Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Ρόμπερτ Γκρέιβς:"Κλαύδιος ο Θεός"(Δίτομο).


Στη συνέχεια του "Εγώ, ο Κλαύδιος", ο ρωμαίος αυτοκράτορας, που παραδόξως παρέμενε υποστηρικτής της Δημοκρατίας, γράφει από τη δικιά του σκοπιά την ιστορία της βασιλείας του. Ο κόσμος θεωρούσε τον Κλαύδιο έναν αξιοθρήνητο βλάκα. Αλλά, ο τρόπος της βασιλείας του, που περιγράφει, είναι κάθε άλλο παρά ανόητος. Έχοντας μυηθεί στη βασιλεία με δισταγμό, αναδύεται σαν ένας άνθρωπος που έσφαλε προς την καλή πλευρά της φύσης και της ευπιστίας. Οι απλοί άνθρωποι και οι απλοί στρατιώτες θα είναι αυτοί που θα τον υποστηρίζουν στίς προσπάθειές του να επιδιορθώσει τις ζημιές που προκάλεσε η βασιλεία του Καλιγούλα, στις σχέσεις του με τον Εβραίο βασιλιά Ηρώδη Αγρύπα, στην κατάκτηση της Βρετανίας και στην τελευταία του αναμέτρηση με τη γυναίκα του, την επιπόλαιη Μεσσαλίνα. (. . .)

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Ηλίας Πετρόπουλος:"Ο κουραδοκόφτης".


Ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο οποίος πάτησε κιόλας τα εβδομήκοντα, καλά να 'ναι, ενσαρκώνει αυτό το αλλόκοτο είδος του αγοραίου που έχει καταπιεί βιβλιοθήκες, του αετονύχη που μπορεί να μιλάει τη γλώσσα του οιουδήποτε χωρίς να χάνει τίποτα από την προσωπικότητά του. Το επίτευγμα δεν είναι μικρό, αν αναλογιστούμε ότι η αδελφότητα των γραμμάτων και των επιστημών στα καθ' ημάς, διαπνεόταν πάντα από μια έκδηλη αντιπάθεια προς την ζόστομη λαϊκότητα. (...) Για να αποτιμήσουμε την πετροπούλεια φιλολογία - μιλάμε για ένα πελώριο έργο - θα έπρεπε να σταθούμε στα επιμέρους θέματα: φυλακή, κλεψιά, καλιαρντά, μπουρδέλο, καφές, μουστάκι, χασίσι, υπόκοσμος, ψειρολογία, φουστανέλα, φασουλάδα, κλπ., κλπ. Το ζήτημα δεν είναι τα παιδιά, όπως λένε οι γέροντες, αλλά η μήτρα που τα γεννάει. Σε τι σκαμνιά κάθισε, δηλαδή, ο συγγραφέας και σε τι σχολεία ξεσκόλισε. Ποιο είναι, τέλος πάντων, το κρυφό μεράκι αυτής της πρωτοφανούς λαογραφίας και σκατογραφίας, η οποία, χωρίς καλά καλά να το συνειδητοποιήσει, έχει προαχθεί σε πρώτης τάξεως πατριδογνωσία; (...) Εκεί ακριβώς διέπρεψε ο Πετρόπουλος. Δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία τα θέματα: μπορεί να είναι προκλητικά, λαϊκά, σκαμπρόζικα. Αδιάφορο. Στα χέρια ενός άλλου θα ευτελίζονταν και θα έχαναν κάθε ενδιαφέρον. Αντίθετα, αποκτούν χαρακτήρα διότι τα εγκολπώνεται ένας άνθρωπος βαθύτατα τσακωμένος με τη νεοελληνική πραγματικότητα. Για να θυμηθούμε και λίγο τους διανοούμενους της προτεσταντικής Ρωσίας, μόνο όταν αναθεματίσεις τον τόπο σου τον μαθαίνεις. Αλλιώς, απλώς τον ανέχεσαι. Κατά συνέπεια, η εξορία, ο εκτοπισμός στην πορεία του Πετρόπουλου ενήργησε δημιουργικά, σαν ελιξήριο ευφυΐας και έμπνευσης. Αξίζει να τονίσουμε ότι δεν υποκύπτει στη νοσταλγία. Φανερά, τουλάχιστον. Διαγράφοντας το «τι Παρίσι, τι Αθήνα», έκανε έργο ζωής να αφηγηθεί το νεοελληνικό βίο σε όλες του τις περιφρονημένες διαστάσεις. Το αποτέλεσμα είναι έξοχο, διότι δεν έχουμε μόνο τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση, αλλά τον άνθρωπο που ξεπήδησε πάνοπλος από αυτή τούτη την ανάγκη: ο τόπος τον χρειαζόταν και τον έπλασε. (...) ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Ηλίας Πετρόπουλος:"Εγχειρίδιον του Καλού Κλέφτη".


