Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Βιρτζίνια Γούλφ:"Ορλάντο".


Κατά το διάστημα της μακραίωνης ζωής του ο Ορλάντο, στην αρχή σαν άντρας κι ύστερα σαν γυναίκα, δοκιμάζει όλες τις εμπειρίες - την αγωνία και το πάθος της καλλιτεχνικής δημιουργίας, τις χαρές και τις λύπες του έρωτα, τη λαχτάρα για δόξα, την απογοήτευση από τους ανθρώπους, την καταφυγή στη φύση και στα ζώα, τη μοναξιά και την περισυλλογή, εξωτικές περιπέτειες, την εύνοια των ισχυρών, πλούτη και μεγαλεία, την μποέμικη ζωή των τσιγγάνων... - όλες τις εμπειρίες εκτός από τη γέννηση και το θάνατο (ή μήπως η αλλαγή φύλου μπορεί να θεωρηθεί σαν μια γέννηση ή ένας θάνατος;) Το λογοτεχνικό είδος στο οποίο ανήκει το ΟΡΛΑΝΤΟ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μυθιστορία, παραμύθι, ιστορικό μυθιστόρημα, σάτιρα, φεμινιστική μπροσούρα, φιλοσοφικός μύθος... ή ακόμα: το ερωτικό γράμμα μιας γυναίκας σε μια γυναίκα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιρτζίνια Γούλφ:"Στον φάρο".


Η Βιρτζίνια Γουλφ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1882 και μεγάλωσε σε αστικό και πολύ καλλιεργημένο περιβάλλον. Αυτοδίδακτη (όταν ήταν δεκατριών ετών ο πατέρας της της επέτρεψε να χρησιμοποιεί τη βιβλιοθήκη του χωρίς όρους), είχε την ατυχία να μη σπουδάσει αλλά και την τύχη να μείνει έτσι αμόλυντη από τον στείρο ακαδημαϊσμό των πανεπιστημίων. Το πεζό έργο της χαρακτηρίζει η τεχνική της συνειδησιακής ροής: καταγραφή των σκέψεων και αισθημάτων που «ρέουν» χωρίς καμία προφανή λογική σύνδεση, στη συνείδηση ενός προσώπου. Η Βιρτζίνια Γούλφ βρίσκεται μέσα στη μεγάλη παράδοση της δυτικής λογοτεχνίας και συναριθμείται με τον Προύστ και τον Τζόυς στην τριάδα των μεγάλων καινοτόμων πεζογράφων που άνοιξε νέους δρόμους στο ευρωπαϊκό μυθιστόρημα τις τρεις πρώτες δεκαετίες του αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπριζίτ Ωμπέρ:"Τρόμος στο λιμάνι".


Κάννες, λίγο μετά το Φεστιβάλ. . . Ένα πτώμα ξεβράζεται στην ακτή προκαλώντας αναστάτωση στην τοπική κοινωνία. Δεν θα είναι το μόνο. . . παρά τις προσπάθειες της αστυνομίας να συγκεντρώσει τα κομμάτια του αιματοβαμμένου παζλ, ο δολοφόνος, ένα πιανίστας της τζαζ με διαταραγμένη ψυχοσύνθεση, παραμένει ασύλληπτος συνεχίζοντας τα διαστροφικά του εγκλήματα. Ένα ανατριχιαστικό και πνευματώδες θρίλερ από μια μετρ του είδους, που ξέρει να κρατά άγρυπνο το ενδιαφέρον του αναγνώστη

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ:"Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας".


Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας είναι σίγουρα η πλέον ενδιαφέρουσα προσπάθεια υπέρβασης του καθαρού ντοκουμέντου... Η συζήτηση αν πρόκειται για μυθιστόρημα ή όχι είναι άσκοπη: από άποψη περιεχομένου και πλοκής υπερέχει σαφώς αυτού που κυκλοφορεί σήμερα στην αγορά ως "μυθιστόρημα" (Frankfurt Rundschau).

Τ. Χ. Λώρενς:"Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλυ"


