Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Μιχαήλ Μπακούνιν:"Αντιεξουσιαστικός σοσιαλισμός".


Ο αντιεξουσιαστικός σοσιαλισμός εκφράζει την προσπάθεια του πραγματικά φιλελεύθερου ανθρώπου για να απελευθερωθεί απ τα δεσμά της δουλείας, τα οποία του έχει επιβάλει το κράτος, αφ ότου κατέλυσε την αυτο-οργάνωση και αυτονομία των ελευθέρων κοινοτήτων.

Αλεξάντερ Μπέρκμαν:"Το Αλφαβητάρι του Αναρχισμού".


Όλοι οι άνθρωποι που μπορούν να προσφέρουν χρήσιμη δουλειά για το κοινό καλό χρειάζονται στην επανάσταση για να κτίσουν την καινούργια ζωή. Καμιά επανάσταση δεν μπορεί να πετύχει χωρίς την αλληλεγγύη και τη συνεργασία τους. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε αυτό τόσο το καλύτερο. Η ανοικοδόμηση της κοινωνίας απαιτεί την αναδιοργάνωση της βιομηχανίας, την εύρυθμη λειτουργία της παραγωγής, τη διευθέτηση της διανομής και πλήθος άλλες κοινωνικές, εκπαιδευτικές και πολιτισμικές προσπάθειες προκειμένου να μετατραπεί η σημερινή μισθωτή δουλεία και υποδούλωση σε μια ελεύθερη και ευτυχισμένη ζωή. Μόνο αν δουλέψουν μαζί θα μπορέσουν οι προλετάριοι του πνεύματος και των χεριών να λύσουν αυτά τα προβλήματα.(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τζέημς Τζολ:"Οι Αναρχικοί".


(...) Στα τελευταία εκατό χρόνια ο αναρχισμός ανακίνησε με τη θεωρία και την πράξη του μια σειρά από αποφασιστικά πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα και αναζήτησε λύσεις που αποτέλεσαν πρόκληση για την κατεστημένη κοινωνική τάξη, και γι’ αυτό καταδιώχτηκαν και καταπιέστηκαν απ’ αυτή με όλα τα μέσα. Ο Τζέημς Τζολ ασχολείται στο βιβλίο του αυτό λεπτομερειακά με το αναρχικό κίνημα και την ιστορία του, παρουσιάζει τους θεωρητικούς του και σκιαγραφεί τα πορτραίτα των σημαντικότερων εκπροσώπων του· κλείνει την περιγραφή του με ένα δραματικό κεφάλαιο για τον αναρχοσυνδικαλισμό στην Ισπανία, όπου το 1936 η «ολοκληρωτική επανάσταση» πλησίασε χειροπιαστά στην έμπρακτη εδραίωσή της. (...)

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

Κορνήλιου Καστοριάδη - Daniel Cohn-Bendit:"Από την οικολογία στην αυτονομία".


Σε ποιο σημείο βρίσκεται σήμερα το οικολογικό κίνημα; Ποιες είναι οι σχέσεις ανάμεσα στα ζητήματα που θέτει και στα ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της εποχής μας; Ο αγώνας ενάντια στον αφανισμό της φύσης μπορεί, μήπως, να χωριστεί από τον αγώνα για ένα ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και της κουλτούρας; Ποια είναι σήμερα η στάση των ανθρώπων απέναντι στον κατεστημένο τρόπο ζωής και στην κρίση του; Τα ζητήματα αυτά μπαίνουν τώρα επιτακτικά στο οικολογικό κίνημα σ' όλες τις χώρες. Με πρωτοβουλία διαφόρων ομάδων και αγωνιστών, πολλές εκατοντάδες άτομα συγκεντρώθηκαν για να τα συζητήσουν στη Louvain-la-Neuve (Βέλγιο) τον Φεβρουάριο του 1980. Ο τόμος αυτός περιέχει τα πρακτικά των εισηγήσεων του Κορνήλιου Καστοριάδη και του Daniel Cohn-Bendit, και των ζωηρών και μεστών συζητήσεων που τις ακολούθησαν.

