Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Α.Σ. Νήλ:"Ελευθερία όχι αναρχία"


Ο διάσημος διευθυντής του σχολείου Σάμμερχιλ στην Αγγλία, Α. Σ. Νήλ, πήρε εκατοντάδες γράμματα από αμερικάνους γονείς που του ζητούσαν συμβουλές γύρω από ειδικά προβλήματα της ανατροφής των παιδιών: Τη ζήλια, την ομοφυλοφιλία, το φαγητό, το φόβο, τη λογοκρισία, τη μελέτη, τα προβλήματα των παιδιών των διαζευγμένων και άλλα ζωτικά θέματα που άμεσα ή έμμεσα επηρεάζουν τη ζωή του παιδιού μέσα στην οικογένεια. Ο Νήλ απαντάει σ' όλα αυτά τα ερωτήματα με εκπληκτική σοφία και μοναδική ειλικρίνεια. Είναι ένα έργο που θα διαβαστεί ξανά και ξανά, που θα ξεσηκώσει συζητήσεις και διαφωνίες. Το παιδί έχει δικαίωμα να είναι ελεύθερο. Υπερβολική ελευθερία αποτελεί αναρχία. Η ελευθερία αφορά τα δικαιώματα του παιδιού. Η αναρχία είναι η παραβίαση των δικαιωμάτων των άλλων. Ο Νήλ εξηγεί πώς και που πρέπει να τεθεί η διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Α.Σ. Νήλ:"Θεωρία και πράξη της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης"


(. . .) Η επιτυχία ενός τέτοιου βιβλίου κι η δημοτικότητα του συγγραφέα του δεν μπορεί να είναι τυχαία. Κάτι πρέπει να συμβαίνει πίσω απ' αυτά. Ο Νήλ γράφει για το σχολείο του, το Σάμμερχιλ, και τη μέθοδο που ακολούθησε για την διαπαιδαγώγηση των μαθητών του, κυρίως δύσκολων παιδιών που στάλθηκαν από μικρά κατευθείαν σ' αυτόν ή μετά την αποτυχία τους σε άλλα σχολεία. Σάμμερχιλ είναι το όνομα ενός μικρού σχολείου, αλλά σημαίνει ένα μεγάλο πείραμα στην εκπαίδευση. Η εκπαιδευτική αρχή του είναι: να δώσουμε στο παιδί κατά την ανάπτυξή του, τη μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία, να καταργήσουμε εντελώς την εξουσία και την αυταρχικότητα των ενήλικων και να κάνουμε την εμπιστοσύνη και την αγάπη βάση των διαπροσωπικών σχέσεων. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Σίγκμουντ Φρόιντ:"Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας"


Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει τις δύο περίφημες μελέτες του Φρόυντ, «Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας» και «Το μέλλον μιας αυταπάτης», δύο μελέτες όπου ο Φρόυντ, χωρίς να εγκαταλείπει το πεδίο της ψυχανάλυσης, περνάει στον χώρο της ανθρωπολογίας και της κοινωνιολογίας, για να καταπιαστεί με δύο κεφαλαιώδη προβλήματα: την πρόοδο του πολιτισμού εις βάρος της ευτυχίας του ανθρώπου και την εξαγορά μιας απατηλής ευτυχίας μέσω της θρησκείας. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Σίγκμουντ Φρόιντ:"Μελέτες για την ψυχανάλυση"


Σίγκμουντ Φρόιντ:"Εισαγωγή στην ψυχανάλυση".