Οίκτος, σεβασμός και πόθος αλληλοϋφαίνονται σ' αυτό το επαναστατικό μυθιστόρημα. Η ιστορία της σχέσης της Κονστάνς Τσάτερλυ και του Μέλορς, του δασοφύλακα που εργαζόταν για λογαριασμό του ανάπηρου συζύγου της, είναι το πιο αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα του Λώρενς - και ίσως η πιο ολοκληρωμένη κι εξαίσια μελέτη του για τον αμοιβαίο έρωτα. Γράφοντάς το για να απελευθερώσει γενιές ολόκληρες που, όπως ένιωθε, θεωρούσαν την ερωτική συνεύρεση απλώς μια επιλήψιμη ή μηχανική πράξη, είπε για το βιβλίο: "Πάντοτε μοχθώ για ένα πράγμα: να δώσω στην ερωτική σχέση ομορφιά και αξία, να την απαλλάξω από την ντροπή. Και μ' αυτό το μυθιστόρημα ξεπέρασα κάθε όριο. Το βρίσκω ωραία και τρυφερό και ευάλωτο όσο είναι ο γυμνός εαυτός μας". (Από την παρουσίαση της έκδοσης) [...] δεν υπάρχει βιβλίο που να υμνεί λιγότερο την ηδονή από τον Εραστή της λαίδης Τσάτερλυ. Δεν πρόκειται εδώ για το πώς θα αποφύγει κανείς την αμαρτία, αλλά για το πώς ο ερωτισμός θα ενσωματωθεί στη ζωή χωρίς να χάσει τη δύναμη που αντλούσε από την αμαρτία, πώς θα του δώσει όλα εκείνα που, μέχρι τώρα, αποδίδονταν στον έρωτα, πώς θα μετατραπεί δηλαδή η αμαρτία σε μέσο που αποκαλύπτει τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο Λώρενς δεν επιθυμεί να είναι ούτε ευτυχισμένος, ούτε μεγάλος, επιθυμεί απλώς να υπάρχει. Θεωρεί σπουδαιότερο το ότι είναι άντρας, παρά άτομο. Η προτίμηση, λοιπόν προς τη διαφορά αντικαθίσταται από την έντονη αποφασιστικότητα: το να είναι άντρας - όσο το δυνατόν περισσότερο. Δηλαδή, να μετατρέπει την ερωτική συνείδηση, επιλέγοντας τα πιο ανδροπρεπή στοιχεία, σε σύστημα αναφοράς της ζωής μας. [...] (Από τον πρόλογο του Αντρέ Μαλρό)

Έρνεστ Χέμινγουεϊ:"Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα".


Βασισμένο στις εμπειρίες του από τον Ισπανικό Εμφύλιο, το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» θεωρήθηκε από τους βιβλιοκριτικούς ως το κορυφαίο έργο του συγγραφέα και ένα από τα καλύτερα πολεμικά μυθιστορήματα όλων των εποχών. Περιγράφει τέσσερις μέρες από τη ζωή του ήρωα και πρωταγωνιστή Ρόμπερτ Τζόρνταν, ενός Αμερικανού που έχει σταλεί με την ιδιότητα του δυναμιτιστή, για να ανατινάξει μια στρατηγικής σημασίας γέφυρα. Τέσσερις μονάχα μέρες, στα τέλη της άνοιξης του 1937 στην Ισπανία, και συγκεκριμένα στα δάση γύρω από τη Σεγκόβια. Στη διάρκεια αυτών των κρίσιμων ημερών, ο Τζόρνταν βιώνει συγκλονιστικά τον έρωτα στο πρόσωπο της πανέμορφης και βασανισμένης Μαρίας, το φόβο και την αγωνία σε μια σπαρασσόμενη από τον Εμφύλιο χώρα, την αφοσίωση και τη φιλία, αλλά και τη δεισιδαιμονία στα πρόσωπα των Ισπανών ανταρτών. Παντού γύρω του ελλοχεύει ο θάνατος, που δίνει σε όλα τα συναισθήματα μια ολότελα διαφορετική διάσταση και ένταση.

Έρνεστ Χέμινγουεϊ:"Αποχαιρετισμός στα όπλα".


Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ένας νεαρός Αμερικανός κατατάσσεται ως εθελοντής στον Ιταλικό Στρατό και τον στέλνουν στην πρώτη γραμμή. Εκεί γνωρίζει και ερωτεύεται την Εγγλέζα νοσοκόμα Κατερίνα Μπάρκλεϋ. Το ειδύλλιό τους συνεχίζεται και κορυφώνεται σ’ ένα νοσοκομείο στο Μιλάνο, όπου έχει μεταφερθεί εκείνος μετά τον τραυματισμό του στο γόνατο από θραύσμα οβίδας. Στο μεταξύ, η άμεση επαφή του με τη φρίκη του πολέμου του έχει διαλύσει μια σειρά από αυταπάτες και, όταν παρασυρμένος από το στρόβιλο της γενικής υποχώρησης των Ιταλικών στρατευμάτων κινδυνεύει να τουφεκιστεί εντελώς άδικα από την Ιταλική Στρατιωτική Αστυνομία, αποφασίζει να λιποτακτήσει. Πράγματι, κατορθώνει να φύγει κρυφά για την Ελβετία παίρνοντας μαζί του και την Κατερίνα και για λίγους μήνες οι δυο εραστές θα ζήσουν τη γαλήνια ευτυχία της αγάπης τους. Όμως η καταστροφή ενεδρεύει... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στέφαν Τσβάιχ:" Η καταστροφή μιας καρδιάς".