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Σιμόν ντε Μποβουάρ:"Οι αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης"


Γαλλίδα φιλόσοφος και συγγραφέας, εκπρόσωπος του Υπαρξισμού και του φεμινιστικού κινήματος. Γεννήθηκε το 1908 στο Παρίσι. Σπούδασε στη Σορβόνη και μετά το τέλος των σπουδών της δίδαξε φιλοσοφία στη Μασσαλία, στο Ρουέν και το Παρίσι. Το 1929 γνώρισε τον Ζαν Πωλ Σαρτρ που την μύησε στην συγγραφή και έζησε δίπλα του όλη την υπόλοιπη ζωή της. Το πρώτο της έργο, "Τα πρωτεία του πνεύματος" απορρίφθηκε, το 1938, από τους εκδότες. Το επόμενο μυθιστόρημα της, "Η καλεσμένη" είχε καλύτερη τύχη και δημοσιεύτηκε το 1943. Ακολούθησαν τα: "Το αίμα των άλλων", "Όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί", "Οι Μανδαρίνοι", "Η δύναμη της ζωής, η δύναμη των πραγμάτων", "Τα γηρατειά", κ.ά. Πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με τη συγγραφή ταξίδεψε σε πολλές χώρες στην Ευρώπη, στην Αμερική και τη Ρωσία. Επίσης, μαζί με τον σύζυγο της διηύθυνε το περιοδικό "Μοντέρνοι Καιροί" και μέσα από αυτό είχαν υποστηρίξει τη φοιτητική εξέγερση του 1968. Πέθανε το 1986 σε ηλικία 78 ετών.

Σιμόν ντε Μποβουάρ:"Προδομένη γυναίκα"


Σιμόν ντε Μποβουάρ:"Το Δεύτερο φύλο"


Οι σημερινές γυναίκες έχουν σχεδόν εκθρονίσει τον μύθο της θηλυκότητας· αρχίζουν να κάνουν αισθητή την ανεξαρτησία τους με πολύ συγκεκριμένους τρόπους· δεν καταφέρνουν όμως εύκολα να βιώσουν απόλυτα την κατάστασή τους ως ανθρώπινα όντα. Έχοντας ανατραφεί από γυναίκες, μέσα στους κόλπους ενός γυναικείου κόσμου, ο φυσιολογικός προορισμός τους είναι ο γάμος, ο οποίος στην πραγματικότητα τις υποδουλώνει ακόμα και σήμερα στον άντρα· το ανδρικό κύρος κάθε άλλο παρά έχει εξαλειφθεί: στηρίζεται ακόμα σε γερές οικονομικές και κοινωνικές βάσεις. Είναι συνεπώς αναγκαίο να μελετήσουμε πολύ προσεκτικά την παραδοσιακή μοίρα της γυναίκας. Θα προσπαθήσω να περιγράψω πώς η γυναίκα μαθαίνει την κατάστασή της, πώς τη βιώνει, σε τι είδος σύμπαντος βρίσκεται εγκλωβισμένη, ποιους τρόπους διαφυγής έχει. Και μόνο αν όλα αυτά γίνουν κατανοητά, μόνο τότε θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που, έχοντας κληρονομήσει ένα βαρύ παρελθόν, προσπαθούν να χτίσουν ένα καινούργιο μέλλον. Σιμόν ντε Μποβουάρ Το "Δεύτερο φύλο" κυκλοφόρησε το 1949 και αποτέλεσε το απόλυτο έργο αναφοράς του φεμινιστικού κινήματος. Εξήντα χρόνια μετά, ενώ η φεμινιστική ουτοπία ξεφτάει καθώς σεξιστικές αντιλήψεις και πρακτικές επανέρχονται σε πολλά σημεία του πλανήτη, το "Δεύτερο φύλο" αξίζει να ξαναδιαβαστεί ως ορόσημο της ιστορίας του γυναικείου κινήματος.