"Το "Εγχειρίδιον του Καλού Κλέφτη" αυτοχαρακτηρίζεται χάρη στον υπότιτλο Λαϊκόν και Μακάβριον Ευθυμογράφημα· που, φρονώ ότι, εμπεριέχει τρεις δείκτες για την κατανόηση του βιβλίου μου. Υποψιάζομαι πως έκανα αρκετή ζημιά με την δημοσίευσή του. Αν, όντως, είναι έτσι, τότε ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες. Όσο για την (ενίοτε) αθυρόστομη προκλητικότητα του Εγχειριδίου θα προτιμούσα να ανατρέξω σε κάποιες συνεντεύξεις μου, όπου επιμένω πως η προκλητικότητα δεν είναι παρά ένα όπλο, μια μέθοδος - και ποτέ ένας στόχος".

Ηλίας Πετρόπουλος:"Ρεμπέτικα τραγούδια".


[...] Για να έχω μια πρόσβαση στο ρεμπέτικο τραγούδι (ή, γενικότερα, στον υπόκοσμο) έπρεπε να ξέρω την αργκό. Δεν διαθέτουμε ένα αργκοτικό λεξικό. Ήμουν υποχρεωμένος να γράψω ένα λεξικό της αργκό. Δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για τους καπανταήδες της Ισταμπούλ· ούτε καν το γλωσσικό τους ιδίωμα. Ήμουν υποχρεωμένος να σπουδάσω τουρκολογία. Δεν υπάρχουν βιβλία για την ανάπτυξη των πολιτειών μας. Αναγκάστηκα να καταρτίσω ένα ντοσιέ περί της κοινωνικής τοπογραφίας και πολεοδομίας της χώρας μας. Μπορώ να συνεχίσω έτσι επ' άπειρον. Τα Προλεγόμενα δεν σηκώνουν γιατρειά. Ξαναβγάζω τα «Ρεμπέτικα τραγούδια» διατηρώντας και εμπλουτίζοντας την παλιά τριμερή κατάταξη της ύλης των: εισαγωγή / ανθολογία / εικονογράφηση. Οι πρόσφατες ιδέες μου πάνω στο ρεμπέτικο τραγούδι θα δημοσιευθούν σε ένα άλλο χωριστό βιβλίο. Θα ονομάζεται «Παρα-ρεμπετολογία». (Από τον πρόλογο του συγγραφέα)

Ηλίας Πετρόπουλος:"Τα μικρά ρεμπέτικα".


Στην Ελλάδα, τα τελευταία πενήντα χρόνια, και, ιδιαιτέρως, στην εποχή του Εμφύλιου Πολέμου (1946-1949), όλα τα λαϊκά στρώματα ετραγούδησαν κάποια ιδιόρρυθμα τραγούδια, γεμάτα παράπονο και πάθος, και έρωτα και πίκρα, τραγούδια μελαγχολικά που διηγόντουσαν τα παθήματα των ασήμαντων ανθρώπων. Τα τραγούδια αυτά τα ονομάζουν ρεμπέτικα τραγούδια. Μετά το 1950 τα ρεμπέτικα τραγούδια γνώρισαν μεγάλην επιτυχία, και, ταυτόχρονα, γρήγορη ποιοτική πτώση. Τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι τα τραγούδια του ελληνικού υποκόσμου. Ακριβέστερον, ρεμπέτικα τραγούδια είναι τα τραγούδια των ρεμπέτηδων. Τους ρεμπέτες τους λένε και μάγκες. Είναι πολύ δύσκολο να δοθεί ο ορισμός του ρεμπέτη, ή μάγκα. Γενικά, θα μπορούσε να πει κανένας ότι ο ρεμπέτης (ή μάγκας) είναι ένας άνθρωπος που ζει με ιδιόρρυθμο τρόπο έξω από την συνηθισμένη κοινωνική ροή. (. . .)