Ο γεροντάκος αφουγκραζόταν ακόμα: δεν άκουγε απ τη μεριά της λίμνης ν αντηχούν κάθε τόσο, που έφταναν ώς το δωμάτιό του, οι μουσικές νότες, που τυλίγονταν ολοένα και πιο πολύ στο λυκόφως. Γύρω του έπεφτε η νύχτα, οι ίσκιοι χάνονταν κι αυτοί σιγά-σιγά. Κι οι τελευταίες λάμψεις τ ουρανού, που πρόβαλλαν μέσα από το παράθυρο, έσβηναν κι αυτές μέσα στο σκοτάδι. Ο γεροντάκος δεν έβλεπε τίποτα απ αυτά. Όλη η προσοχή του είχε στραφεί στο μαύρο πράγμα που ήταν μέσα του. Έβαζε αυτί μονάχα μέσα στο κενό του κορμιού του σα νάταν κλεισμένος στο φέρετρό του.

Τζον Στάινμπεκ:"Τα Σταφύλια της οργής".


Ελάχιστα μυθιστορήματα έφτασαν ποτέ να συμβολίσουν μια ολόκληρη εποχή. Και το πιο εντυπωσιακό από αυτά είναι το πιο πολυσυζητημένο αμερικανικό βιβλίο του 20ού αιώνα. Από το 1939 που πρωτοεκδόθηκε, έχει κυκλοφορήσει σε εκατοντάδες εκατομμύρια αντίτυπα και έχει μεταφραστεί και ξαναμεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες. Η εποχή είναι η δεκαετία του '30, το μεγάλο κραχ, η αρχετυπική οικονομική κρίση που εντυπώθηκε με τρόμο στο συλλογικό φαντασιακό. Και ο λογοτέχνης που την περιέγραψε και την εξήγησε τόσο δυνατά και τόσο καθαρά, ώστε το έργο του θα μείνει για πάντα στην ιστορία, είναι ο Τζον Στάινμπεκ, με τα "Σταφύλια της οργής". Τα "Σταφύλια της οργής" είναι ένας ύμνος στον άνθρωπο και στην ανθρωπιά, στη δύναμη της οικογένειας, στη μάχη για τον επιούσιο, στις μικρές πράξεις καλοσύνης των ανθρώπων. Μέσα από την ιστορία της οικογένειας Τζόουντ, που ξεριζώνεται από τον τόπο της και μεταναστεύει, κηρύσσεται μια αλήθεια: και η αλήθεια αυτή, δοσμένη με μια λογοτεχνική αμεσότητα που καθηλώνει, είναι απόλυτη και τόσο επιτακτική σήμερα όσο κι όταν πρωτογράφτηκε. Ίσως περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο, τούτο δω αποδεικνύει πως η μεγάλη λογοτεχνία δεν είναι ανάγκη να 'ναι ένας ερμητικός γρίφος, μα μπορεί με συγκλονιστικά οικείες λέξεις και εικόνες να δονήσει την ψυχή κάθε ανθρώπου.

Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος:"Ιστορία της μείζονος Θράκης"


Στη Θράκη συναντιόνταν πάντοτε οι Βαλκανικοί πολιτισμοί. Γι' αυτό και η περιοχή εκείνη υπήρξε ανέκαθεν σημείο καθημερινής επαφής και διαχρονικής συνύπαρξης των Βαλκανικών λαών. Από τη συμβίωση αυτή προέκυψαν νέες διαδικασίες και σοβαρότατες αλληλεπιδράσεις, οι οποίες είναι εφικτό να ξεδιαλυνθούν μόνο με την άμεση προσφυγή και την εμμονή στην αναζήτηση της λεπτομέρειας και στην έρευνα των ανθρώπινων συμπεριφορών. Η διάσπαρτη παρουσία των Βαλκανίων στη μείζονα Θράκη ωρίμαζε μια δεδομένη κατάσταση, η οποία μπορεί να γνώρισε και ακραίες μορφές, πιεσμένη κάτω από πολιτικές πιέσεις και έντονες σκοπιμότητες, που υπαγορεύονταν από τη σφοδρή αντιπαλότητα των εθνοτικών ομάδων, αλλά, παράλληλα, λειτούργησε και ευεργετικά για μεγάλα χρονικά διαστήματα ζυμώνοντας μια απέραντη πολυπολιτισμικότητα και σμιλεύοντας κάτι ενιαίο και διαχρονικό. Ο ελληνισμός, στο χώρο της μείζονος Θράκης, παρά τις ασφυκτικές πιέσεις που ασκούνταν από το Κέντρο, ξεπέρασε, πολλές φορές τον εαυτό του και στάθηκε πλάι-πλάι αρμονικά με τις άλλες εθνότητες. Άλλες φορές διχάστηκε μέσα στους κόλπους του και πολώθηκε αδυνατώντας να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Σε τελευταία ανάλυση έζησε μια νομοτελειακή πορεία και χάραξε το δικό του δρόμο. Εκεί όμως που ενεργοποιήθηκε στον καλύτερο βαθμό ακολουθώντας το "μοιραίο" πρότυπο των προηγούμενων αιώνων, ήταν στον πολιτισμικό τομέα και συγκεκριμένα στα πεδία της εκπαιδευτικής αναζωογόνησης, της πυκνότατης σωματειακής δράσης και της πνευματικής αναγέννησης. Στην προβολή των πεδίων αυτών δίνεται ιδιαίτερη έμφαση και η οποιαδήποτε πτυχή σκιαγραφείται σε κάθε λεπτομέρεια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Άρης Φακίνος:"Το όνειρο του πρωτομάστορα Νικήτα".


