η ευρηματική σύνοψη του συνόλου σχεδόν της Ελληνικής Μυθολογίας, αντλημένη από τα κείμενα όλων των αρχαίων μυθογράφων και εντεταγμένη με τρόπο επιδέξιο και γοητευτικό στον καμβά της ιστορίας της Αργοναυτικής Εκστρατείας

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Τζιμ Μόρισον:"Τα Νέα Πλάσματα".


Η δεύτερη και τελευταία συλλογή ποιημάτων του Jim Morrison "Τα Νέα Πλάσματα" που δημοσιεύτηκε το 1969, είναι ένα οραματικό παραλήρημα. Τα νοήματα είναι συγκεχυμένα. Αλλά μέσα τους υπάρχουν τα σπέρματα μιας μεγάλης ποίησης που παραμένουν όμως μόνο σπέρματα. Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι, πλην όμως πολύτιμοι πλίνθοι και σοφοί κέραμοι, που εάν δεν πέθαινε, θα συναρμολογούσε, καθώς η ζωή θα τον πλούτιζε με την σοφία, να συλλαμβάνει με απλότητα και να αποδίδει με δύναμη τη ροή των οραμάτων στους στίχους του. Γιατί ο Morrison είναι καθαρά οραματικός ποιητής. Τα οράματά του μοιάζουν με σπινθήρες που δεν ανάβουν τη φωτιά αλλά σου επιτρέπουν να δεις τις αλήθειες για λίγο, κι έπειτα νέοι σπινθήρες διαδέχονται τους πρώτους κι αυτό συνεχίζεται, έτσι ώστε να μην ανάβει ποτέ η φωτιά αλλά να γίνεται ένας χορός σπινθήρων στο σκοτάδι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τζιμ Μόρισον:"Μια αμερικάνικη προσευχή".


[...] Ο Τζιμ Μόρισον, ως τραγουδοποιός, ως η φωνή και το άγριο βελούδο των "The Doors" στον ελληνικό χώρο μας είναι οικείος - ως έφηβος, θα συμπλήρωνα με μια μικρή πικρή δόση μαύρου χιούμορ. Ο ποιητής Μόρισον όμως σχεδόν αγνοείται. Κυρίως από τα έμψυχα ελληνικά μας, που θα τον αναπλάσουν στη συγκίνηση των Νεοελλήνων από έναν ακόμα αστέρα της ροκ που ενίοτε ποιητικολογούσε σε ένα φίλο και συνάμα εργάτη της γραφής, του οποίου η συμβίωση με το μελάνι του Αρθούρου Ρεμπώ,του Ουίλλιαμ Μπλαίηκ, του Άλντους Χάξλεϋ καθώς και του Φρειδερίκου Νίτσε, ξύπνησε όχι απλώς ένα λεκτικό μίμο, αλλά αυτό που παραπάνω ονομάσαμε μάγο - μάγο του λόγου και του μύθου του. Ένα μάγο των λέξεων. Σύμφωνη με αυτήν την "αθώα αυθαιρεσία", που εμπεριέχεται σε κάθε αληθινή δημιουργία, είναι και η μεταμόρφωση από μέρους μου του έργου "An American Prayer" σε "Μια αμερικάνικη προσευχή". (Πάνος Δρακόπουλος, από το επίμετρο της έκδοσης)

Τζιμ Μόρισον:"Σημειώσεις για την όραση".


"Οι Doors και τα τραγούδια τους"


Ντάριο Φο:"Δεν πληρώνω...Δεν πληρώνω...".


«Σ' έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: "Αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε να μου κάνετε λίγο χώρο ν' αναπνεύσω κι εγώ; Θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε...". Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες, τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές. Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη».

Μάνκελ Χένινγκ:"Ματωμένα ίχνη".


Όταν η αρχαιολόγος Λουίζ Κάντορ επιστρέφει στη Σουηδία από την ανασκαφή της στην Αργολίδα και βρίσκει το γιο της, Χένρικ, νεκρό, αρνείται να πιστέψει ότι πρόκειται για αυτοκτονία. Αποφασισμένη να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από το θάνατό του, ερευνά τα χαρτιά και τις σημειώσεις του και συνειδητοποιεί πως αγνοεί σημαντικές πτυχές από την προσωπική του ζωή . Έκπληκτη, μαθαίνει ότι ο γιος της ήταν φορέας του AIDS και πως είχε μιαν ιδιόμορφη εμμονή με την περίφημη θεωρία συνωμοσίας για τον κλεμμένο εγκέφαλο του προέδρου Κένεντι. Με κίνητρο τη μητρική της διαίσθηση και προσπαθώντας να αξιοποιήσει διάφορα σκόρπια στοιχεία, ξεκινά την αναζήτηση μαζί με τον πρώην σύζυγό της και πατέρα του Χένρικ. Η Λουίζ σύντομα θα βρεθεί στην αρχή μιας ακολουθίας από ματωμένα ίχνη, τα οποία θα την οδηγήσουν μέχρι την Αφρική. Σε μια ήπειρο τσακισμένη από τις ασθένειες, τη φτώχεια και τη διαφθορά, θα αναζητήσει την αλήθεια για το θάνατο του γιου της και θα κοιτάξει στα μάτια τον ίδιο το φόβο, καθώς, απρόσμενα, έρχεται αντιμέτωπη με κερδοσκόπους οι οποίοι εκμεταλλεύονται τον βασανισμένο λαό της αφρικανικής ηπείρου.

Ίταλο Καλβίνο:"Μαρκοβάλντο ή οι εποχές στην πόλη".


Ο Μαρκοβάλντο αποτελείται από είκοσι ιστορίες. Κάθε ιστορία ασχολείται με μια εποχή. Τα χαρακτηριστικά του πρωταγωνιστή διαγράφονται μόλις κ μετά βίας: είναι ένας απλός ανθρωπάκος, κεφαλή μιας πολυμελούς οικογένειας, εργάζεται χειρωνακτικά ως αχθοφόρος σε μια εταιρία, είναι η τελευταία ενσάρκωση μιας σειράς αθώων φτωχοδιάβολων, όπως ο Τσάρλυ Τσάπλιν, με μια και μοναδική ιδιαιτερότητα: είναι ένας "Άνθρωπος της φύσης", ένας "Αγαθός Άγριος" εξόριστος σε μια βιομηχανική πόλη. Θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε "μετανάστη", παρόλο που η λέξη αυτή δεν εμφανίζεται ποτέ μέσα στο κείμενο· ο χαρακτηρισμός αυτός, όμως, θα ήταν ανακριβής, διότι όλοι σ' αυτές τις ιστορίες μοιάζουν "μετανάστες" σ' έναν ανοίκειο κόσμο από τον όποιο δεν μπορούν να ξεφύγουν. Βιβλίο για παιδιά; Βιβλίο για εφήβους; Βιβλίο για μεγάλους; Όλα αυτά τα επίπεδα συνεχώς αλληλοτέμνονται. Ή, μήπως, βιβλίο όπου ο συγγραφέας, μέσα από την οθόνη απλούστατων αφηγηματικών δομών, εκφράζει τη δική του περίπλοκη και διερευνητική σχέση με τον κόσμο

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Μάρω Δούκα:"Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ".