Νέαρχος Γεωργιάδης:"Ρεμπέτικο και πολιτική".


Η Εθνική Αντίσταση και το Λαϊκό Τραγούδι των πόλεων είναι τα δύο κοινωνικά φαινόμενα που γνώρισαν την ομόθυμη συμμετοχή ή επιδοκιμασία της πλειοψηφίας των Ελλήνων στον αιώνα μας - δύο λαϊκά κινήματα που άφησαν πίσω τους απόλυτα θετικό και υποδειγματικό έργο, το ένα στον πολιτικό, το άλλο στον πολιτισμικό τομέα. (. . .) Το βιβλίο αυτό στοχεύει να τοποθετήσει απ' την αρχή τη μελέτη του θέματος πάνω σε μια αυστηρά επιστημονική βάση και να δείξει με τρόπο τεκμηριωμένο τον κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα του Λαϊκού Τραγουδιού. (. . .)

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Ίταλο Καλβίνο:"Οι αόρατες πόλεις".


"Τι είναι όμως σήμερα η πόλη για μας; Σκέφτομαι ότι έγραψα κάτι σαν τελευταίο ποίημα αγάπης για τις πόλεις, τη στιγμή που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να τις ζήσουμε. Η κρίση της πολύ μεγάλης πόλης είναι η άλλη όψη της κρίσης της φύσης. (...) Βιβλία όμως που προφητεύουν καταστροφές και αποκαλύψεις υπάρχουν ήδη πολλά· το να γράψει κανείς ακόμα ένα, θα ήταν πλεονασμός και κάτι τέτοιο δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου. Αυτό που ο δικός μου Μάρκο Πόλο θέλει να ανακαλύψει είναι οι κρυφές αιτίες που οδήγησαν τους ανθρώπους να ζήσουν στις πόλεις, αιτίες που μπορούν να ισχύουν πέρα και πάνω από οποιαδήποτε κρίση. Οι πόλεις είναι ένα σύνολο πραγμάτων: απομνημονεύσεων, επιθυμιών, σημείων μιας γλώσσας· οι πόλεις είναι τόποι ανταλλαγών, όπως εξηγούν όλα τα βιβλία της οικονομίας, αλλά οι ανταλλαγές αυτές δεν είναι μονάχα ανταλλαγές εμπορευμάτων, είναι και ανταλλαγές λέξεων, πόθων, αναμνήσεων. Το βιβλίο μου ανοίγει και κλείνει με εικόνες ευτυχισμένων πόλεων που συνεχώς αλλάζουν σχήμα και χάνονται, κρυμμένες μέσα σε δυστυχισμένες πόλεις..." Το βιβλίο που θεωρείται από πολλούς ως το αριστούργημα του Ιταλό Καλβίνο σε νέα μετάφραση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σώτη Τριανταφύλλου:"Σπάνιες Γαίες".


