Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Μάρω Δούκα:"Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ".


Γιατί η γερμανική κατοχή στα Χανιά παρατάθηκε μέχρι τον Μάιο του 1945; Και τι μπορεί να σημαίνει ότι η πόλη για δυο μήνες περίπου, από τον Μάιο έως τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, βρέθηκε υπό αγγλογερμανική κατοχή; Ένας παππούς ανήμπορος και μια εγγονή μπερδεμένη. Αντικριστά οι δυο τους. Και γύρω τους άνθρωποι. Δικοί τους και ξένοι. Η μια αφήγηση μέσα στην άλλη. Πώς το μεγάλο συμπλέκεται με το μικρό. Το ασήμαντο με το σημαντικό. Το σήμερα με το χθες. Οι νεκροί με τους επιζώντες. Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι μιας οριακής εποχής. Οι πρόθυμοι, οι δωσίλογοι, οι συνεργάτες, οι μαυραγορίτες. Οι πράκτορες, οι πατριώτες, οι αντάρτες. Και η αλήθεια; Και η ευθύνη; Και η εκδίκηση; Μνησιπήμων ο πόνος που δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε. Αλλά και ο πόνος για όσα θυμόμαστε. Γιατί "Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ" στις γραμμές του μύθου και της Ιστορίας.

Μάρω Δούκα:"Ένας σκούφος από πορφύρα".


Ποιος ήταν ο Αλέξιος Κομνηνός που θα πολεμούσε σ' Ανατολή και Δύση για να σώσει το Βυζάντιο από το χείλος του γκρεμού; Ποιες γυναίκες τον αγάπησαν; Ποιος προσπαθούσε να τον δηλητηριάσει; Γιατί η θυγατέρα του, η Άννα Κομνηνή, μισούσε τον αδελφό της, συναυτοκράτορα Ιωάννη; Γιατί η γυναίκα του, η Ειρήνη Δούκα, προωθούσε τον Νικηφόρο Βρυέννιο στον θρόνο; Άνθρωποι και γεγονότα· αποτυχίες, δάκρυα και καημοί, ελπίδες, οράματα που έσβησαν, χαρές που εξανεμίστηκαν, μικρότητες και πάθη. Το μυθιστόρημα «Ένας σκούφος από πορφύρα» φιλοδοξεί να ζωντανέψει την τελευταία αναλαμπή του Βυζαντίου και να μας ταξιδέψει σ' εκείνα τα δύσκολα χρόνια, μέσα από την αφήγηση ενός άσημου παλατιανού, που, αποσυρμένος στη Σινώπη του Πόντου, ξαναθυμάται, έμπλεος δέους, τα περασμένα.

Μαρω Δούκα:"Η πλωτή πόλη".


Η κεντρική ιστορία είναι απλή: Ο Μάρκος, σαραντάρης κοινωνιολόγος με ακαδημαϊκή καριέρα και συγγραφική δράση, νυμφευμένος στο Παρίσι με δυο παιδιά, συναντά την 28χρονη Όλγα, ανερχόμενη ηθοποιό που, ύστερα από έναν αποτυχημένο γάμο, ζει μόνη στην Αθήνα και περνούν μαζί ένα αλησμόνητο δεκαήμερο. Έκτοτε, οι δυο ήρωες αρχίζουν να ακροβατούν επικίνδυνα στα σχοινιά της επιθυμίας που οι ίδιοι τεντώνουν: εκείνος πάντα με δίχτυ ασφαλείας, εκείνη αδιάκοπα φλερτάροντας με τη σκοτεινή γοητεία του κενού. Η επιλογή των δυο πόλεων, Αθήνα - Παρίσι, ως κέντρων βάρους της εύθραυστης ισορροπίας τους, δεν υπακούει απλώς στις επιταγές του κοσμοπολιτισμού. Η απόσταση αναδεικνύεται σε πρωταγωνιστή του έρωτα, αλλά και σε πολύτιμο άλλοθι για τη φθορά του. (. . .)

Μάρω Δούκα:"Η αρχαία σκουριά".