Γιατί η γερμανική κατοχή στα Χανιά παρατάθηκε μέχρι τον Μάιο του 1945; Και τι μπορεί να σημαίνει ότι η πόλη για δυο μήνες περίπου, από τον Μάιο έως τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, βρέθηκε υπό αγγλογερμανική κατοχή; Ένας παππούς ανήμπορος και μια εγγονή μπερδεμένη. Αντικριστά οι δυο τους. Και γύρω τους άνθρωποι. Δικοί τους και ξένοι. Η μια αφήγηση μέσα στην άλλη. Πώς το μεγάλο συμπλέκεται με το μικρό. Το ασήμαντο με το σημαντικό. Το σήμερα με το χθες. Οι νεκροί με τους επιζώντες. Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι μιας οριακής εποχής. Οι πρόθυμοι, οι δωσίλογοι, οι συνεργάτες, οι μαυραγορίτες. Οι πράκτορες, οι πατριώτες, οι αντάρτες. Και η αλήθεια; Και η ευθύνη; Και η εκδίκηση; Μνησιπήμων ο πόνος που δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε. Αλλά και ο πόνος για όσα θυμόμαστε. Γιατί "Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ" στις γραμμές του μύθου και της Ιστορίας.

Μάρω Δούκα:"Ένας σκούφος από πορφύρα".


Ποιος ήταν ο Αλέξιος Κομνηνός που θα πολεμούσε σ' Ανατολή και Δύση για να σώσει το Βυζάντιο από το χείλος του γκρεμού; Ποιες γυναίκες τον αγάπησαν; Ποιος προσπαθούσε να τον δηλητηριάσει; Γιατί η θυγατέρα του, η Άννα Κομνηνή, μισούσε τον αδελφό της, συναυτοκράτορα Ιωάννη; Γιατί η γυναίκα του, η Ειρήνη Δούκα, προωθούσε τον Νικηφόρο Βρυέννιο στον θρόνο; Άνθρωποι και γεγονότα· αποτυχίες, δάκρυα και καημοί, ελπίδες, οράματα που έσβησαν, χαρές που εξανεμίστηκαν, μικρότητες και πάθη. Το μυθιστόρημα «Ένας σκούφος από πορφύρα» φιλοδοξεί να ζωντανέψει την τελευταία αναλαμπή του Βυζαντίου και να μας ταξιδέψει σ' εκείνα τα δύσκολα χρόνια, μέσα από την αφήγηση ενός άσημου παλατιανού, που, αποσυρμένος στη Σινώπη του Πόντου, ξαναθυμάται, έμπλεος δέους, τα περασμένα.

Μαρω Δούκα:"Η πλωτή πόλη".


Η κεντρική ιστορία είναι απλή: Ο Μάρκος, σαραντάρης κοινωνιολόγος με ακαδημαϊκή καριέρα και συγγραφική δράση, νυμφευμένος στο Παρίσι με δυο παιδιά, συναντά την 28χρονη Όλγα, ανερχόμενη ηθοποιό που, ύστερα από έναν αποτυχημένο γάμο, ζει μόνη στην Αθήνα και περνούν μαζί ένα αλησμόνητο δεκαήμερο. Έκτοτε, οι δυο ήρωες αρχίζουν να ακροβατούν επικίνδυνα στα σχοινιά της επιθυμίας που οι ίδιοι τεντώνουν: εκείνος πάντα με δίχτυ ασφαλείας, εκείνη αδιάκοπα φλερτάροντας με τη σκοτεινή γοητεία του κενού. Η επιλογή των δυο πόλεων, Αθήνα - Παρίσι, ως κέντρων βάρους της εύθραυστης ισορροπίας τους, δεν υπακούει απλώς στις επιταγές του κοσμοπολιτισμού. Η απόσταση αναδεικνύεται σε πρωταγωνιστή του έρωτα, αλλά και σε πολύτιμο άλλοθι για τη φθορά του. (. . .)

Μάρω Δούκα:"Η αρχαία σκουριά".


«Λοιπόν εγώ, ονομάζομαι Μυρσίνη Παναγιώτου. Γεννήθηκα στο Παρίσι στις 25 του Ιούλη, 1949. Κατοικώ οδός Σινώπης 10, μοναχή μου. Ο πατέρας μου δεν κάνει τίποτα, η μητέρα μου έχει πεθάνει. Έχω αγωνιστεί στα χρόνια της δικτατορίας, στην αρχή, ως μέλος του Ρήγα. Προκηρύξεις και έντυπα γενικά. (. . .) Τώρα όχι, δεν είμαι ενταγμένη πουθενά. Η οικογένειά μου, δηλαδή ο πατέρας μου είναι σοσιαλιστής, έτσι λέει. Ούτε καν ξέρω πώς έγινα αριστερή. Υποθέτω ο πρώτος μου γκόμενος, ο Παύλος, ότι συνετέλεσε αποφασιστικά. (. . .) Μελλοντικό επάγγελμα δεν έχω, ίσως ασχοληθώ περισσότερο με το χορό, αν και με πήραν πια τα χρόνια. Έχω διαβάσει κάμποσα βιβλία, πάντως καθαρού μαρξιστικού περιεχομένου ελάχιστα. Μόνο τη 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, το Κράτος κι Επανάσταση και πεντ' έξι βιβλιαράκια ακόμη. Για τις ικανότητες και τις αδυναμίες μου δεν έχω τι να πω. Και τέλος πάντων πότε νιώθω ένας θεός πότε ένα πλάσμα»

Μάρω Δούκα:"Εις τον πάτο της εικόνας".


Ο Αλέξανδρος Παπαδάκος, τριαντάχρονος δικηγόρος, επιχειρεί να γράψει ένα βιβλίο. Κεντρικός ήρωάς του θα είναι ο μεσόκοπος ταξιτζής Αντώνης Λύτρας. Με φόντο την πνιγηρή πολιτική ατμόσφαιρα της διετίας 1988 - 1990 στην Ελλάδα. Ενώ καταρρέει ο υπαρκτός σοσιαλισμός και αλλάζει για άλλη μια φορά ο χάρτης της Ευρώπης. Μέσα από τη φαντασία, τα κρυμμένα τραύματα και το περιβάλλον του επίδοξου συγγραφέα, σταδιακά, εξυφαίνεται η διαπλοκή του πραγματικού με το επινοημένο. Το καθημερινό συνενώνεται με το διαχρονικό, το ασήμαντο με το σημαντικό, το πολύπλοκο με το απλό, υποστηρίζοντας, αλλά και υποβλέποντας, το ένα το άλλο. Πώς και γιατί εξαφανίζεται ο Αντώνης Λύτρας, καθώς περιφέρεται αναποφάσιστος και απελπισμένος παραμονές Χριστουγέννων στην Ομόνοια; Και πώς ο συγγραφέας - επινοητής του βιβλίου θα συναντηθεί με το φανταστικό ήρωά του; Ένα μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα, όπου αναδεικνύεται κλιμακωτά η πολυδιάστατη πεζότητα του ανθρώπου, καθώς οι υπαρξιακές αγωνίες και οι βιοτικές ανάγκες του συμπλέκονται εν θερμώ με τα δυσδιάκριτα αίτια και τις ανεπεξέργαστες αφορμές των γεγονότων εκείνων που έπειτα από χρόνια θα αποτελέσουν την πρώτη ύλη της Ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Γιασουνάρι Καβαμπάτα:"Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών".


Το σπίτι του τίτλου είναι ένας περίεργος οίκος ανοχής που απευθύνεται σε ηλικιωμένους άντρες - άντρες που έχουν χάσει προ πολλού τον ανδρισμό τους. Πληρώνουν για να περάσουν νύχτες ξαπλωμένοι δίπλα σε πανέμορφες γυμνές παρθένες, κοπέλες που έχουν ναρκωθεί και κοιμούνται έναν «ύπνο που θυμίζει θάνατο». Ο ήρωας, ο εξηνταεφτάχρονος γερο-Εγκούτσι, θα βρεθεί μπλεγμένος σε ένα νοσηρό παιχνίδι μεταξύ μοναξιάς, έρωτα και θανάτου, βιώνοντας την εμπειρία των γηρατειών σαν μια αληθινή τραγωδία. Τρεις ιστορίες από τον μεγάλο νομπελίστα συγγραφέα, τρεις παραβολές για την ανικανότητα του ανθρώπου να ζήσει ολοκληρωμένα τον ερωτισμό που βιώνει, ένα «αριστούργημα εσωτερικότητας» σύμφωνα με την άποψη του άλλου μεγάλου Ιάπωνα συγγραφέα Μισίμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ντόρις Λέσινγκ:"Το πέμπτο παιδί".