Ο Πραβιέν Σεργκέγεβιτς Μακάρεφ γεννήθηκε στο Μουρμάνσκ, στη βορειοδυτική Ρωσία, δέκα χρόνια μετά την επανάσταση των μπολσεβίκων. Σπούδασε εδαφολογία στο Λένινγκραντ, ερωτεύτηκε μια ακροβάτισσα, διέπραξε ένα έγκλημα. Ύστερα, γνώρισε έναν Άγγλο κατάσκοπο: η φιλία αυτή τον οδήγησε σε μια απόφαση που δεν πραγματοποίησε. Αναζητώντας Σπάνιες Γαίες, ο Μακάρεφ άκουσε τις γοργόνες να τραγουδάνε και τους ψιθύρους της ιστορίας που μορφάζει σαν τέρας. Αυτό το βιβλίο είναι τα απομνημονεύματά του. "Κοιμόμασταν σε μεταλλικές κουκέτες, ξυπνούσαμε μαζί το πρωί - ο Βαλόντια κι ο Ανατόλι φρέσκοι φρέσκοι, εγώ κατάκοπος με μαύρους κύκλους γύρω απ' τα μάτια. Πετάγονταν απ' τα κρεβάτια τους ολόχαροι, φλύαροι· το πάτωμα έτριζε καθώς έκαναν πενήντα κάμψεις μετρώντας τες μεγαλοφώνως. Ύστερα, ξυρίζονταν σιγοτραγουδώντας, έριχναν πάνω τους μεγάλες ποσότητες κολόνιας λεμονιού και στη συνέχεια τρέχαμε όλοι μαζί στα μαθήματα, στις παραδόσεις, στα εργαστήρια και στις εξετάσεις. Φοιτητική ζωή. Μελετούσαμε γύρω από μια μεγάλη σανίδα τοποθετημένη σε τέσσερα πόδια -εδαφοχημεία, αγρογεωλογία-, τρώγαμε μαζί στην τραπεζαρία (χοντρά, καραβίσια μακαρόνια και πυκνόρρευστες σούπες με ετερόκλητα υλικά και αηδιαστική γεύση), ακούγαμε πλάκες από έναν παλιό φορητό φωνογράφο και, κάθε τόσο, σοβατίζαμε τον ξεφλουδισμένο τοίχο. Σ' αυτόν τον τοίχο ήταν κρεμασμένα σημαιάκια της Σπαρτάκ Μόσχας, μια αφίσα από έναν αγώνα του 1936 με την Ντυνάμο και η φωτογραφία ενός περίφημου ποδοσφαιριστή που έδειχνε με καμάρι τη φανέλα 1 - εγώ πάντως δεν τον είχα ακούσει ποτέ. Δεν είμαι αθλητικός τύπος· όταν μια φορά πήγα μαζί με τον Βαλόντια και τον Ανατόλι στο γήπεδο με μπέρδεψε η αλλαγή των τερμάτων στο ημίχρονο". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ:"Η Καρδιά ενός Σκύλου".


"Το πλάσμα ντύθηκε. Τη φανέλα δέχτηκε να τη φορέσει, γελώντας σχεδόν εύθυμα. Αρνήθηκε όμως το σώβρακο και διαμαρτυρήθηκε με βραχνά ξεφωνητά: "Άει χάσου, σκυλομούρη, Άει χάσου!" Τελικά τον ντύσαμε. Τα ρούχα του ήταν πολύ μεγάλα γι' αυτόν. Το πλάσμα μπορεί τώρα να προφέρει πολλές λέξεις: "Ταξί", "γεμάτος", "απογευματινή εφημερίδα", "πάρε ένα σπίτι για τα παιδιά" και κάθε γνωστή ρώσικη βρισιά. Η εμφάνιση του είναι παράξενη. Αυτός τώρα έχει τρίχες μονάχα στο κεφάλι του, στο πηγούνι και στο στήθος. Οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος είναι γυμνό και το δέρμα είναι απαλό. Η περιοχή των γεννητικών του οργάνων τώρα έχει την εμφάνιση άγουρου άντρα. Το κρανίο του έχει πλατύνει αξιοσημείωτα. Βλέφαρο χαμηλό, που μεγαλώνει συνέχεια. Θεέ μου, Θα τρελαθώ!..." Το μυθιστόρημα "Η Καρδιά ενός Σκύλου" ανήκει στον "φανταστικό ρεαλισμό". Είναι με λίγα λόγια ένα υπερρεαλιστικό αφήγημα που αφήνει την φαντασία να καλπάσει, επιτρέποντας σε διάφορες υπερφυσικές δυνάμεις να ενεργοποιηθούν και να ανακατωθούν με τις υποθέσεις του σύγχρονου ανθρώπου. Ο συγγραφέας με εκπληκτικό τρόπο κατορθώνει να συνδέει υπερβολικά τραγελαφικές ιδέες, ενσωματώνοντάς τες μέσα σε μια στρωτή ρεαλιστική αφήγηση. Με την τεχνική του αυτή τονίζει μ' ένα θαυμάσιο τρόπο την αντίθεση ανάμεσα στη μορφή και το περιεχόμενο. Βασικά όμως το μυθιστόρημα αυτό είναι μια λαμπρή στιγμή που συνεχίζει την μεγάλη παράδοση της ρωσικής σάτιρας από τα χρόνια του τσαρισμού. Ο συγγραφέας τέμνει με το νυστέρι του το νεαρό σώμα μιας επανάστασης, που 'χε τη δύναμη ακόμα να στέκεται κριτικά απέναντι στο ίδιο της τον εαυτό. Η επιτυχία του μυθιστορήματος ξεπέρασε τις προσδοκίες του συγγραφέα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ζακλίν ντε Ρομιγύ-Τρεντέ Μονίκ:"Μαθήματα Ελληνικών".