Η "Εισαγωγή στην ψυχανάλυση" περιέχει τις τελευταίες παραδόσεις που έδωσε ο Φρόυντ σε προχωρημένη ηλικία στο πανεπιστήμιο της Βιέννης μπροστά σε ένα μεικτό ακροατήριο, για το οποίο προϋπέθεσε ότι έρχεται σε επαφή με την ψυχανάλυση για πρώτη φορά. Γι’ αυτό και χαρακτήρισε τις παραδόσεις του εισαγωγικές και ανάλογος ήταν και ο τρόπος που χρησιμοποίησε για την κατανόησή τους: εισαγωγικός, επαγωγικός και κατά το δυνατόν εκλαϊκευτικός. Έτσι η "Εισαγωγή στην ψυχανάλυση" είναι ένα βιβλίο που συγκεντρώνει σε αξιοθαύμαστον βαθμό εκείνες τις αρετές, με τις οποίες ένας μεγάλος επιστήμονας σε ευτυχείς συμπτώσεις της ζωής του διασπά τα τείχη της επιστημονικής περιχαράκωσης και έρχεται ως διαφωτιστής και δάσκαλος να συναντήσει το μεγάλο κοινό. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που από τα βιβλία του Φρόυντ η "Εισαγωγή στην ψυχανάλυση" βρίσκεται στην κορυφή της προτίμησης και του πλατύτερου κοινού, αφού σε αυτό βρίσκει όχι μόνο μια πραγματική εισαγωγή, αλλά και μια ανασκόπηση και σύνοψη ολόκληρης της ψυχανάλυσης. Είναι σαν με το κύκνειο άσμα του στο πανεπιστήμιο να έκανε ο Φρόυντ στους τελευταίους ακροατές του και κατ' επέκταση σε όλους τους μελλοντικούς αναγνώστες του ένα δώρο, μια πυξίδα, για να βρίσκουν την σωστή πορεία μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια της ψυχανάλυσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Σίγκμουντ Φρόιντ"¨Ονειρο και τηλεπάθεια"


Κανένας ίσως άλλος μελετητής δεν έχει ασχοληθεί με το όνειρο και την ερμηνεία του τόσο βαθιά και τόσο πλατιά όσο ο Φρόυντ. Θεωρεί το όνειρο, την ερμηνεία του ονείρου «την βασιλική οδό, Via Regia για τη γνώση του ασυνείδητου, την πιο σίγουρη βάση της ψυχανάλυσης. . .» Όλο σχεδόν το τεράστιο γραπτό έργο του μπορεί να θεωρηθεί, με κάποια υπερβολή, μια διαρκής περιστροφή γύρω από το τόσο σημαντικό και καταφανώς προσφιλές σ’ αυτόν θέμα του ονείρου. Τούτο το βιβλίο περιέχει δυο μικρότερες μελέτες του Φρόυντ για το όνειρο ειδικά: «Το όνειρο» και «Όνειρο και τηλεπάθεια». Ο πυρήνας του βιβλίου, «Το όνειρο», είναι μια μελέτη προορισμένη από τον ίδιο τον Φρόυντ να παίξει στην καλύτερη έννοια τον ρόλο μιας εκλαϊκευμένης παρουσίασης και περίληψης του δύσκολου και ογκώδους έργου του «Η ερμηνεία των ονείρων». (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Σίγκμουντ Φρόιντ:"Πρακτική ψυχανάλυση".


Ο τίτλος αυτής της μικρής μελέτης χρειάζεται εξήγηση. Πρακτικοί: μη γιατροί, και το ερώτημα είναι αν άνθρωποι που δεν είναι γιατροί επιτρέπεται να ψυχαναλύουν άλλους. Αυτό το ερώτημα εξαρτάται χρονικά και τοπικά. Χρονικά εφόσον μέχρι τώρα κανένας δεν ενδιαφέρθηκε "Ποιός" ασκεί την ψυχανάλυση. Η απαίτηση ότι μόνο οι γιατροί πρέπει να ασκούν ψυχανάλυση, προέρχεται από μια νέα και προφανώς φιλικότερη στάση απέναντι στην ψυχανάλυση. Σύμφωνα με αυτή τη στάση σε ορισμένες περιπτώσεις πρέπει να εφαρμόζεται η ψυχαναλυτική θεραπεία, αλλά τότε μόνο από γιατρούς. Το γιατί θα το δούμε παρακάτω. Στη Γερμανία και στην Αμερική η ψυχανάλυση σημαίνει ακαδημαϊκή συζήτηση, γιατί σε αυτές τις χώρες κάθε άρρωστος μπορεί να υποβληθεί σε ψυχαναλυτική θεραπεία όπου και από όποιον θέλει, και ο καθένας μπορεί σαν "κομπογιαννίτης" να ψυχαναλύσει όσους θέλει, αρκεί να αναλαμβάνει την ευθύνη για την πράξη του. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Ίων Δραγούμης:"Μαρτύρων και ηρώων αίμα"