Η Χάριετ και ο Ντέιβιντ Λόβατ επιθυμούν τα ίδια πράγματα: αφοσίωση, αγάπη, οικογενειακή ζωή και, πάνω απ' όλα, ένα δικό τους σπίτι. Πεισματικά αποκομμένοι από τη μόδα της δεκαετίας του '60, αποφασίζουν να παντρευτούν και να βάλουν τα θεμέλια του παραδείσου τους σ' ένα μεγάλο βικτοριανό σπίτι. Στην αρχή όλα είναι ειδυλλιακά. Τα παιδιά γεμίζουν τη ζωή τους και οι συγγενείς ξανανταμώνουν στο τραπέζι των Χριστουγέννων και του Πάσχα για να απολαύσουν τη θαλπωρή του σπιτιού των Λόβατ. Στην πέμπτη εγκυμοσύνη, ωστόσο, κάτι δεν πάει καλά. Το έμβρυο αρχίζει από πολύ νωρίς να στριφογυρίζει βίαια στην κοιλιά της Χάριετ. Ύστερα από ένα δύσκολο τοκετό, το νεογέννητο αναπτύσσεται ταχύτερα από τα συνηθισμένα μωρά. Επιθετικό και άστοργο, γνωρίζει γρήγορα την ενστικτώδη αντιπάθεια των αδελφών του. Η αλλόκοτη ύπαρξή του καταστρέφει την οικογενειακή ζωή τους. Με "Το πέμπτο παιδί" η Ντόρις Λέσινγκ έγραψε ένα δυσοίωνα χειροπιαστό μυθιστόρημα, μια δυνατή και ταυτόχρονα απλή σύγχρονη ιστορία τρόμου που διαβάζεται χωρίς ανάσα ως την τελευταία λέξη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αλμπέρ Καμύ:"Ο ξένος".


«Ο Ξένος» είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του Καμύ, ενδεικτικό των απόψεών του για το παράλογο. Όπως δε λέει ο Σαρτρ, το βιβλίο γράφτηκε για το παράλογο και ενάντια σ’ αυτό. Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο Μερσώ, αρνείται τη συμβατικότητα της καθημερινής ζωής και αδιαφορεί για τις συναισθηματικές και ηθικές αξίες της κοινωνίας μέσα στην οποία ζει. Κατηγορείται όχι τόσο για το έγκλημα που έχει διαπράξει όσο για το ότι είναι τόσο διαφορετικός από τους ομοίους του, «ξένος» ανάμεσά τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αλμπέρ Καμύ:"Η πανούκλα".


Κάτω απ’ τον τρόμο που προκαλεί η απροσδόκητη εισβολή μιας φοβερής επιδημίας, όπως η πανούκλα, σε μια ανυποψίαστη πόλη, ο συγγραφέας κατορθώνει να περιγράψει έντονα όλη την αντίδραση, την αγωνία και την παθητική αναμονή ή την απόγνωση εκείνων που προσβάλλονται ή θα προσβληθούν. Πρόκειται για την ανθρώπινη αδυναμία μπροστά στον παραλογισμό μιας μάστιγας που κανένας δεν μπορεί να πολεμήσει κι απ’ την οποία δεν μπορεί να αμυνθεί. Απ’ την άλλη μεριά ένα άλλο είδος ανθρώπων, όχι πια αυτοί που υποφέρουν αλλά αυτοί που μάχονται, διασώζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αλέξανδρος Δουμάς:"Ιούλιος Καίσαρ".


Γραμμένο με εξαιρετικό πάθος, αυτό το μυθιστόρημα που παρουσιάζει τη βιογραφία του Ιουλίου Καίσαρα, η οποία δεν έχει επανεκδοθεί από το 1855-1856, αποτελεί ένα έξοχο δείγμα της λογοτεχνικής φλέβας του Δουμά, ο οποίος, όποτε του δοθεί η ευκαιρία, μετατρέπει το ιστορικό γεγονός σε έπος. Παρόλο που το βιβλίο Ιούλιος Καίσαρας διαβάζεται ευχάριστα όπως ένα μυθιστόρημα, ο Δουμάς έχει σεβαστεί στο έργο του τις ιστορικές πηγές που χρησιμοποιεί. Μέσα από τις σελίδες του συνειδητοποιούμε ότι ο Αλέξανδρος Δουμάς, όντας παθιασμένος με την ιστορία, προσπαθεί να παρουσιάσει εμπεριστατωμένα την προσωπικότητα του Καίσαρα, μιας από τις εκπληκτικότερες φυσιογνωμίες της αρχαίας ιστορίας.

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Ρόμπερτ Γκρέιβς:"Κλαύδιος ο Θεός"(Δίτομο).


Στη συνέχεια του "Εγώ, ο Κλαύδιος", ο ρωμαίος αυτοκράτορας, που παραδόξως παρέμενε υποστηρικτής της Δημοκρατίας, γράφει από τη δικιά του σκοπιά την ιστορία της βασιλείας του. Ο κόσμος θεωρούσε τον Κλαύδιο έναν αξιοθρήνητο βλάκα. Αλλά, ο τρόπος της βασιλείας του, που περιγράφει, είναι κάθε άλλο παρά ανόητος. Έχοντας μυηθεί στη βασιλεία με δισταγμό, αναδύεται σαν ένας άνθρωπος που έσφαλε προς την καλή πλευρά της φύσης και της ευπιστίας. Οι απλοί άνθρωποι και οι απλοί στρατιώτες θα είναι αυτοί που θα τον υποστηρίζουν στίς προσπάθειές του να επιδιορθώσει τις ζημιές που προκάλεσε η βασιλεία του Καλιγούλα, στις σχέσεις του με τον Εβραίο βασιλιά Ηρώδη Αγρύπα, στην κατάκτηση της Βρετανίας και στην τελευταία του αναμέτρηση με τη γυναίκα του, την επιπόλαιη Μεσσαλίνα. (. . .)

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Ηλίας Πετρόπουλος:"Ο κουραδοκόφτης".


Ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο οποίος πάτησε κιόλας τα εβδομήκοντα, καλά να 'ναι, ενσαρκώνει αυτό το αλλόκοτο είδος του αγοραίου που έχει καταπιεί βιβλιοθήκες, του αετονύχη που μπορεί να μιλάει τη γλώσσα του οιουδήποτε χωρίς να χάνει τίποτα από την προσωπικότητά του. Το επίτευγμα δεν είναι μικρό, αν αναλογιστούμε ότι η αδελφότητα των γραμμάτων και των επιστημών στα καθ' ημάς, διαπνεόταν πάντα από μια έκδηλη αντιπάθεια προς την ζόστομη λαϊκότητα. (...) Για να αποτιμήσουμε την πετροπούλεια φιλολογία - μιλάμε για ένα πελώριο έργο - θα έπρεπε να σταθούμε στα επιμέρους θέματα: φυλακή, κλεψιά, καλιαρντά, μπουρδέλο, καφές, μουστάκι, χασίσι, υπόκοσμος, ψειρολογία, φουστανέλα, φασουλάδα, κλπ., κλπ. Το ζήτημα δεν είναι τα παιδιά, όπως λένε οι γέροντες, αλλά η μήτρα που τα γεννάει. Σε τι σκαμνιά κάθισε, δηλαδή, ο συγγραφέας και σε τι σχολεία ξεσκόλισε. Ποιο είναι, τέλος πάντων, το κρυφό μεράκι αυτής της πρωτοφανούς λαογραφίας και σκατογραφίας, η οποία, χωρίς καλά καλά να το συνειδητοποιήσει, έχει προαχθεί σε πρώτης τάξεως πατριδογνωσία; (...) Εκεί ακριβώς διέπρεψε ο Πετρόπουλος. Δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία τα θέματα: μπορεί να είναι προκλητικά, λαϊκά, σκαμπρόζικα. Αδιάφορο. Στα χέρια ενός άλλου θα ευτελίζονταν και θα έχαναν κάθε ενδιαφέρον. Αντίθετα, αποκτούν χαρακτήρα διότι τα εγκολπώνεται ένας άνθρωπος βαθύτατα τσακωμένος με τη νεοελληνική πραγματικότητα. Για να θυμηθούμε και λίγο τους διανοούμενους της προτεσταντικής Ρωσίας, μόνο όταν αναθεματίσεις τον τόπο σου τον μαθαίνεις. Αλλιώς, απλώς τον ανέχεσαι. Κατά συνέπεια, η εξορία, ο εκτοπισμός στην πορεία του Πετρόπουλου ενήργησε δημιουργικά, σαν ελιξήριο ευφυΐας και έμπνευσης. Αξίζει να τονίσουμε ότι δεν υποκύπτει στη νοσταλγία. Φανερά, τουλάχιστον. Διαγράφοντας το «τι Παρίσι, τι Αθήνα», έκανε έργο ζωής να αφηγηθεί το νεοελληνικό βίο σε όλες του τις περιφρονημένες διαστάσεις. Το αποτέλεσμα είναι έξοχο, διότι δεν έχουμε μόνο τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση, αλλά τον άνθρωπο που ξεπήδησε πάνοπλος από αυτή τούτη την ανάγκη: ο τόπος τον χρειαζόταν και τον έπλασε. (...) ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Ηλίας Πετρόπουλος:"Εγχειρίδιον του Καλού Κλέφτη".


"Το "Εγχειρίδιον του Καλού Κλέφτη" αυτοχαρακτηρίζεται χάρη στον υπότιτλο Λαϊκόν και Μακάβριον Ευθυμογράφημα· που, φρονώ ότι, εμπεριέχει τρεις δείκτες για την κατανόηση του βιβλίου μου. Υποψιάζομαι πως έκανα αρκετή ζημιά με την δημοσίευσή του. Αν, όντως, είναι έτσι, τότε ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες. Όσο για την (ενίοτε) αθυρόστομη προκλητικότητα του Εγχειριδίου θα προτιμούσα να ανατρέξω σε κάποιες συνεντεύξεις μου, όπου επιμένω πως η προκλητικότητα δεν είναι παρά ένα όπλο, μια μέθοδος - και ποτέ ένας στόχος".

Ηλίας Πετρόπουλος:"Ρεμπέτικα τραγούδια".


[...] Για να έχω μια πρόσβαση στο ρεμπέτικο τραγούδι (ή, γενικότερα, στον υπόκοσμο) έπρεπε να ξέρω την αργκό. Δεν διαθέτουμε ένα αργκοτικό λεξικό. Ήμουν υποχρεωμένος να γράψω ένα λεξικό της αργκό. Δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για τους καπανταήδες της Ισταμπούλ· ούτε καν το γλωσσικό τους ιδίωμα. Ήμουν υποχρεωμένος να σπουδάσω τουρκολογία. Δεν υπάρχουν βιβλία για την ανάπτυξη των πολιτειών μας. Αναγκάστηκα να καταρτίσω ένα ντοσιέ περί της κοινωνικής τοπογραφίας και πολεοδομίας της χώρας μας. Μπορώ να συνεχίσω έτσι επ' άπειρον. Τα Προλεγόμενα δεν σηκώνουν γιατρειά. Ξαναβγάζω τα «Ρεμπέτικα τραγούδια» διατηρώντας και εμπλουτίζοντας την παλιά τριμερή κατάταξη της ύλης των: εισαγωγή / ανθολογία / εικονογράφηση. Οι πρόσφατες ιδέες μου πάνω στο ρεμπέτικο τραγούδι θα δημοσιευθούν σε ένα άλλο χωριστό βιβλίο. Θα ονομάζεται «Παρα-ρεμπετολογία». (Από τον πρόλογο του συγγραφέα)

Ηλίας Πετρόπουλος:"Τα μικρά ρεμπέτικα".


Στην Ελλάδα, τα τελευταία πενήντα χρόνια, και, ιδιαιτέρως, στην εποχή του Εμφύλιου Πολέμου (1946-1949), όλα τα λαϊκά στρώματα ετραγούδησαν κάποια ιδιόρρυθμα τραγούδια, γεμάτα παράπονο και πάθος, και έρωτα και πίκρα, τραγούδια μελαγχολικά που διηγόντουσαν τα παθήματα των ασήμαντων ανθρώπων. Τα τραγούδια αυτά τα ονομάζουν ρεμπέτικα τραγούδια. Μετά το 1950 τα ρεμπέτικα τραγούδια γνώρισαν μεγάλην επιτυχία, και, ταυτόχρονα, γρήγορη ποιοτική πτώση. Τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι τα τραγούδια του ελληνικού υποκόσμου. Ακριβέστερον, ρεμπέτικα τραγούδια είναι τα τραγούδια των ρεμπέτηδων. Τους ρεμπέτες τους λένε και μάγκες. Είναι πολύ δύσκολο να δοθεί ο ορισμός του ρεμπέτη, ή μάγκα. Γενικά, θα μπορούσε να πει κανένας ότι ο ρεμπέτης (ή μάγκας) είναι ένας άνθρωπος που ζει με ιδιόρρυθμο τρόπο έξω από την συνηθισμένη κοινωνική ροή. (. . .)

Νέαρχος Γεωργιάδης:"Ρεμπέτικο και πολιτική".


Η Εθνική Αντίσταση και το Λαϊκό Τραγούδι των πόλεων είναι τα δύο κοινωνικά φαινόμενα που γνώρισαν την ομόθυμη συμμετοχή ή επιδοκιμασία της πλειοψηφίας των Ελλήνων στον αιώνα μας - δύο λαϊκά κινήματα που άφησαν πίσω τους απόλυτα θετικό και υποδειγματικό έργο, το ένα στον πολιτικό, το άλλο στον πολιτισμικό τομέα. (. . .) Το βιβλίο αυτό στοχεύει να τοποθετήσει απ' την αρχή τη μελέτη του θέματος πάνω σε μια αυστηρά επιστημονική βάση και να δείξει με τρόπο τεκμηριωμένο τον κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα του Λαϊκού Τραγουδιού. (. . .)

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Ίταλο Καλβίνο:"Οι αόρατες πόλεις".