[...] Με τις εξαίρετες ιδιότητες της ελληνικής γλώσσας θα ασχοληθεί τούτο το βιβλίο, όχι για να διδάξει τις μορφές ή τους κανόνες της, αλλά για να περιγράψει τις ομορφιές της. Σκοπός μας είναι να αναδείξουμε μέσα από μια σειρά παραδειγμάτων τις λεπταίσθητες εκφραστικές αποχρώσεις που παρήγαγε η ελληνική γλώσσα με τους τόσο ιδιαίτερους μηχανισμούς της, και να επιχειρήσουμε υπό αυτή τη σκοπιά να ερμηνεύσουμε τόσο την εκπληκτική επίδραση και διάδοση της γλώσσας αυτής σε έναν ευρύτατο γεωγραφικό τομέα όσο και τον τρόπο με τον οποίο άφησε τη σφραγίδα της στις περισσότερες γλώσσες τις Ευρώπης, με πρώτη τα λατινικά, στο πέρασμα των αιώνων. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ) Σε μια εποχή έντονων ανακατατάξεων η 96χρονη Ζακλίν ντε Ρομιγύ εξακολουθεί να είναι η πιο ζωηρή υπέρμαχος μιας υπόθεσης φαινομενικά χαμένης: της διατήρησης των ελληνικών γραμμάτων στα ευρωπαϊκά σχολεία. Η συγκυρία είναι δύσκολη. Πρώτον, τίθεται το ερώτημα πόσες πιθανότητες έχει η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας να επιζήσει στον καιρό της "ψηφιακής επανάστασης" και της διάδοσης του Διαδικτύου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εδώ και μισό αιώνα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες πλήττει τις κλασικές σπουδές μια ιδιαιτέρως σοβαρή και επικίνδυνη κρίση. Εκδηλώθηκε αντίδραση στην ιδέα ότι τα αρχαία έργα ήταν ανέκαθεν ανώτερα. Υποστηρίχτηκε η άποψη ότι έχουμε "κατακλυστεί από τα ελληνικά!". Δημιουργήθηκαν έριδες που θα μπορούσαν να συνοψιστούν στον τίτλο "Διαμάχη ανάμεσα στους Αρχαίους και στους Σύγχρονους". Σε αυτόν τον αγώνα η μεγάλη κυρία των ελληνικών γραμμάτων προχωρεί για άλλη μία φορά ένα βήμα μπροστά από την εποχή της. Προβλέπει ότι η κρίση θα είναι σύντομη. Και προκειμένου να μην τρέφει κανείς καμία αμφιβολία ως προς αυτό, αφήνει μία ακόμη παρακαταθήκη στους επιγόνους της με το βιβλίο ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ... (ΜΑΙΡΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/1/2010)

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Σαρλ Μπωντλαίρ:28 Ποιήματα".