Ντάριο Φο-Φράνκα Ράμε:"Όλο σπίτι κρεβάτι κι εκκλησία"


Ο Ντάριο Φο γεννήθηκε το 1926 στο Σαν Τζιάνκο, κοντά στο Βαρέζε της Ιταλίας. Μεταξύ άλλων είναι θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός και σκηνογράφος. Σπούδασε αρχιτεκτονική, την οποία όμως εγκατέλειψε για να ασχοληθεί με το θέατρο, αρχικά ως σκηνογράφος, ύστερα ως ηθοποιός και, φυσικά, ως συγγραφέας και σκηνοθέτης. Ο ίδιος ερμήνευσε αρκετά από τα έργα του, ενώ έγραψε πολλά για την Ιταλική Ραδιοφωνία και τον κινηματογράφο. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από τον αντικομφορμισμό και τη δυνατή σάτιρα απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική, την εκκλησία και την ηθική, που βαραίνουν την καθημερινή μας ζωή διαιωνίζοντας τον ιδιόμορφο κοινωνικό μεσαίωνα που διανύουμε. Το 1997 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί και έχουν ανέβει σε θέατρα όλου του κόσμου. -Η Φράνκα Ράμε ήταν σύζυγος του Ντάριο Φο, ηθοποιός του θεάτρου, θεατρική συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια.

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Μάργκαρετ Άτγουντ:"Η κλέφτρα κίσσα".


Η Ζένια είναι η προσωποποίηση της καθαρής, αχαλίνωτης κακίας. Επιδιώκει τον όλεθρο, την καμένη γη. Όλοι έχουν συναντήσει κάποια γυναίκα σαν τη Ζένια - όμορφη, έξυπνη και άπληστη, άλλοτε ύπουλη, άλλοτε ευάλωτη, ανασφαλή και ανελέητη, θυελλώδες επίκεντρο του ίδιου του ατέρμονα θρύλου της. Η Ροζ, η Τσάρις και η Τόνι ήταν όλες φίλες της Ζένια στη δεκαετία του ’60. Όλες τους κάποτε υπέφεραν εξαιτίας της· απέσπασε τη συμπόνια τους, πρόδωσε την εμπιστοσύνη τους και άρπαξε τους άντρες τους, εκμεταλλευόμενη και τις δικές τους αδυναμίες, αφού, όπως λέει η Τόνι, «άνθρωποι σαν τη Ζένια δε διασχίζουν ποτέ το κατώφλι σου αν δεν τους προσκαλέσεις». Και τώρα η Ζένια είναι νεκρή κι αυτές οι τρεις γυναίκες έχουν παρακολουθήσει - με μεγάλη ανακούφιση - την κηδεία της. (...)

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Χαρούκι Μουρακάμι:"Τις μικρές ώρες"


Άνθρωποι της νύχτας, του περιθωρίου. Ένας τρομπονίστας τζαζ, η ιδιοκτήτρια ενός "ερωτικού" ξενοδοχείου, μια Κινέζα πόρνη που την έχει σπάσει στο ξύλο κάποιο στέλεχος εταιρείας. Δυο αδελφές, η Έρι, ένα μοντέλο που ο λήθαργός του ταυτίζεται με λήθη, και η Μάρι, μια φοιτήτρια που θα συναντήσει τον στοιχειωμένο θίασο τις μικρές ώρες. Οι δυο αδελφές και οι πλανόδιοι του μεσονυκτίου, παρά την άβυσσο που τους χωρίζει, συνδέονται με μυστικά και ανάγκες που θα αποδειχτούν ισχυρότερα από καθετί. Σύντομα καταλαβαίνουμε ότι η Έρι, βυθισμένη σε έναν αφύσικο ύπνο, είτε θα ξυπνήσει ξαναγεννημένη, είτε θα χαθεί. Το μυθιστόρημα αυτό του Μουρακάμι είναι μια αφήγηση που σε υπνωτίζει και, ταυτόχρονα, μια διαφορετική ανάγνωση του χρόνου. Ζητά την ισορροπία ανάμεσα στον εαυτό και τον Άλλο, ανάμεσα στην αυτοσυνείδηση και την αλληλοκατανόηση, τη σκέψη, τη συμπάθεια και την αγάπη. Το χιούμορ, η οξύνοια και η γνωστή διορατικότητα του μεγάλου Ιάπωνα συγγραφέα σμίγουν με μια πνευματικότητα σπάνια και με ένα λόγο διακριτικό περί ήθους, και δίνουν ακόμα ένα αριστούργημα, σύντομο, άκρως ιδιαίτερο και, ως συνήθως, απολαυστικό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Χαρούκι Μουρακάμι:"Ο Άχρωμος Τσουκούρου Ταζάκι και τα Χρόνια του Προσκυνήματός Του"