"Ο Ίων Δραγούμης είχε εκτιμήσει και αξιολογήσει από πολύ νωρίς την επικινδυνότητα της γιγάντωσης του ελλαδισμού και τις πραγματικές διαστάσεις του πριν ακόμη επισυμβεί η καταστροφή του ελληνισμού της Ανατολής. Σε μια εποχή που τα υπολείμματα του έθνους θεωρούνταν ακόμη ζωντανά κύτταρα και πριν ακόμη την ολική εξάλειψή τους, η διορατικότητα και η διαίσθηση του οραματιστή Δραγούμη στάθηκαν αξιοσημείωτες και αξιοπρόσεκτες. Ο Ίων Δραγούμης συκοφαντήθηκε, αμαυρώθηκε και λεηλατήθηκε όσο κανείς άλλος. Στο τέλος δικαιώθηκε περίτρανα για να καταστούν ο ίδιος και τα γραπτά του καταλυτικά στοιχεία και πυξίδες της θεωρητικής και της ιστορικής εξέλιξης, της συνέχειας και της συνοχής του ελληνισμού. Μελετώντας και ξαναδιαβάζοντας το έργο του ανακαλύπτει κανείς διαρκώς νέες πτυχές, νέες απόψεις και καινούργιες εκτιμήσεις. Ο πλούτος και η βαθύτητα του ιδεολογικού υπόβαθρου του Ίωνα θεωρούνται ανεξάντλητες πηγές ως προς την ιδεολογική μελέτη της συνέχειας και της συνοχής του ελληνισμού." Κωνσταντίνος Απ. Βακαλόπουλος

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Άλφρεντ Ντέμπλιν:"Βερολίνο Αλεξάντερπλατς".


Ο κόσμος μας είναι ο κόσμος δύο θεών. Είναι ο κόσμος της δημιουργίας και ο κόσμος της διάλυσης. Η αντιπαράθεσή τους διαδραματίζεται πάνω στη γη κι εμείς συμμετέχουμε σ' αυτή. Συνδέω τώρα αυτή τη συλλογιστική με την εγκληματικότητα. Η κοινωνία είναι ζυμωμένη με το έγκλημα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι υπάρχει τάξη και διάλυση. Δεν είναι δυνατόν να υφίσταται τάξη χωρίς να υπάρχει ταυτόχρονα τάση για διάλυση και de facto καταστροφή. Στο Βερολίνο Αλεξάντερπλατς ο Φραντς Μπίμπερκοπφ αποφυλακίζεται. Είναι από φυσικού του καλός και επιπλέον έχοντας καεί στο χυλό φυσά και το γιαούρτι. Βγαίνοντας στην κοινωνία θέλει να μείνει τίμιος, να εφαρμόσει τους νόμους της κοινωνίας ή τουλάχιστον αυτούς που εκείνος θεωρεί νόμους. Αλλά δεν το καταφέρνει. Δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο και καταρρέει. Μαζί του καταρρέουν και οι θεωρητικές μας παραδοχές. (Άλφρεντ Ντέμπλιν)

Τζούλιαν Μπεκ:"Η ζωή του θεάτρου".