"Τι είναι όμως σήμερα η πόλη για μας; Σκέφτομαι ότι έγραψα κάτι σαν τελευταίο ποίημα αγάπης για τις πόλεις, τη στιγμή που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να τις ζήσουμε. Η κρίση της πολύ μεγάλης πόλης είναι η άλλη όψη της κρίσης της φύσης. (...) Βιβλία όμως που προφητεύουν καταστροφές και αποκαλύψεις υπάρχουν ήδη πολλά· το να γράψει κανείς ακόμα ένα, θα ήταν πλεονασμός και κάτι τέτοιο δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου. Αυτό που ο δικός μου Μάρκο Πόλο θέλει να ανακαλύψει είναι οι κρυφές αιτίες που οδήγησαν τους ανθρώπους να ζήσουν στις πόλεις, αιτίες που μπορούν να ισχύουν πέρα και πάνω από οποιαδήποτε κρίση. Οι πόλεις είναι ένα σύνολο πραγμάτων: απομνημονεύσεων, επιθυμιών, σημείων μιας γλώσσας· οι πόλεις είναι τόποι ανταλλαγών, όπως εξηγούν όλα τα βιβλία της οικονομίας, αλλά οι ανταλλαγές αυτές δεν είναι μονάχα ανταλλαγές εμπορευμάτων, είναι και ανταλλαγές λέξεων, πόθων, αναμνήσεων. Το βιβλίο μου ανοίγει και κλείνει με εικόνες ευτυχισμένων πόλεων που συνεχώς αλλάζουν σχήμα και χάνονται, κρυμμένες μέσα σε δυστυχισμένες πόλεις..." Το βιβλίο που θεωρείται από πολλούς ως το αριστούργημα του Ιταλό Καλβίνο σε νέα μετάφραση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σώτη Τριανταφύλλου:"Σπάνιες Γαίες".


Ο Πραβιέν Σεργκέγεβιτς Μακάρεφ γεννήθηκε στο Μουρμάνσκ, στη βορειοδυτική Ρωσία, δέκα χρόνια μετά την επανάσταση των μπολσεβίκων. Σπούδασε εδαφολογία στο Λένινγκραντ, ερωτεύτηκε μια ακροβάτισσα, διέπραξε ένα έγκλημα. Ύστερα, γνώρισε έναν Άγγλο κατάσκοπο: η φιλία αυτή τον οδήγησε σε μια απόφαση που δεν πραγματοποίησε. Αναζητώντας Σπάνιες Γαίες, ο Μακάρεφ άκουσε τις γοργόνες να τραγουδάνε και τους ψιθύρους της ιστορίας που μορφάζει σαν τέρας. Αυτό το βιβλίο είναι τα απομνημονεύματά του. "Κοιμόμασταν σε μεταλλικές κουκέτες, ξυπνούσαμε μαζί το πρωί - ο Βαλόντια κι ο Ανατόλι φρέσκοι φρέσκοι, εγώ κατάκοπος με μαύρους κύκλους γύρω απ' τα μάτια. Πετάγονταν απ' τα κρεβάτια τους ολόχαροι, φλύαροι· το πάτωμα έτριζε καθώς έκαναν πενήντα κάμψεις μετρώντας τες μεγαλοφώνως. Ύστερα, ξυρίζονταν σιγοτραγουδώντας, έριχναν πάνω τους μεγάλες ποσότητες κολόνιας λεμονιού και στη συνέχεια τρέχαμε όλοι μαζί στα μαθήματα, στις παραδόσεις, στα εργαστήρια και στις εξετάσεις. Φοιτητική ζωή. Μελετούσαμε γύρω από μια μεγάλη σανίδα τοποθετημένη σε τέσσερα πόδια -εδαφοχημεία, αγρογεωλογία-, τρώγαμε μαζί στην τραπεζαρία (χοντρά, καραβίσια μακαρόνια και πυκνόρρευστες σούπες με ετερόκλητα υλικά και αηδιαστική γεύση), ακούγαμε πλάκες από έναν παλιό φορητό φωνογράφο και, κάθε τόσο, σοβατίζαμε τον ξεφλουδισμένο τοίχο. Σ' αυτόν τον τοίχο ήταν κρεμασμένα σημαιάκια της Σπαρτάκ Μόσχας, μια αφίσα από έναν αγώνα του 1936 με την Ντυνάμο και η φωτογραφία ενός περίφημου ποδοσφαιριστή που έδειχνε με καμάρι τη φανέλα 1 - εγώ πάντως δεν τον είχα ακούσει ποτέ. Δεν είμαι αθλητικός τύπος· όταν μια φορά πήγα μαζί με τον Βαλόντια και τον Ανατόλι στο γήπεδο με μπέρδεψε η αλλαγή των τερμάτων στο ημίχρονο". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ:"Η Καρδιά ενός Σκύλου".


"Το πλάσμα ντύθηκε. Τη φανέλα δέχτηκε να τη φορέσει, γελώντας σχεδόν εύθυμα. Αρνήθηκε όμως το σώβρακο και διαμαρτυρήθηκε με βραχνά ξεφωνητά: "Άει χάσου, σκυλομούρη, Άει χάσου!" Τελικά τον ντύσαμε. Τα ρούχα του ήταν πολύ μεγάλα γι' αυτόν. Το πλάσμα μπορεί τώρα να προφέρει πολλές λέξεις: "Ταξί", "γεμάτος", "απογευματινή εφημερίδα", "πάρε ένα σπίτι για τα παιδιά" και κάθε γνωστή ρώσικη βρισιά. Η εμφάνιση του είναι παράξενη. Αυτός τώρα έχει τρίχες μονάχα στο κεφάλι του, στο πηγούνι και στο στήθος. Οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος είναι γυμνό και το δέρμα είναι απαλό. Η περιοχή των γεννητικών του οργάνων τώρα έχει την εμφάνιση άγουρου άντρα. Το κρανίο του έχει πλατύνει αξιοσημείωτα. Βλέφαρο χαμηλό, που μεγαλώνει συνέχεια. Θεέ μου, Θα τρελαθώ!..." Το μυθιστόρημα "Η Καρδιά ενός Σκύλου" ανήκει στον "φανταστικό ρεαλισμό". Είναι με λίγα λόγια ένα υπερρεαλιστικό αφήγημα που αφήνει την φαντασία να καλπάσει, επιτρέποντας σε διάφορες υπερφυσικές δυνάμεις να ενεργοποιηθούν και να ανακατωθούν με τις υποθέσεις του σύγχρονου ανθρώπου. Ο συγγραφέας με εκπληκτικό τρόπο κατορθώνει να συνδέει υπερβολικά τραγελαφικές ιδέες, ενσωματώνοντάς τες μέσα σε μια στρωτή ρεαλιστική αφήγηση. Με την τεχνική του αυτή τονίζει μ' ένα θαυμάσιο τρόπο την αντίθεση ανάμεσα στη μορφή και το περιεχόμενο. Βασικά όμως το μυθιστόρημα αυτό είναι μια λαμπρή στιγμή που συνεχίζει την μεγάλη παράδοση της ρωσικής σάτιρας από τα χρόνια του τσαρισμού. Ο συγγραφέας τέμνει με το νυστέρι του το νεαρό σώμα μιας επανάστασης, που 'χε τη δύναμη ακόμα να στέκεται κριτικά απέναντι στο ίδιο της τον εαυτό. Η επιτυχία του μυθιστορήματος ξεπέρασε τις προσδοκίες του συγγραφέα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ζακλίν ντε Ρομιγύ-Τρεντέ Μονίκ:"Μαθήματα Ελληνικών".