Ο ΕΧΘΡΟΣ: Τα νιάτα μου ήταν μια καταιγίδα σκοτεινή, Εδώ κι εκεί από λαμπερές αχτίδες φωτισμένη· Τόσο που τον ερήμαξαν βροχές και κεραυνοί, Που δροσερός στον κήπο μου καρπός δεν απομένει. Βαθιά μου το φθινόπωρο έχει κιόλας απλωθεί, Και θα χρειαστεί ναι το τσαπί ν' αδράξω και το φτυάρι, Κι αυτή μου που η νεροποντή την έχει συνεπάρει Κι άνοιξαν λάκκοι μνήματα, να ξανασιάξω γη. Μα ποιος θα πει αν τα λουλούδια τα νέα που λαχταρώ Σ' αυτό το χώμα το πλυμένο ωσάν ακρογιαλιά, Θε να 'βρουν την τροφή για ν' αυξηθούν, τη μυστικιά; -Ω πόνε! Ω πόνε! Μας την τρώει τη ζωή μας ο Καιρός, Κι ο σκοτεινός Εχθρός που την καρδιά μας ροκανίζει Απ' το αίμα εμείς που χάνουμε, σφρίγος κι αλκή αυξαίνει και χλοΐζει. (Από την έκδοση)

Ζωρζ Μπατάιγ:"Το γαλάζιο του ουρανού".


Ο Μπατάιγ ολοκληρώνει το "Γαλάζιο του ουρανού" τον Ιούνιο του 1935, παραμονές του Ισπανικού Εμφυλίου. Κυριαρχεί ο ερωτισμός και ατμόσφαιρα πολιτικής τραγωδίας, σε μια αφήγηση γυμνή και χωρίς διάκοσμο, "αντι-λογοτεχνική". Η δράση τοποθετείται ανάμεσα στο Λονδίνο, το Παρίσι και τη Βαρκελώνη. 1935, 1957. Χρειάζεται να περάσουν δύο δεκαετίες μέχρι να δει το φως ένα σκάνδαλο, ένα σοκ για τους κατά παράδοση "μισοκοιμισμένους αναγνώστες μυθιστορημάτων ". Το "Γαλάζιο του ουρανού", όντως, δεν δείχνει "την παραμικρή συγκατάβαση για το σημερινό αισθητικό κριτήριο, κάτι που φοβάμαι πώς κανείς φυσιολογικός εκδότης δεν θέλει... Ιδού ένα βιβλίο πού δεν έχει τίποτε το ανθρωπιστικό! Χωρίς να είναι κακή λογοτεχνία, χωρίς να κάνει παραχωρήσεις στις πολιτικές προτιμήσεις της εποχής... Παραείναι καλό για τους κυρίους αυτούς " γράφει ο Andre Masson το καλοκαίρι του '35. Στο βιβλίο, όπου ο συγγραφέας έρχεται αντιμέτωπος με τον κυκλώνα της Ιστορίας, αντανακλώνται μια δική του προσωπική ηθική και ερωτική κρίση στις αρχές της δεκαετίας του '30, οι προβληματισμοί του για τον φασισμό, η έννοια του ιερού και η απουσία του θεού, οι αναζητήσεις του στα θέματα του ερωτισμού, της ψυχανάλυσης και της ψυχοπαθολογίας. Ένας πρόχειρος κατάλογος από το "Γαλάζιο" είναι εύγλωττος: αγωνία, σύμπλεγμα ευνουχισμού, κατάθλιψη, εμμονές, μεγαλομανία, φετιχισμός, σαδομαζοχισμός. Τρέλα. Το μέτρο της δικής του "τρελής λογοτεχνίας" είναι η αταξία, η βία ως βάση της τέχνης που βρίσκει το βηματισμό της "μέσα από αλλεπάλληλες καταστροφές". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) "Το γαλάζιο του ουρανού" αντιστρέφει αυτή τη φρόνιμη ηθική, περιγράφοντας ένα πρόσωπο που αναλώνεται μέχρι να αγγίξει το θάνατο, με μεθύσια, λευκές νύχτες και σαρκικές ηδονές. Αυτή η δαπάνη, εθελούσια και συστημική, είναι μια μέθοδος που μετασχηματίζει την απώλεια σε γνώση και αποκαλύπτει τον ουρανό στα χαμηλά. [...]" (Από ένθετο φυλλάδιο της πρώτης έκδοσης του 1957)

Ναζίμ Χικμέτ:"Ποιήματα".