Αυτό το βιβλίο αναφέρεται στο ρόλο του καλλιτέχνη στην επανάσταση και τούτος ο ρόλος ορίζεται εδώ, μέσα από το ημερολόγιο του Τζούλιαν Μπεκ, τη δική του ζωή μέσα στο θέατρο, την προσωπική καταγραφή της ριζοσπαστικής ειρηνο-αναρχικής πνευματικής εκστατικής γέννησης αυτού του θεάτρου. Το Λίβινγκ Θήατερ, καταλύτης για την απελευθέρωση του ανθρώπινου πνεύματος, ιδρύθηκε από την Τζούντιθ Μαλίνα και τον Τζούλιαν Μπεκ στη Νέα Υόρκη το 1947. Η δεκαετία του '60 ήταν η κύρια περίοδος της εξορίας και της περιπλάνησής του στην Ευρώπη· ακολούθησε η φυλάκιση του θιάσου στη Βραζιλία το 1971. Αυτό το βιβλίο είναι το ημερολόγιο εκείνου του ταξιδιού, γεμάτο οράματα, σκέψεις, κραυγές, προσευχές, διαλόγους, γράμματα, όνειρα και ποιήματα, εφιάλτες, κηρύγματα, παραληρήματα και στοχασμούς. Καταγράφει ένα ταξίδι με αφετηρία το αλλοτριωμένο τοπίο του κόσμου της τέχνης και του θεάτρου της Νέας Υόρκης και προορισμό τον παγκόσμιο αγώνα για αναρχοκομμουνιστική αλλαγή. [. . .] (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Βίλχεμ Ράιχ:"Η λίμπιντο".


Στο βιβλίο αυτό ο Ράιχ, με τον γνωστό, οξυδερκή και απαλλαγμένο από τους φόβους και τις επιφυλάξεις της συμβατικής σκέψης τρόπο του, προσεγγίζει το ζήτημα της γενετήσιας λίμπιντο και του ρόλου της τόσο στην γένεση των ψυχοσεξουαλικών διαταραχών όσο και στην θεραπεία τους. Έτσι, ρίχνει ένα νέο φως στα προβλήματα της ανδρικής ανικανότητας και της γυναικείας ψυχρότητας, που ταλανίζουν πάρα πολλούς ανθρώπους σε κάθε χώρα και σε κάθε εποχή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βίλχεμ Ράιχ:"Άκου ανθρωπάκο".


...Έτσι ήταν πάντα τα πράγματα. Είναι καιρός πια οι άνθρωποι ν' αρχίσουν να γίνονται σκληροί, όπου χρειάζεται σκληρότητα, στη μάχη για την προστασία τους και την ελεύθερη ανάπτυξή τους. Κάνοντας αυτό, δεν θα χάσουν την ευγένειά τους αν παραμείνουν πιστοί στην αλήθεια. Υπάρχει ελπίδα το γεγονός ότι, μεταξύ εκατομμυρίων εργατικών και ευπρεπών ατόμων, υπάρχουν πάντα μόνο λίγοι βαριά άρρωστοι που προξενούν δολοφονικές βλάβες, διεγείροντας τα ζοφερά κι επικίνδυνα ένστικτα του "θωρακισμένου" ανθρώπου των μαζών, οδηγώντας τον στο οργανωμένο πολιτικό έγκλημα. Υπάρχει μόνο ένα αντίδοτο για τα μικρόβια της συγκινησιακής πανούκλας που καταλαμβάνει το άτομο της μάζας: το ίδιο του το αίσθημα ζωής. Η ζωή δεν αποζητά τη δύναμη αλλά τη δίκαιη χρήση της μέσα στην κοινωνία. Στηρίζεται στις τρεις κολώνες, του έρωτα, της εργασίας και της γνώσης... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βίλχεμ Ράιχ:"Η δολοφονία του Χριστού".


(. . .) Τα θέματα που θίγονται στη "Δολοφονία του Χριστού" αποτελούν φλέγοντα προβλήματα της σημερινής κοινωνίας. Πάντως, οι λύσεις των προβλημάτων αυτών, που δίνονται εδώ, είναι ανώριμες, συναισθηματικά ασαφείς, ανεπαρκείς ή μη ολοκληρωμένες. Κατά συνέπεια, η "Δολοφονία του Χριστού" δημοσιεύεται μόνο σαν ιστορικό υλικό από τα Αρχεία του Ινστιτούτου Οργόνης. Το Πείραμα Oranur έδωσε αναπάντεχα, στις αρχές του 1947, μερικές βασικές λύσεις στα συναισθηματικά και κοινωνικά προβλήματα του ανθρώπου, λύσεις που μέχρι τότε ήταν εντελώς ανέφικτες. Λεπτομερής περιγραφή των συναισθηματικών επιπτώσεων του Πειράματος Oranur πρόκειται να δημοσιευθεί σύντομα. Η "Δολοφονία του Χριστού μπορεί να χρησιμεύσει και σαν εισαγωγή βιογραφικού υλικού στο Πείραμα Oranur". (. . .) (AΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Βίλχελμ Ράιχ:"Η ψυχανάλυση στο θέατρο".