Ο Τσουκούρου, ένας τριανταεξάχρονος σχεδιαστής σιδηροδρομικών σταθμών, που το όνομά του σημαίνει "φτιάχνω" ή "χτίζω" -όχι όμως "δημιουργώ"-, πιστεύει πως διάγει βίο άχρωμο, χωρίς ίχνος προσωπικότητας. Στα είκοσί του απορρίπτεται, για άγνωστους λόγους και με συνοπτικές διαδικασίες, από την εξιδανικευμένη παρέα του: δυο αγόρια και δυο κορίτσια, με ονόματα που παραπέμπουν αντίστοιχα σε τέσσερα διαφορετικά χρώματα. Ο "άχρωμος" Τσουκούρου αποδέχεται την απόρριψη σιωπηρά, φτάνει λόγω του συναισθηματικού σοκ στα πρόθυρα του θανάτου και τελικά επανέρχεται στην κανονική ζωή του χωρίς να έχει ουσιαστικά συνέλθει. Ώσπου έπειτα από δεκαέξι χρόνια, η Σάρα, μια γυναίκα που τον ενδιαφέρει σοβαρά, διαβλέπει το συναισθηματικό του μπλοκάρισμα, θέτει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων και τον ωθεί στο αυτονόητο: να επιδιώξει, έστω και εκ των υστέρων, μια εκ βαθέων επαφή με την "πολύχρωμη" παρέα του για να φωτίσει τις λεπτομέρειες του βαθιά κρυμμένου ψυχικού τραύματός του, να κατανοήσει τα αίτια και να χειριστεί την πραγματικότητα με τρόπο λυτρωτικό για τον ίδιο και για τη μεταξύ τους σχέση. Ο κορυφαίος Χαρούκι Μουρακάμι αποτυπώνει με μαεστρία στο χαρτί την αξιομνημόνευτη ιστορία ενός νεαρού άντρα που τον στοιχειώνει μια τεράστια απώλεια. Μια ιστορία για όνειρα και εφιάλτες, για τα ταξίδια στο παρελθόν που είναι απαραίτητα για να θεραπευτεί το παρόν. (Από την παρουσίαση το οπισθόφυλλο του βιβλίου) "Δε θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Είμαι απλώς κάποιος που μπορεί να γράψει. Ναι. Έχω την αίσθηση ότι ζω παράλληλες ζωές. Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί είμαι συγγραφέας αυτή τη στιγμή. Δεν υπάρχει κάποιος ξεκάθαρος, τουλάχιστον από πλευράς καριέρας, λόγος για τον οποίο έγινα συγγραφέας. Κάτι συνέβη κι έγινα συγγραφέας. Και τώρα είμαι επιτυχημένος συγγραφέας. Όταν επισκέπτομαι τις ΗΠΑ ή την Ευρώπη, είναι πολλοί αυτοί που με ξέρουν. Είναι τόσο περίεργο. Πριν από λίγα χρόνια βρέθηκα στη Βαρκελώνη για μια παρουσίαση βιβλίου μου και ήρθαν χίλια άτομα. Έρχονταν κορίτσια και με φιλούσαν. Πραγματικά εξεπλάγην. Τι μου συνέβη; Με τη σύζυγό μου είμαστε παντρεμένοι περίπου σαράντα χρόνια. Παραμένει φίλη μου. Συζητάμε, πάντα συζητάμε. Με βοηθάει πολύ. Μου δίνει συμβουλές για τα βιβλία μου. Σέβομαι τη γνώμη της. Πού και πού τσακωνόμαστε. Καμιά φορά η γνώμη της είναι πολύ αυστηρή. Ίσως και να το χρειάζομαι αυτό. Αν έκανε το ίδιο ο επιμελητής μου, θα θύμωνα. Μπορώ ν' αλλάξω επιμελητή, αλλά δεν μπορώ ν' αλλάξω τη γυναίκα μου. Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία. Μου αρέσει ν' ακούω μουσική. Μαζεύω δίσκους. Και γάτες. Δεν έχω καμία γάτα αυτή τη στιγμή. Όταν, όμως, δω γάτα στον δρόμο, αμέσως χαίρομαι" (Απόσπασμα από τη συνέντευξη του Χαρούκι Μουρακάμι στο www.theguardian.com)