[...] Με τις εξαίρετες ιδιότητες της ελληνικής γλώσσας θα ασχοληθεί τούτο το βιβλίο, όχι για να διδάξει τις μορφές ή τους κανόνες της, αλλά για να περιγράψει τις ομορφιές της. Σκοπός μας είναι να αναδείξουμε μέσα από μια σειρά παραδειγμάτων τις λεπταίσθητες εκφραστικές αποχρώσεις που παρήγαγε η ελληνική γλώσσα με τους τόσο ιδιαίτερους μηχανισμούς της, και να επιχειρήσουμε υπό αυτή τη σκοπιά να ερμηνεύσουμε τόσο την εκπληκτική επίδραση και διάδοση της γλώσσας αυτής σε έναν ευρύτατο γεωγραφικό τομέα όσο και τον τρόπο με τον οποίο άφησε τη σφραγίδα της στις περισσότερες γλώσσες τις Ευρώπης, με πρώτη τα λατινικά, στο πέρασμα των αιώνων. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ) Σε μια εποχή έντονων ανακατατάξεων η 96χρονη Ζακλίν ντε Ρομιγύ εξακολουθεί να είναι η πιο ζωηρή υπέρμαχος μιας υπόθεσης φαινομενικά χαμένης: της διατήρησης των ελληνικών γραμμάτων στα ευρωπαϊκά σχολεία. Η συγκυρία είναι δύσκολη. Πρώτον, τίθεται το ερώτημα πόσες πιθανότητες έχει η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας να επιζήσει στον καιρό της "ψηφιακής επανάστασης" και της διάδοσης του Διαδικτύου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εδώ και μισό αιώνα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες πλήττει τις κλασικές σπουδές μια ιδιαιτέρως σοβαρή και επικίνδυνη κρίση. Εκδηλώθηκε αντίδραση στην ιδέα ότι τα αρχαία έργα ήταν ανέκαθεν ανώτερα. Υποστηρίχτηκε η άποψη ότι έχουμε "κατακλυστεί από τα ελληνικά!". Δημιουργήθηκαν έριδες που θα μπορούσαν να συνοψιστούν στον τίτλο "Διαμάχη ανάμεσα στους Αρχαίους και στους Σύγχρονους". Σε αυτόν τον αγώνα η μεγάλη κυρία των ελληνικών γραμμάτων προχωρεί για άλλη μία φορά ένα βήμα μπροστά από την εποχή της. Προβλέπει ότι η κρίση θα είναι σύντομη. Και προκειμένου να μην τρέφει κανείς καμία αμφιβολία ως προς αυτό, αφήνει μία ακόμη παρακαταθήκη στους επιγόνους της με το βιβλίο ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ... (ΜΑΙΡΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/1/2010)

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Σαρλ Μπωντλαίρ:28 Ποιήματα".


Ο ΕΧΘΡΟΣ: Τα νιάτα μου ήταν μια καταιγίδα σκοτεινή, Εδώ κι εκεί από λαμπερές αχτίδες φωτισμένη· Τόσο που τον ερήμαξαν βροχές και κεραυνοί, Που δροσερός στον κήπο μου καρπός δεν απομένει. Βαθιά μου το φθινόπωρο έχει κιόλας απλωθεί, Και θα χρειαστεί ναι το τσαπί ν' αδράξω και το φτυάρι, Κι αυτή μου που η νεροποντή την έχει συνεπάρει Κι άνοιξαν λάκκοι μνήματα, να ξανασιάξω γη. Μα ποιος θα πει αν τα λουλούδια τα νέα που λαχταρώ Σ' αυτό το χώμα το πλυμένο ωσάν ακρογιαλιά, Θε να 'βρουν την τροφή για ν' αυξηθούν, τη μυστικιά; -Ω πόνε! Ω πόνε! Μας την τρώει τη ζωή μας ο Καιρός, Κι ο σκοτεινός Εχθρός που την καρδιά μας ροκανίζει Απ' το αίμα εμείς που χάνουμε, σφρίγος κι αλκή αυξαίνει και χλοΐζει. (Από την έκδοση)

Ζωρζ Μπατάιγ:"Το γαλάζιο του ουρανού".


Ο Μπατάιγ ολοκληρώνει το "Γαλάζιο του ουρανού" τον Ιούνιο του 1935, παραμονές του Ισπανικού Εμφυλίου. Κυριαρχεί ο ερωτισμός και ατμόσφαιρα πολιτικής τραγωδίας, σε μια αφήγηση γυμνή και χωρίς διάκοσμο, "αντι-λογοτεχνική". Η δράση τοποθετείται ανάμεσα στο Λονδίνο, το Παρίσι και τη Βαρκελώνη. 1935, 1957. Χρειάζεται να περάσουν δύο δεκαετίες μέχρι να δει το φως ένα σκάνδαλο, ένα σοκ για τους κατά παράδοση "μισοκοιμισμένους αναγνώστες μυθιστορημάτων ". Το "Γαλάζιο του ουρανού", όντως, δεν δείχνει "την παραμικρή συγκατάβαση για το σημερινό αισθητικό κριτήριο, κάτι που φοβάμαι πώς κανείς φυσιολογικός εκδότης δεν θέλει... Ιδού ένα βιβλίο πού δεν έχει τίποτε το ανθρωπιστικό! Χωρίς να είναι κακή λογοτεχνία, χωρίς να κάνει παραχωρήσεις στις πολιτικές προτιμήσεις της εποχής... Παραείναι καλό για τους κυρίους αυτούς " γράφει ο Andre Masson το καλοκαίρι του '35. Στο βιβλίο, όπου ο συγγραφέας έρχεται αντιμέτωπος με τον κυκλώνα της Ιστορίας, αντανακλώνται μια δική του προσωπική ηθική και ερωτική κρίση στις αρχές της δεκαετίας του '30, οι προβληματισμοί του για τον φασισμό, η έννοια του ιερού και η απουσία του θεού, οι αναζητήσεις του στα θέματα του ερωτισμού, της ψυχανάλυσης και της ψυχοπαθολογίας. Ένας πρόχειρος κατάλογος από το "Γαλάζιο" είναι εύγλωττος: αγωνία, σύμπλεγμα ευνουχισμού, κατάθλιψη, εμμονές, μεγαλομανία, φετιχισμός, σαδομαζοχισμός. Τρέλα. Το μέτρο της δικής του "τρελής λογοτεχνίας" είναι η αταξία, η βία ως βάση της τέχνης που βρίσκει το βηματισμό της "μέσα από αλλεπάλληλες καταστροφές". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) "Το γαλάζιο του ουρανού" αντιστρέφει αυτή τη φρόνιμη ηθική, περιγράφοντας ένα πρόσωπο που αναλώνεται μέχρι να αγγίξει το θάνατο, με μεθύσια, λευκές νύχτες και σαρκικές ηδονές. Αυτή η δαπάνη, εθελούσια και συστημική, είναι μια μέθοδος που μετασχηματίζει την απώλεια σε γνώση και αποκαλύπτει τον ουρανό στα χαμηλά. [...]" (Από ένθετο φυλλάδιο της πρώτης έκδοσης του 1957)

Ναζίμ Χικμέτ:"Ποιήματα".


"του σίδερου του κάρβουνου και της ζάχαρης και του πορφυρού χαλκού και της υφαντουργίας και του έρωτα και της καταπίεσης και της ζωής και όλης της βιομηχανίας και τ' ουρανού και της ερήμου και του γαλάζιου ωκεανού και των θλιμμένων ποταμών και της οργωμένης γης και των πόλεων η μοίρα θ' αλλάξει ένα ξημέρωμα ένα ξημέρωμα στου σκοταδιού την άκρη όταν εκείνοι θα στηρίξουνε βαριά τα χέρια τους στο χώμα και θ' ανασηκωθούνε" (Από την έκδοση)

Ουίλιαμ Μπλέηκ:"Ποιήματα".


Σαρλ Μπωντλαίρ:"Είκοσι πεζά ποιήματα".


ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ "Η Σελήνη, πού είναι η παραξενιά η ίδια, κοίταξε από το παράθυρο την ώρα πού κοιμόσουν στην κούνια σου και είπε στον εαυτό της : "Αυτό το παιδί μ' αρέσει". Και κατέβηκε με μαλακές κινήσεις τη συννεφένια σκάλα της και πέρασε αθόρυβα ανάμεσα απ' τα τζάμια. Έπειτα απλώθηκε πάνω σου με την απαλή τρυφερότητα μιας μητέρας και απόθεσε τα χρώματά της πάνω στο πρόσωπό σου. Οι κόρες των ματιών σου έμειναν πράσινες, και τα μάγουλά σου ασυνήθιστα χλωμά. Κοιτάζοντας με θαυμασμό αύτη την επισκέπτρια τα μάτια σου μεγάλωσαν τόσο παράξενα και σου έσφιξε τόσο τρυφερά το στήθος, πού σου 'μείνε για πάντα η επιθυμία για δάκρυα. Ωστόσο, μέσα στο ξέσπασμα της χαράς της, η Σελήνη γέμιζε όλο το δωμάτιο σα μια φωσφορική ατμόσφαιρα, σαν ένα λαμπερό ψάρι- και όλο αυτό το ζωντανό φώς σκεπτόταν και έλεγε : "Θα υποστείς αιώνια την επιρροή του φιλιού μου. Θα 'σαι όμορφη με το δικό μου τρόπο. Θα αγαπήσεις αυτό πού αγαπώ και αυτό πού μ' αγαπά : το νερό, τα σύννεφα, τη σιωπή και τη νύχτα, την απέραντη και πράσινη θάλασσα· το άμορφο και χιλιόμορφο νερό· τον τόπο όπου δε θα πάς· τον εραστή πού δε θα γνωρίσεις· τα τερατόμορφα λουλούδια· τα αρώματα πού φέρνουν παραλήρημα· τις γάτες πού λιγώνονται πάνω στα πιάνα και πού βογκούν σα γυναίκες, με μια βραχνή Κάι γλυκιά φωνή! "Και θα αγαπηθείς από τούς εραστές μου, θα θαυμαστείς από τούς θαυμαστές μου. Θα είσαι η βασίλισσα των άνθρωπο πού 'χουν πράσινα μάτια, πού τούς έσφιξα κι αυτών το στήθος μέσ' στα νυχτερινά χάδια μου- αυτών πού αγαπούν τη θάλασσα, την απέραντη, ταραγμένη και πράσινη θάλασσα, το άμορφο και χιλιόμορφο νερό, των τόπο πού δεν βρίσκονται, τη γυναίκα πού δεν ξέρουν, τα σκυθρωπά λουλούδια πού μοιάζουν με λιβανιστήρια μιας άγνωστης θρησκείας, τα αρώματα πού παραλύουν τη θέληση, και τα άγρια και ηδονικά ζώα πού είναι τα σύμβολα της τρέλας τους". Γι' αυτό, καταραμένο αγαπημένο χαϊδεμένο παιδί, είμαι τώρα ξαπλωμένος στα πόδια σου, ψάχνοντας σ' όλο σου το πρόσωπο την αντανάκλαση της φοβερής Θεότητας, της μοιραίας νονάς σου, της δηλητηριάστριας παραμάνας όλων των φεγγαροπαρμένων".

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Αρθούρο Ρεμπώ:"20 Πεζά Ποιήματα".


Ο Rimbaud είναι σαν ποιητής και σαν άνθρωπος ένα φαινόμενο. Παιδί σχεδόν έχει συμπληρώσει το έργο του. Εκτός από τη σφραγίδα της μεγαλοφυΐας, στην ποίηση του είναι φανερή η δίψα για το απόλυτο, η αγάπη της ουσίας, η βαθειά του απέχθεια για οποιαδήποτε καθιερωμένο κενό σχήμα, στην τέχνη και στη ζωή. Πνεύμα ανήσυχο και προσωπικότητα ολοκληρωμένη, είναι ένας πνευματικός επαναστάτης που θα μπορούσε να ανήκει στον πολυτάραχο αιώνα μας πιο πολύ, παρά στο δικό του. (. . .)

Αρθούρο Ρεμπώ:"Γράμματα του Αρθούρου Ρεμπώ".


(. . .) Ποτέ ανθρώπινο ον δεν έζησε περισσότερο έντονα τις συνέπειες της γνωριμίας του με τον κόσμο. Κι αν υποθέσουμε ότι το ωραίο, πολύ μικρή έχει πράγματι σχέση με τον έμψυχο οπλισμό της γήινης σφαίρας, ο Ρεμπώ, γυρίζοντας την σελίδα, έδωσε την Alternativa. Τρομοκράτησε την μοίρα του γιατί ποτέ δεν πήρε τον εαυτό του στα σοβαρά. Οι μεγάλες αλήθειες που δέχτηκε, υπακούοντας στη διαίσθηση κατ’ αρχήν, αποκάλυψαν τον πυρήνα ενός καρπού που είχε ξεφύγει από τους κανόνες της Μητέρας-Φύσης. (. . .)

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Τ.Σ Έλιοτ:"Η έρημη χώρα"


"Είπανε εναντίον του πως αφήνει τον αναγνώστη μέσα στη στεγνή, στέρφα και άνυδρη Έρημη Χώρα, μόνο, χωρίς ελπίδα σωτηρίας. Αυτό θα ήταν αλήθεια αν ο Έλιοτ δεν είχε δημιουργήσει ποίηση. Και η ποίηση όσο απελπισμένη κι αν είναι, μας σώζει πάντα, με κάποιον τρόπο, από την ταραχή των παθών" γράφει ο Γιώργος Σεφέρης για τον Τ.Σ. Έλιοτ. "Η Έρημη Χώρα" που έχει μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες, αναγνωρίζεται ως το κορυφαίο έργο του νομπελίστα ποιητή Τόμας Στερνς Έλιοτ στην Ελληνική γλώσσα σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη.

Τόνι Μόρισον:'Τζαζ".


Σσστ! Την ξέρω αυτή τη γυναίκα. Ζούσε κάποτε μ΄ένα σμάρι πουλιά στη Λεωφόρο Λένοξ. Ξέρω και τον άνδρα της. Ξεμυαλίστηκε με μια μικρή δεκαοκτώ χρονών. Ήταν από εκείνους τους ολέθριους, παράξενους έρωτες: τον έκανε να νιώθει τέτοια ευτυχία και λύπη, που σκότωσε την κοπέλα μόνο και μόνο για να κρατήσει ζωντανό αυτό το αίσθημα. Όταν η γυναίκα, Βάιολετ τη λένε, πήγε στην κηδεία να δει το κορίτσι και να χαρακώσει το νεκρό του πρόσωπο, ο κόσμος έπεσε πάνω της και την πέταξε έξω από την εκκλησία. Τότε εκείνη άρχισε να τρέχει μέσα στο χιόνι και όταν γύρισε στο διαμέρισμά της, έβγαλε τα πουλιά από τα κλουβιά τους, άνοιξε τα παράθυρα και τ΄άφησε ελεύθερα να παγώσουν ή να πετάξουν μαζί και τον παπαγάλο, που την ώρα εκείνη είπε: "Σ΄αγαπώ".

Τόνι Μόρισον:"Αγαπημένη"


Η "Αγαπημένη", μυθιστόρημα που σου κόβει την ανάσα με την κοφτή και γεμάτη λυρισμό γλώσσα του, δίκαια τοποθετεί την Τόνι Μόρισον στην κορυφή των σύγχρονων συγγραφέων. Η ιστορία εκτυλίσσεται στα μέσα του περασμένου αιώνα στο Κεντάκυ και είναι ένα γοητευτικό παραμύθι. Ήρωες, εξεγερμένοι μαύροι, απελπισμένοι, ερωτευμένοι, παντοδύναμα πνεύματα. (. . .)