Οι σημαντικές αναλύσεις θεατρικών έργων σπανίζουν, πόσω μάλλον μια ανάλυση του "Πέερ Γκυντ", αλλά και γενικότερα των έργων του Ίψεν. Έτσι πιστεύουμε ότι η παρούσα μελέτη του διάσημου ψυχαναλυτή Βίλχελμ Ράϊχ, που γράφτηκε πάνω από μισό αιώνα πριν, αποτελεί μια πολύτιμη συνεισφορά. Ο ίδιος ο συγγραφέας τονίζει ότι την έγραψε επειδή το έργο "Πέερ Γκυντ" «έχει γνωρίσει τις πιο διαφορετικές ερμηνείες και εξηγήσεις, λόγω του σκοτεινού συμβολισμού του και της ανικανότητάς μας να εμβαθύνουμε στο νόημά του». Εν προκειμένω, δεν πρόκειται απλώς για μία ακόμα ανάλυση, αλλά για μία από τις πλέον συναρπαστικές και ενδιαφέρουσες.

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Φρίντριχ Νίτσε:"Οι διθύραμβοι του Διονύσου".(Μετάφραση:΄Αρης Δικταίος)


Μέρα της ζωής μου, βραδιάζεις! Κιόλας το μάτι σου λάμπει μισοσβησμένο, κιόλας κλαις τις σταγόνες της δροσιάς σου, κιόλας πάνω από λευκή θάλασσα σιωπηλή τρέχει του έρωτά σου η προφύρα, η στερνή δισταχτική σου ευδαιμονία.

Φρίντριχ Νίτσε:"Γενεαλογία της ηθικής"


Η "Γενεαλογία της ηθικής" δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1887, ένα χρόνο μετά το "Πέρα από το καλό και το κακό" και τρία μετά το "Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα". Είναι το πιο συστηματικό και συγκροτημένο έργο του Νίτσε, στο οποίο προσπαθεί να δείξει, όπως λέει ο Μ. Sautet, ότι οι ηθικές και φιλοσοφικές αξίες της Δύσης, όχι μόνο συνέβαλαν στην εξασθένηση του ανθρώπου, αλλά και έφθειραν τα θεμέλια της γνώσης και των επιστημών. Με το έργο αυτό ο Νίτσε εγκαινιάζει την προσπάθειά του για μια επαναξιολόγηση όλων των αξιών, προσπάθεια που θα σταματήσει όμως με βίαιο τρόπο η τρέλα (1889). [...]

Φρίντριχ Νίτσε:"Ίδε ο άνθρωπος"


Μέσα σ' αυτή την τέλεια ημέρα, όπου τα πάντα ωριμάζουν και όπου δεν κιτρινίζει μόνον το σταφύλι, μια φωτισμένη ματιά έπεσε πάνω στον βίο μου. Κοιτούσα πίσω, κοιτούσα μακριά μπροστά, και ποτέ μου δεν παρατήρησα τόσα πολλά καλά πράγματα μαζί. Σήμερα δεν ενταφίασα μάταια τον τεσσαρακοστό χρόνο της γέννησής μου. Εγώ μπόρεσα και τον ενταφίασα. Οτιδήποτε ήταν ζωντανό σε αυτόν, διασώθηκε, είναι αθάνατο. Το πρώτο βιβλίο της "Απαξίωσης όλων των αξιών", τα "Άσματα του Ζαρατούστρα", το "Λυκόφως των Ειδώλων", η προσπάθειά μου να φιλοσοφήσω με την σφύρα: όλα δώρα αυτού του χρόνου, και μάλιστα του τελευταίου τριμήνου του! Γιατί να μην είμαι ευγνώμων για ολόκληρο τον βίο μου; Έτσι, λοιπόν, θ' αφηγηθώ τον βίο μου στον εαυτό μου.