Στα 1779, σε μια ορεινή περιοχή της δυτικής Μακεδονίας, ο μεγάλος Ηπειρώτης πρωτομάστορας Νικήτας Τσιάκας συγκεντρώνει γύρω του τους καλύτερους χτίστες της Ελλάδας και καταπιάνεται να γεφυρώσει την μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη χαράδρα που υπάρχει στα Βαλκάνια. Αν το παράτολμο εγχείρημα πετύχει, ο νέος δρόμος που θ' ανοίξει θα φέρει την τουρκοκρατούμενη Ελλάδα «πιο κοντά» στην Ευρώπη, στη Δύση, στα «φώτα» της, στις ιδέες που κρυφοετοιμάζουν τη Γαλλική Επανάσταση, μια «νέα εποχή». Όμως οι καινούργιοι δρόμοι δεν φέρνουν μόνο ό,τι κι όποιους περιμένουμε... Ύστερα από 10 χρόνια σκληρής αναμέτρησης με τη χαράδρα, τα προμηθεϊκά οράματα του πρωτομάστορα θα βρεθούν αντιμέτωπα με την πραγματικότητα, με την Ιστορία που ακολουθεί τις δικές της σκοπιμότητες, αλλά και με την ανθρώπινη ποταπότητα που εξευτελίζει και τα πιο ευγενή ιδανικά. Χρησιμοποιώντας ντοκουμέντα της εποχής, ερευνώντας αρχεία, καταγράφοντας επιτόπου παραδοσιακά αντιστορήματα, ο συγγραφέας υψώνει μπροστά μας, σελίδα-σελίδα, ένα εντυπωσιακό λογοτεχνικό οικοδόμημα, ένα έργο με διαχρονική αξία που έρχεται να συμπληρώσει επάξια την τριλογία της ιστορικής μνήμης που ξεκίνησε με «Το κάστρο της μνήμης» και την «Κλεμμένη Ζωή», δύο βιβλία που σημείωσαν εκδοτική επιτυχία. «Το όνειρο του πρωτομάστορα Νικήτα», όπως και τα άλλα μυθιστορήματα του Άρη Φακίνου, δεν αρκείται στο να ζωντανεύει το παρελθόν, αλλά θέτει καίρια ερωτήματα για τον κόσμο του σήμερα, για το αύριο και για το πάντα.

Άρης Φακίνος:"Κλεμμένη ζωή".


Γιατί καταστρέψαμε πριν λίγα χρόνια, και μάλιστα με πανηγυρισμούς, εκατομμύρια «ειδικών φακέλων» της Ασφάλειας; Γιατί κουκουλώσαμε τα όσα φοβερά έγιναν σ' αυτό τον τόπο τα τελευταία εξήντα χρόνια; Για να «εξωραΐσουμε» το παρελθόν μας; Για να ξαναγράψουμε «επί το συναινετικότερον» και «ευρωπαϊκότερον» την πρόσφατη Ιστορία μας; Ή μήπως, τώρα που ξεπουλήσαμε τόσα και τόσα, βγάζουμε στο σφυρί και τη μνήμη μας; Σ΄αυτά τα καίρια ερωτήματα απαντούν –ο καθένας με τον τρόπο του– οι βασικοί ήρωες αυτού του μυθιστορήματος: Ο Ανέστης και η Διονυσία, που δεν είναι φανταστικά πρόσωπα και που μας άφησαν χρόνους εδώ και λίγα χρόνια. Πριν φύγουν από τη ζωή, έσωσαν το δικό τους φάκελο από την καταστροφή και τον διάβασαν, συνέκριναν τις αναμνήσεις τους με την καταγραφή των γεγονότων από την Ασφάλεια, είδαν τη ζωή και τα βάσανά τους από μια διαφορετική οπτική γωνία, αποτίμησαν τις ιδέες και τους αγώνες τους με σύγχρονα κριτήρια. Ο Στέλιος, ο διπλωματικός υπάλληλος που πλήρωσε ακριβά τα όσα έμαθε μελετώντας την εξουσία, τους ανθρώπους και την Ιστορία. Ο Θανάσης, ο ελασίτης δικηγόρος που εκτελέστηκε επειδή η μνήμη του ήταν επικίνδυνη για τη «δημόσια τάξη και ασφάλεια». Ο συνταγματάρχης Πάντζας, ο ανακριτής που ήξερε ν' απελπίζει και τους πιο «σκληρούς» αγωνιστές, βυθίζοντάς τους στο «βόρβορο που κρύβουν όλοι οι άνθρωποι μέσα τους». Όλα τα πρόσωπα της Κλεμμένης ζωής μάς κληροδοτούν μια συνταρακτική μαρτυρία για το πιο κοντινό παρελθόν μας, στοιχεία για να κατανοήσουμε το παρόν μας και για να υποψιαστούμε το μέλλον μας. Α.Φ. Μετά το Κάστρο της μνήμης, που σημείωσε μεγάλη επιτυχία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, η Κλεμμένη ζωή είναι το δεύτερο μυθιστόρημα που ο Άρης Φακίνος αφιερώνει στην «απειλούμενη ιστορική μνήμη του ελληνικού λαού». Συνταιριάζοντας όπως πάντα αριστοτεχνικά την προφορική παράδοση, το ντοκουμέντο και τη λογοτεχνική επεξεργασία του υλικού της συλλογικής μνήμης, ο συγγραφέας προσθέτει στη σύγχρονη πεζογραφία μας ένα σημαντικό έργο.