"του σίδερου του κάρβουνου και της ζάχαρης και του πορφυρού χαλκού και της υφαντουργίας και του έρωτα και της καταπίεσης και της ζωής και όλης της βιομηχανίας και τ' ουρανού και της ερήμου και του γαλάζιου ωκεανού και των θλιμμένων ποταμών και της οργωμένης γης και των πόλεων η μοίρα θ' αλλάξει ένα ξημέρωμα ένα ξημέρωμα στου σκοταδιού την άκρη όταν εκείνοι θα στηρίξουνε βαριά τα χέρια τους στο χώμα και θ' ανασηκωθούνε" (Από την έκδοση)

Ουίλιαμ Μπλέηκ:"Ποιήματα".


Σαρλ Μπωντλαίρ:"Είκοσι πεζά ποιήματα".


ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ "Η Σελήνη, πού είναι η παραξενιά η ίδια, κοίταξε από το παράθυρο την ώρα πού κοιμόσουν στην κούνια σου και είπε στον εαυτό της : "Αυτό το παιδί μ' αρέσει". Και κατέβηκε με μαλακές κινήσεις τη συννεφένια σκάλα της και πέρασε αθόρυβα ανάμεσα απ' τα τζάμια. Έπειτα απλώθηκε πάνω σου με την απαλή τρυφερότητα μιας μητέρας και απόθεσε τα χρώματά της πάνω στο πρόσωπό σου. Οι κόρες των ματιών σου έμειναν πράσινες, και τα μάγουλά σου ασυνήθιστα χλωμά. Κοιτάζοντας με θαυμασμό αύτη την επισκέπτρια τα μάτια σου μεγάλωσαν τόσο παράξενα και σου έσφιξε τόσο τρυφερά το στήθος, πού σου 'μείνε για πάντα η επιθυμία για δάκρυα. Ωστόσο, μέσα στο ξέσπασμα της χαράς της, η Σελήνη γέμιζε όλο το δωμάτιο σα μια φωσφορική ατμόσφαιρα, σαν ένα λαμπερό ψάρι- και όλο αυτό το ζωντανό φώς σκεπτόταν και έλεγε : "Θα υποστείς αιώνια την επιρροή του φιλιού μου. Θα 'σαι όμορφη με το δικό μου τρόπο. Θα αγαπήσεις αυτό πού αγαπώ και αυτό πού μ' αγαπά : το νερό, τα σύννεφα, τη σιωπή και τη νύχτα, την απέραντη και πράσινη θάλασσα· το άμορφο και χιλιόμορφο νερό· τον τόπο όπου δε θα πάς· τον εραστή πού δε θα γνωρίσεις· τα τερατόμορφα λουλούδια· τα αρώματα πού φέρνουν παραλήρημα· τις γάτες πού λιγώνονται πάνω στα πιάνα και πού βογκούν σα γυναίκες, με μια βραχνή Κάι γλυκιά φωνή! "Και θα αγαπηθείς από τούς εραστές μου, θα θαυμαστείς από τούς θαυμαστές μου. Θα είσαι η βασίλισσα των άνθρωπο πού 'χουν πράσινα μάτια, πού τούς έσφιξα κι αυτών το στήθος μέσ' στα νυχτερινά χάδια μου- αυτών πού αγαπούν τη θάλασσα, την απέραντη, ταραγμένη και πράσινη θάλασσα, το άμορφο και χιλιόμορφο νερό, των τόπο πού δεν βρίσκονται, τη γυναίκα πού δεν ξέρουν, τα σκυθρωπά λουλούδια πού μοιάζουν με λιβανιστήρια μιας άγνωστης θρησκείας, τα αρώματα πού παραλύουν τη θέληση, και τα άγρια και ηδονικά ζώα πού είναι τα σύμβολα της τρέλας τους". Γι' αυτό, καταραμένο αγαπημένο χαϊδεμένο παιδί, είμαι τώρα ξαπλωμένος στα πόδια σου, ψάχνοντας σ' όλο σου το πρόσωπο την αντανάκλαση της φοβερής Θεότητας, της μοιραίας νονάς σου, της δηλητηριάστριας παραμάνας όλων των φεγγαροπαρμένων".