Φρίντριχ Νίτσε:"Η γέννηση της τραγωδίας"


Το πρώτο δημοσιευμένο έργο του Νίτσε (1844-1900), η "Γέννηση της τραγωδίας", είναι και το γνωστότερο. Μέσα από μια πρωτότυπη ανάλυση της αρχαίας τραγωδίας περιγράφει μια στάση ζωής χαρακτηριστική της νεωτερικότητας: το "τραγικό αίσθημα της ζωής", σύμφωνα με το οποίο μόνον η ζωή δίνει νόημα στον κόσμο, αλλά η ίδια η ζωή δεν έχει κανένα νόημα. Κατά τον Νίτσε, αυτό το αίσθημα εκφράζεται κατ' εξοχήν μέσα από τη μουσική. Γι' αυτό τον λόγο, η "Γέννηση της τραγωδίας" επηρέασε καθοριστικά τις αισθητικές αντιλήψεις από την εποχή της μέχρι σήμερα. Η παρούσα έκδοση πλαισιώνει την εξαιρετικά προσεγμένη νέα μετάφραση του έργου από τον Χρήστο Μαρσέλλο με μια μελέτη του Μάρκου Τσάτσου για τη θέση της Γέννηση της τραγωδίας στη φιλοσοφία της μουσικής, σε αντιδιαστολή προς την άποψη του Βάγκνερ, μια μελέτη του Πιερ Οσμό για τη θέση της φιλοσοφίας του Νίτσε στο πλαίσιο των "φιλοσοφιών της ζωής", σε σύγκριση με την άποψη του Μπερξόν, και μια εισαγωγή του Γιώργου Φαράκλα που προσπαθεί να δείξει πως το επιχείρημα της νιτσεϊκής φιλοσοφίας εξάγεται από την αρχική θέση της "Γέννηση της τραγωδίας" για τη γνώση.

Φρίντριχ Νίτσε :"Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα"


Κανείς ποτέ δε με ρώτησε τι σημαίνει για μένα, τον πρώτο αμοραλιστή της ιστορίας, το όνομα «Ζαρατούστρα», παρόλο που κανονικά θα ’πρεπε, αφού είναι διαμετρικά αντίθετο απ’ αυτό που σηματοδοτεί η μοναδική και ανεπανάληπτη ιστορική παρουσία αυτού του Πέρση. Ο Ζαρατούστρα ήταν ο πρώτος που κατάλαβε ότι η κινητήρια δύναμη ολόκληρης της ανθρωπότητας είναι η πάλη ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Η αναγόρευση της ηθικής σε μεταφυσική οντότητα, και συγκεκριμένα σε δύναμη, αίτιο και αυτοσκοπό είναι δικό του έργο. [...] Είχε την αποκλειστική ευθύνη γι’ αυτό το ολέθριο σφάλμα, την εφεύρεση της ηθικής. Γι’ αυτό και πρέπει να είναι ο πρώτος που θα το αναγνωρίσει.[...] Το δόγμα του, και μόνο αυτό, θεωρεί ότι ύψιστη αρετή είναι η ειλικρίνεια, βρίσκεται στον αντίποδα της δειλίας του «ιδεαλιστή», που το βάζει στα πόδια μπροστά στην πραγματικότητα [...] Είμαι σαφής; Το ξεπέρασμα της ηθικής από τον ίδιο της τον εαυτό, με όπλο την ειλικρίνεια, το ξεπέρασμα του ηθικολόγου από τον ίδιο του τον εαυτό, με μεταλλαγή στο αντίθετό του -δηλαδή σ’ εμένα- αυτό εννοώ κάθε φορά που προφέρω το όνομα Ζαρατούστρα». ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