Άρης Φακίνος:"Το κάστρο της μνήμης".


Άνοιξη του 1792. Το πανίσχυρο οθωμανικό στράτευμα που πολιορκεί το ανυπόταχτο επί αιώνες Παλιόκαστρο δεν έχει για στόχο του την απλή υποταγή αυτής της μικρής ηπειρωτικής πολιτείας. Η Υψηλή Πύλη έχει δώσει άλλου είδους διαταγές: το Παλιόκαστρο πρέπει να γκρεμιστεί συθέμελο, όλοι οι κάτοικοι να εξοντωθούν να ανασκαφτεί και να ισοπεδωθεί το κοιμητήρι του, να εξαλειφθεί και το παραμικρό ίχνος που θα μπορούσε κάποτε ν' αποκαλύψει στους μεταγενέστερους Έλληνες την αλλοτινή ύπαρξη αυτής της πόλης και την ιστορία της. Μα τι λογής κίνδυνο αποτελεί το μικρό και άσημο Παλιόκαστρο για την τεράστια οθωμανική αυτοκρατορία; Γιατί οι Τούρκοι παίρνουν την απόφαση να το εξαφανίσουν τόσο από τη Γη, όσο κι από την Ιστορία; Γιατί θέλουν να σβήσουν ακόμα και τη θύμησή του από τη μνήμη των Ελλήνων; Σήμερα, δύο αιώνες αργότερα, ο συγγραφέας-αφηγητής ξεκινάει μια συναρπαστική έρευνα, συμβουλεύεται αρχεία, μελετάει παλιά έγγραφα και πολύτιμα χειρόγραφα στη βιβλιοθήκη ενός μοναστηριού της περιοχής. Ανασταίνει το παρελθόν της αφανισμένης πόλης, δίνει σύγχρονες προεκτάσεις στη συγκλονιστική ιστορία του «Κάστρου της μνήμης» και τη συνδέει αριστουργηματικά με τις πιο σημαδιακές περιόδους της ιστορίας μας, καθώς και με τα καίρια ερωτήματα που απασχολούν τη σημερινή Ελλάδα. Συνταιριάζοντας πρωτότυπα κι αριστοτεχνικά το ιστορικό γεγονός, το ντοκουμέντο και τη μαρτυρία με την προφορική παράδοση, το παραμύθι και τη λαϊκή εποποιία, «Το κάστρο της μνήμης» -το πιο πολυδιάστατο μυθιστόρημα του Άρη Φακίνου- ανοίγει νέους δρόμους στη λογοτεχνία μας, δίνοντας παράλληλα εντυπωσιακή παγκοσμιότητα στους ποικιλόμορφους αγώνες των Ελλήνων για τη διαφύλαξη της συλλογικής τους μνήμης, της ταυτότητας και της γλώσσας τους.

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

Στιγκ Λάρσον:"Το Κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας".