«Λοιπόν εγώ, ονομάζομαι Μυρσίνη Παναγιώτου. Γεννήθηκα στο Παρίσι στις 25 του Ιούλη, 1949. Κατοικώ οδός Σινώπης 10, μοναχή μου. Ο πατέρας μου δεν κάνει τίποτα, η μητέρα μου έχει πεθάνει. Έχω αγωνιστεί στα χρόνια της δικτατορίας, στην αρχή, ως μέλος του Ρήγα. Προκηρύξεις και έντυπα γενικά. (. . .) Τώρα όχι, δεν είμαι ενταγμένη πουθενά. Η οικογένειά μου, δηλαδή ο πατέρας μου είναι σοσιαλιστής, έτσι λέει. Ούτε καν ξέρω πώς έγινα αριστερή. Υποθέτω ο πρώτος μου γκόμενος, ο Παύλος, ότι συνετέλεσε αποφασιστικά. (. . .) Μελλοντικό επάγγελμα δεν έχω, ίσως ασχοληθώ περισσότερο με το χορό, αν και με πήραν πια τα χρόνια. Έχω διαβάσει κάμποσα βιβλία, πάντως καθαρού μαρξιστικού περιεχομένου ελάχιστα. Μόνο τη 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, το Κράτος κι Επανάσταση και πεντ' έξι βιβλιαράκια ακόμη. Για τις ικανότητες και τις αδυναμίες μου δεν έχω τι να πω. Και τέλος πάντων πότε νιώθω ένας θεός πότε ένα πλάσμα»

Μάρω Δούκα:"Εις τον πάτο της εικόνας".


Ο Αλέξανδρος Παπαδάκος, τριαντάχρονος δικηγόρος, επιχειρεί να γράψει ένα βιβλίο. Κεντρικός ήρωάς του θα είναι ο μεσόκοπος ταξιτζής Αντώνης Λύτρας. Με φόντο την πνιγηρή πολιτική ατμόσφαιρα της διετίας 1988 - 1990 στην Ελλάδα. Ενώ καταρρέει ο υπαρκτός σοσιαλισμός και αλλάζει για άλλη μια φορά ο χάρτης της Ευρώπης. Μέσα από τη φαντασία, τα κρυμμένα τραύματα και το περιβάλλον του επίδοξου συγγραφέα, σταδιακά, εξυφαίνεται η διαπλοκή του πραγματικού με το επινοημένο. Το καθημερινό συνενώνεται με το διαχρονικό, το ασήμαντο με το σημαντικό, το πολύπλοκο με το απλό, υποστηρίζοντας, αλλά και υποβλέποντας, το ένα το άλλο. Πώς και γιατί εξαφανίζεται ο Αντώνης Λύτρας, καθώς περιφέρεται αναποφάσιστος και απελπισμένος παραμονές Χριστουγέννων στην Ομόνοια; Και πώς ο συγγραφέας - επινοητής του βιβλίου θα συναντηθεί με το φανταστικό ήρωά του; Ένα μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα, όπου αναδεικνύεται κλιμακωτά η πολυδιάστατη πεζότητα του ανθρώπου, καθώς οι υπαρξιακές αγωνίες και οι βιοτικές ανάγκες του συμπλέκονται εν θερμώ με τα δυσδιάκριτα αίτια και τις ανεπεξέργαστες αφορμές των γεγονότων εκείνων που έπειτα από χρόνια θα αποτελέσουν την πρώτη ύλη της Ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Γιασουνάρι Καβαμπάτα:"Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών".


Το σπίτι του τίτλου είναι ένας περίεργος οίκος ανοχής που απευθύνεται σε ηλικιωμένους άντρες - άντρες που έχουν χάσει προ πολλού τον ανδρισμό τους. Πληρώνουν για να περάσουν νύχτες ξαπλωμένοι δίπλα σε πανέμορφες γυμνές παρθένες, κοπέλες που έχουν ναρκωθεί και κοιμούνται έναν «ύπνο που θυμίζει θάνατο». Ο ήρωας, ο εξηνταεφτάχρονος γερο-Εγκούτσι, θα βρεθεί μπλεγμένος σε ένα νοσηρό παιχνίδι μεταξύ μοναξιάς, έρωτα και θανάτου, βιώνοντας την εμπειρία των γηρατειών σαν μια αληθινή τραγωδία. Τρεις ιστορίες από τον μεγάλο νομπελίστα συγγραφέα, τρεις παραβολές για την ανικανότητα του ανθρώπου να ζήσει ολοκληρωμένα τον ερωτισμό που βιώνει, ένα «αριστούργημα εσωτερικότητας» σύμφωνα με την άποψη του άλλου μεγάλου Ιάπωνα συγγραφέα Μισίμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ντόρις Λέσινγκ:"Το πέμπτο παιδί".