Τόνι Μόρισον"Παράδεισος"


Πρώτα πυροβόλησαν το λευκό κορίτσι. Τις υπόλοιπες με την ησυχία τους· δεν είχαν λόγο να βιάζονται. Βρίσκονταν δεκαεφτά μίλια μακριά από την πόλη, που κι αυτή με τη σειρά της απείχε από την κοντινότερη ενενήντα μίλια. Από κρυψώνες άλλο τίποτα στο Μοναστήρι, όμως υπάρχει χρόνος και η μέρα μόλις άρχισε. Είναι εννιά, σχεδόν δυο φορές περισσότεροι από τις γυναίκες που έχουν αποφασίσει να φοβίσουν ή να σκοτώσουν και διαθέτουν τα αναγκαία και για τις δυο δουλειές: σκοινί, ένα σταυρό από φοινικόφυλλα, χειροπέδες, γυαλιά ηλίου, όπως και καθαρές όμορφες καραμπίνες. [...] (Από την έκδοση)

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Ντομινίκ Σιμονέ:"Τι είναι οικολογία;"


Τί σημαίνει οικολογία; Η λέξη εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια στο λεξιλόγιό μας, αλλά ήδη πήρε μια σημαντική θέση σε αυτό. Όλο και περισσότερο συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε μερικές από τις πράξεις μας ή μερικές από τις ενέργειές μας "οικολογικές". Κι εδώ και λίγο καιρό, εμφανίζονται και στο πολιτικό προσκήνιο "οικολόγοι" με κάπως προκλητικό τρόπο.

Ένγκελμπερτ Σραμ:"Το αλφαβητάρι της οικολογίας".


Kαμιά επιστήμη δεν γνώρισε τα τελευταία χρόνια εξέλιξη παρόμοια με αυτή της οικολογίας. Ωστόσο, οι απαρχές της είναι σχεδόν άγνωστες στο ευρύ κοινό. H Οικολογία σαν επιστήμη γεννήθηκε, όσο κι αν αυτό μας φαίνεται παράξενο, χάρη στη σύγχρονη ανάπτυξη των φυσικών επιστημών. Oι πρώτες οικολογικές θεωρίες αναπτύχθηκαν ταυτόχρονα με τη Φυσική Φιλοσοφία στις αρχές των Nέων Xρόνων. Aφετηρία υπήρξε η θεωρία της Oικονομίας της Φύσεως και η έννοια της Oικολογίας όπως την όρισε ο Eρνστ Xαίκελ. M’ αυτό το πνεύμα πάντα ο συγγραφέας μελέτησε όλη τη νεότερη ιστορία και διερεύνησε την εξέλιξη της Oικολογίας φτάνοντας ως την αποφασιστική και συνταρακτική αναφορά της Λέσχης της Pώμης, "Tα όρια της ανάπτυξης". Για κάθε εποχή συγκέντρωσε και σχολίασε αποσπάσματα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κείμενα, έτσι ώστε το βιβλίο αυτό ν’ αποτελεί ένα πολύτιμο οδηγό για όλους όσοι ενδιαφέρονται για την ιστορία της Oικολογίας.

Έντγκαρ Άλαν Πόε:"Ο Άγγελος του Παράξενου"


Στον τόμο αυτό των διηγημάτων του Έντγκαρ Άλαν Πόε περιλαμβάνονται μερικά από τα λιγότερο γνωστά διηγήματα του συγγραφέα, όπως είναι: Ο άγγελος του παράξενου, Η σφίγγα, Μεσμερική αποκάλυψη, Ο διάλογος ανάμεσα στην Ειράδα και τη Χάρμιον, Μέλλοντα ταύτα, Ο διάλογος ανάμεσα στο Μόνο και την Ούνα, Η δύναμη των λόγων.

Αρθούρ Ρεμπώ:"Μια εποχή στην κόλαση"



[...] "Μια εποχή στην κόλαση": ένα κείμενο αναμφίβολα διαχρονικό, αλλά ιδιαίτερα κοντινό στην εποχή μας. Σήμερα που όλα παγκοσμιοποιούνται κι οι αποχρώσεις σβήνουν στη μεταμοντέρνα ύφεση και αφωνία το "Μια εποχή στην κόλαση" ίσως να είναι το κατεξοχήν όχημα για μια καινούργια περιπέτεια, κολασμένη ή παραδείσια, διόλου πάντως χλιαρή και γκρίζα. Ένα κείμενο που δεν εντάσσεται πουθενά: ποίηση, μαρτυρία, αφήγημα, θεατρικός μονόλογος, φιλοσοφικό δοκίμιο, αυτοβιογραφία, χρονικό, ποιητική τέχνη, εξομολόγηση, ασκητική, προφητεία. Όλα αυτά και τίποτα απ' όλα αυτά. Μια πορεία από την απόλυτη λάμψη στην αμείλικτη πραγματικότητα, που καταλήγει στην απόλυτη σιωπή. Το παρανάλωμα. Η αλχημεία του βίου και του λόγου. Η αναίρεση. Το ψύχος της φλόγας και το καύμα του χιονιού. [...]Μια ποίηση φυγής που τρομάζει τους εφησυχασμένους, καθώς αποστρέφεται το κατεστημένο και τους αστούς, χωρίς να χαρίζεται σε καμιά κοινωνική τάξη. [...] (Από τον πρόλογο του Χριστόφορου Λιοντάκη)

Έμπερχαρντ Χορστ:"Μέγας Κωνσταντίνος".


Ο Μέγας Κωνσταντίνος (285-337), ο μεγάλος αυτός γνωστός - άγνωστος της Ιστορίας, απασχόλησε σχεδόν όσο κανένας άλλος Ρωμαίος αυτοκράτορας τις επόμενες γενιές. Έως σήμερα θεωρείται από κάποιους πρότυπο «γνήσιου ηγεμόνα» κι από άλλους η αρχή του τέλους της ρωμαϊκής κοσμοκρατορίας. Ο διαπρεπής συγγραφέας Έμπερχαρντ Χορστ δίνει εδώ μια νέα ερμηνεία στην αμφιλεγόμενη αυτή μορφή της ύστερης αρχαιότητας. Η αξιόπιστη, θεμελιωμένη σε ιστορικές πηγές εργασία του καθώς και η συναρπαστική, παραστατική αφήγηση καθιστούν αυτή τη μελέτη μια κλασική βιογραφία, ένα έργο αναφοράς στην ιστορική βιβλιογραφία.

Ρόμπερτ Γκρέιβς :"Εγώ, ο Κλαύδιος".


Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Κλαύδιος που οι συγγενείς και οι φίλοι τον αποκαλούν "εκείνος ο Κλαύδιος", "Κλαύδιος ο ηλίθιος", "Κλαύδιος ο ψευδός" ή "ο καημένος ο θείος Κλαύδιος"; Χίλια εννιακόσια χρόνια ύστερα από την άνοδο του στο θρόνο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αυτός ο ίδιος Κλαύδιος -ο Τιβέριος Κλαύδιος Δρούσος Νέρων Γερμανικός- γίνεται ο αξιαγάπητος ήρωας ενός από τα πιο δημοφιλή ιστορικά μυθιστορήματα της εποχής μας. Συνεσταλμένος και ευγενικός, διόλου φιλόδοξος και στην πραγματικότητα έξυπνος και στοχαστικός, ζει τον 1ο μ.Χ. αιώνα στα ανάκτορα των πιο φημισμένων αυτοκρατόρων της Ρώμης, του θεϊκού Αυγούστου, του παππού του, του αυταρχικού Τιβέριου, του θείου του και του αιμοβόρου Καλιγούλα, και με την οξύνοια, το χιούμορ και την αδιαμφισβήτητη ικανότητα να καταλαβαίνει τους ανθρώπους, κατορθώνει όχι μόνο να διαφύγει και να επιβιώσει των ραδιουργιών της αυλής, αλλά και να ανακηρυχθεί ύπατος αρχηγός της απέραντης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. (Από την παρουσίασησ το οπισθόφυλλο του βιβλίου)