Η Λίσμπετ Σαλάντερ καταστρώνει την εκδίκησή της απέναντι στον άνθρωπο που προσπάθησε να τη σκοτώσει και στις κυβερνητικές οργανώσεις που παραλίγο να καταστρέψουν τη ζωή της. Αλλά η αποστολή της δεν είναι εύκολη. Γιατί μετά τη σφαίρα που δέχτηκε στο κεφάλι, νοσηλεύεται στην Εντατική υπό στενή επιτήρηση, και όταν βγει θα οδηγηθεί στο δικαστήριο κατηγορούμενη για τρεις φόνους και μία απόπειρα δολοφονίας. Με τη βοήθεια του δημοσιογράφου Μίκαελ Μπλούμκβιστ και των συνεργατών του στο περιοδικό Μιλένιουμ, η Λίσμπετ θα πρέπει να αποδείξει την αθωότητά της αλλά και να καταγγείλει τους διεφθαρμένους πολιτικούς που έχουν αφήσει τους αδύναμους να γίνουν θύματα βίας και κατάχρησης. Θύμα και η ίδια, η Λίσμπετ είναι έτοιμη να αντεπιτεθεί και να αγωνιστεί με νύχια και με δόντια. Ένα μνημειώδες πολιτικοοικονομικό αλλά και ερωτικό θρίλερ που προκάλεσε αίσθηση σε όλη την Ευρώπη! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Το Κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας είναι το απόλυτο σίκουελ. Βασικά θέματα και πρωταγωνιστικά πρόσωπα από τα δύο προηγούμενα βιβλία- Το κορίτσι με το τατουάζ και Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά - διαγράφουν τις συναρπαστικές τροχιές μιας σύνθετης και πολυπρόσωπης περιπέτειας κλείνοντας τα αφηγηματικά ζητούμενα με κάθαρση και δικαιοσύνη, και αφήνοντας ανοικτά μονάχα τα δυσεπίλυτα ανθρώπινα. Αξιοσημείωτο; Οι 800 σελίδες με τις παράλληλες ιστορίες διαβάζονται με αυξανόμενο ενδιαφέρον. Ο καλός τεχνίτης στις μεγάλες κατασκευές φαίνεται. (Εριφύλη Μαρωνίτη, Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο, 30/4/2010) Στο βιβλίο αυτό, σε πείσμα του μεγάλου του όγκου που αυξάνει τον κίνδυνο να χαλαρώσουν οι δεσμοί της πλοκής, η απίθανη Λίσμπετ Σαλάντερ, ένα κορίτσι μόλις 27 χρόνων, με μια σταλιά μπόι που δεν ξεπερνά το ένα και πενήντα, θα δημιουργήσει έναν στρόβιλο ενδιαφέροντος που θα απογειώσει την ανάγνωση. Ο συγγραφέας δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει παλιά γνωστά υλικά, θα έλεγα και πολυφορεμένα, με δάνεια από την κατασκοπεία, τον Ψυχρό Πόλεμο, τον απόλυτο κυνισμό, αλλά και τον σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών, χαρίζοντάς τους ωστόσο μια σπάνια ζωντάνια και μια πρωτοτυπία. (Ξενοφών Μπρουντζάκης, Το Ποντίκι, 20/5/2010)

Στιγκ Λάρσον:"Το κορίτσι που έπαιζε με την φωτιά".


Η Λίσμπετ Σαλάντερ, ιδιοφυία στους υπολογιστές, δε διστάζει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να πετύχει το στόχο της. Δεν ξεχνά και δε συγχωρεί, και όταν συναντά διαφθορά και κακοποίηση, ιδίως απέναντι σε γυναίκες, είναι ανελέητη. Κηρύσσοντας πόλεμο σ' αυτούς που κινούν τα νήματα της βιομηχανίας του εμπορίου σαρκός χρησιμοποιεί τις ικανότητές της ως χάκερ για να βοηθήσει στην έρευνα που έχει ξεκινήσει ο Μίκαελ Μπλούμκβιστ, εκδότης του περιοδικού Μιλένιουμ. Εμπλέκεται, όμως, άθελά της σε μια διπλή δολοφονία, ενώ η αστυνομία την κυνηγά και για έναν τρίτο φόνο. Όλα τα στοιχεία την ενοχοποιούν και τα δακτυλικά της αποτυπώματα έχουν βρεθεί στο όπλο του εγκλήματος. Καθώς όλες οι δυνάμεις στη Σουηδία αλλά και αποφασισμένοι εγκληματίες είναι στα ίχνη της, η Λίσμπετ δεν έχει άλλη επιλογή: πρέπει να ανακαλύψει και να ξεσκεπάσει την αλήθεια προτού είναι αργά για την ίδια της τη ζωή. Το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας Millenium που έχει σαρώσει τα βραβεία και έχει ενθουσιάσει κριτικούς και αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Το αφηγηματικό μοντάζ του Λάρσον ακολουθεί κινηματογραφικές τεχνικές. Στο δεύτερο μέρος της τριλογίας, βασική ηρωίδα είναι η Λίσμπετ Σαλάντερ. Αρκετοί θεώρησαν ότι η Λίσμπετ αποτελούσε το αδύνατο σημείο του πρώτου βιβλίου. Είχα διατυπώσει τη διαφωνία μου σε προηγούμενο κριτικό σημείωμα. Και πιστεύω πως Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά αποδεικνύει, πως αυτή η φοβερή και τρομερή ενήλικη Πίπη Φακιδομύτη, η δυσλειτουργική "αυτιστική" με τον ιδιόκτητο κώδικα αξιών και τις απίστευτες ικανότητες, αφήνει την επίγευση ενός μασίφ μυθιστορηματικού ήρωα. Η Σαλάντερ είναι τοξικομανής της πληροφορίας. Το Διαδίκτυο είναι το όπλο της. Η ιδιότυπη ηθική της περιλαμβάνει μια ρήση που επανέρχεται στο βιβλίο και δίνει τον τόνο: "Δεν υπάρχουν αθώοι. Υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί ευθύνης". Η πλοκή στηρίζεται στις απανωτές αποκαλύψεις, στις εκπλήξεις αλλά και στην ιδιότυπη ψυχογραφία της βασικής ηρωίδας. (Σοφία Νικολαΐδου, Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο, 31/10/2009)

Στιγκ Λάρσον:"Το κορίτσι με το τατουάζ".