Η Χάριετ και ο Ντέιβιντ Λόβατ επιθυμούν τα ίδια πράγματα: αφοσίωση, αγάπη, οικογενειακή ζωή και, πάνω απ' όλα, ένα δικό τους σπίτι. Πεισματικά αποκομμένοι από τη μόδα της δεκαετίας του '60, αποφασίζουν να παντρευτούν και να βάλουν τα θεμέλια του παραδείσου τους σ' ένα μεγάλο βικτοριανό σπίτι. Στην αρχή όλα είναι ειδυλλιακά. Τα παιδιά γεμίζουν τη ζωή τους και οι συγγενείς ξανανταμώνουν στο τραπέζι των Χριστουγέννων και του Πάσχα για να απολαύσουν τη θαλπωρή του σπιτιού των Λόβατ. Στην πέμπτη εγκυμοσύνη, ωστόσο, κάτι δεν πάει καλά. Το έμβρυο αρχίζει από πολύ νωρίς να στριφογυρίζει βίαια στην κοιλιά της Χάριετ. Ύστερα από ένα δύσκολο τοκετό, το νεογέννητο αναπτύσσεται ταχύτερα από τα συνηθισμένα μωρά. Επιθετικό και άστοργο, γνωρίζει γρήγορα την ενστικτώδη αντιπάθεια των αδελφών του. Η αλλόκοτη ύπαρξή του καταστρέφει την οικογενειακή ζωή τους. Με "Το πέμπτο παιδί" η Ντόρις Λέσινγκ έγραψε ένα δυσοίωνα χειροπιαστό μυθιστόρημα, μια δυνατή και ταυτόχρονα απλή σύγχρονη ιστορία τρόμου που διαβάζεται χωρίς ανάσα ως την τελευταία λέξη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αλμπέρ Καμύ:"Ο ξένος".


«Ο Ξένος» είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του Καμύ, ενδεικτικό των απόψεών του για το παράλογο. Όπως δε λέει ο Σαρτρ, το βιβλίο γράφτηκε για το παράλογο και ενάντια σ’ αυτό. Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο Μερσώ, αρνείται τη συμβατικότητα της καθημερινής ζωής και αδιαφορεί για τις συναισθηματικές και ηθικές αξίες της κοινωνίας μέσα στην οποία ζει. Κατηγορείται όχι τόσο για το έγκλημα που έχει διαπράξει όσο για το ότι είναι τόσο διαφορετικός από τους ομοίους του, «ξένος» ανάμεσά τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αλμπέρ Καμύ:"Η πανούκλα".


Κάτω απ’ τον τρόμο που προκαλεί η απροσδόκητη εισβολή μιας φοβερής επιδημίας, όπως η πανούκλα, σε μια ανυποψίαστη πόλη, ο συγγραφέας κατορθώνει να περιγράψει έντονα όλη την αντίδραση, την αγωνία και την παθητική αναμονή ή την απόγνωση εκείνων που προσβάλλονται ή θα προσβληθούν. Πρόκειται για την ανθρώπινη αδυναμία μπροστά στον παραλογισμό μιας μάστιγας που κανένας δεν μπορεί να πολεμήσει κι απ’ την οποία δεν μπορεί να αμυνθεί. Απ’ την άλλη μεριά ένα άλλο είδος ανθρώπων, όχι πια αυτοί που υποφέρουν αλλά αυτοί που μάχονται, διασώζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αλέξανδρος Δουμάς:"Ιούλιος Καίσαρ".


Γραμμένο με εξαιρετικό πάθος, αυτό το μυθιστόρημα που παρουσιάζει τη βιογραφία του Ιουλίου Καίσαρα, η οποία δεν έχει επανεκδοθεί από το 1855-1856, αποτελεί ένα έξοχο δείγμα της λογοτεχνικής φλέβας του Δουμά, ο οποίος, όποτε του δοθεί η ευκαιρία, μετατρέπει το ιστορικό γεγονός σε έπος. Παρόλο που το βιβλίο Ιούλιος Καίσαρας διαβάζεται ευχάριστα όπως ένα μυθιστόρημα, ο Δουμάς έχει σεβαστεί στο έργο του τις ιστορικές πηγές που χρησιμοποιεί. Μέσα από τις σελίδες του συνειδητοποιούμε ότι ο Αλέξανδρος Δουμάς, όντας παθιασμένος με την ιστορία, προσπαθεί να παρουσιάσει εμπεριστατωμένα την προσωπικότητα του Καίσαρα, μιας από τις εκπληκτικότερες φυσιογνωμίες της αρχαίας ιστορίας.