H Χάριετ Βάνιερ εξαφανίστηκε πριν από τριάντα έξι χρόνια κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιρινού φεστιβάλ στο σουηδικό θέρετρο Χέντεμπι. Παρά τις έρευνες της αστυνομίας, δε βρέθηκε ποτέ κανένα ίχνος της δεκαεξάχρονης κοπέλας. Το έσκασε; Έπεσε θύμα απαγωγής; Ή θύμα δολοφονίας; Κανείς δε γνωρίζει - η υπόθεση έκλεισε, όλοι ξέχασαν τις λεπτομέρειες. Όλοι, εκτός από το θείο της Χάριετ, τον Χένρικ Βάνιερ, έναν ηλικιωμένο βιομήχανο, που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να λύσει το μυστήριο προτού πεθάνει. Στους τοίχους του γραφείου του υπάρχουν σαράντα τρία κορνιζαρισμένα λουλούδια. Τα επτά πρώτα ήταν δώρα από την ανιψιά του. Τα υπόλοιπα έφταναν ανώνυμα κάθε χρόνο στα γενέθλιά του. Έτσι αρχίζει το MILLENNIUM, μια περιπέτεια εγκλήματος και τιμωρίας, σεξουαλικής διαστροφής και οικονομικής απάτης, αλλά και μια τρυφερή ερωτική ιστορία ανάμεσα σε έναν κατατρεγμένο δημοσιογράφο και ένα ανορεκτικό κορίτσι με τατουάζ, άσο στους υπολογιστές. Ένα μνημειώδες πολιτικοοικονομικό αλλά και ερωτικό θρίλερ που προκάλεσε αίσθηση σε όλη την Ευρώπη! (Από την παρουσίαση της έκδοσης) Ο Λάρσον στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας του προλαβαίνει να μιλήσει για όλα: την πολιτική, την οικονομία, τον φασισμό, τον μισογυνισμό, τη βία, την ψυχική ασθένεια. [...] Η αστυνομική υπόθεση που υφαίνει τον καμβά της αφήγησης είναι ένα τυπικό "μυστήριο του κλειδωμένου δωματίου", μόνο που το δωμάτιο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ένα ολόκληρο νησί. Με την αφορμή της αστυνομικής πλοκής, ξεδιπλώνεται μια πλατιά αφήγηση με πολλά παράλληλα νήματα και δεκάδες ήρωες. (Σοφία Νικολαΐδου, Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο, 11/7/2009) Εξαιρετικά τα σχεδόν δοκιμιακά κομμάτια για τον σαδομαζοχισμό και οι ήρωες τόσο απτοί που είναι να λυπάσαι για τον πρόωρο θάνατο του συγγραφέα, ο οποίος δεν πρόλαβε παρά να υπογράψει τρία βιβλία. Πολυεπίπεδο, με πολυπρισματική αφήγηση και δομή βιβλίο που, παρά το σασπένς, βυθίζεσαι τόσο στα όσα καταγγέλλει κι αναζητά που δεν θέλεις να σου τελειώσει για να μη το αφήσεις από το χέρι. (Ελένη Γκίκα, Έθνος, 14/6/2009) Ο συγγραφέας συνδυάζει αριστοτεχνικά το μυθιστόρημα μυστηρίου που θεμελιώνεται στο "ποιος έκανε το έγκλημα", με πιθανούς δράστες ανθρώπους υπεράνω υποψίας, και στο θρίλερ αμερικανικού τύπου με κατά συρροήν δολοφόνους. Αυτό που κυρίως τον προβληματίζει είναι το ζήτημα των γυναικών που πέφτουν θύματα ανδρικής βίας και ο ναζισμός που άνθησε στη Σουηδία στη διάρκεια του εικοστού αιώνα. Ο Λάρσον που ως ρεπόρτερ είχε ασχοληθεί με τον ρατσισμό και τις ακροδεξιές οργανώσεις με την τριλογία του ήθελε να μιλήσει για τη Σουηδία του 21ου αιώνα, με την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, την εγκληματική συμπεριφορά ορισμένων επιχειρηματιών, τις απάτες στο τραπεζικό σύστημα, την εκτεταμένη διαφθορά, τους απατεώνες που χρησιμοποιούν κρατικούς πόρους για να πλουτίσουν, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. (Φίλιππος Φιλίππου, Το Βήμα, 10/5/2009)

Μένης Κουμανταρέας:"Η Κυρία Κούλα".


Πώς γίνεται να γνωριστούν δύο άγνωστοι μέσα στον Ηλεκτρικό; Πώς γίνεται να ερωτευθούν; Όταν, μάλιστα, μία είναι γυναίκα ώριμη, συντηρητική, κι ο άλλος νέος, τρελούτσικος φοιτητής; Τι είναι αυτό που τους ενώνει στη διαδρομή από Θησείο ως Κηφισιά, με ενδιάμεσες στάσεις το Μοναστηράκι, όπου ανεβαίνει η Κούλα, και τον Άγιο Νικόλαο, όπου διατηρεί γκαρσονιέρα ο Μίμης; Και πώς τάχα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι συμβαίνει να χωρίσουν ξαφνικά, όπως ξαφνικά γνωρίστηκαν; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μένης Κουμανταρέας :"Σεραφείμ και Χερουβείμ".


"Σεραφείμ και Χερουβείμ", βιβλίο που σημάδεψε τη δεκαετία του '80. Ένα βιβλίο που ανασταίνει τη γειτονιά του συγγραφέα αμέσως μετά τον Πόλεμο, σε μια εποχή που, παρ' όλα τα τραύματά της, είναι ακόμα ανυποψίαστη. Τα δέκα διηγήματα, που μοιάζουν κεφάλαια από ένα μυθιστόρημα, εικονογραφούν δέκα Έλληνες ζωγράφοι.

Γιάννης Ξανθούλης:"Εποχή των καφέδων".


...Δεν γνώριζα γι' αυτή την εποχή κι ούτε είχα ακουστά πως υπήρχε. Δεν ήξερα να αναγνωρίζω τα ίχνη και τις επιπτώσεις της. Μόνο όταν την άγγιξα, τον περασμένο Ιούλιο, ένιωσα φόβο για την ανάπλαση όσων ευαισθησιών ήμουν αναγκασμένος να ανασύρω από μια σκοτεινή ανάμνηση. Ανάμνηση εφιάλτης κι αγάπη μαζί. Κάτι είχε απωθήσει απ' τη μνήμη τον παλιό μου φίλο Ερμή κι άλλα πρόσωπα κι άλλες πτυχές δικές μου, επικίνδυνες. Κι αυτό το «κάτι» ξαναγύρισε έντονα και καταλυτικά τον Ιούλιο των διακοπών. Αυτό το κάτι ήταν που με παρέσυρε στην «Εποχή των καφέδων», μέσα στη βελουδένια βραδινή υφή ενός αρχαίου πόνου. Πόνος παραμορφωμένος απ' τον διεγερτικό εξωτισμό του καφέ και τις διαδρομές που επιβάλλει αυτή η νόθα εποχή, σφήνα στις άλλες.

Πέτρος Μάρκαρης:"Περαίωση".


Τι θα κάναμε όλοι εμείς, που σηκώνουμε καθημερινά το φορτίο της κρίσης, αν κάποιος που υπογράφει σαν "εθνικός φοροεισπράκτορας" άρχιζε να σκοτώνει φοροφυγάδες, για να γεμίσει τα ταμεία του κράτους; Πώς θα αντιδρούσαμε; Αυτό είναι το δίλημμα του αστυνόμου Χαρίτου. Του μείωσαν τον μισθό, του έκοψαν τα επιδόματα, η κόρη του, Κατερίνα, ετοιμάζεται να μεταναστεύσει γιατί δε βρίσκει δουλειά. Και εκείνος καλείται να συλλάβει έναν δολοφόνο, ο οποίος προσφέρει "θεάρεστο" έργο. Πού τελειώνει ο αστυνόμος και πού αρχίζει ο άνθρωπος Χάριτος; Η Περαίωση είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της "Τριλογίας της Κρίσεως" του Πέτρου Μάρκαρη. Και είναι ένα μυθιστόρημα "κρίσεως" ανάμεσα στο καθήκον και στη συνείδηση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Στην ΠΕΡΑΙΩΣΗ ο "εθνικός φοροεισπράκτορας" δολοφονεί φοροφυγάδες και ευνοημένους του συστήματος, επίσης με αρχαία όπλα: κώνειο (σε ενέσιμη μορφή), τόξο και βέλος. Ακολούθως αφήνει τα θύματά του σε αρχαιολογικούς χώρους. Τον ρωτώ αν σήμερα κάποιος που καλείται να πληρώσει ένα έκτακτο χαράτσι πρέπει να τηρήσει τη στάση του Σωκράτη. "Είναι δύσκολο να σας απαντήσω. Οι αρχαίοι ημών δεν ήξεραν μόνο να φτιάχνουν πολιτισμό και να πολεμούν όταν χρειάζεται. Ηξεραν και να τιμωρούν όταν έπρεπε. Ο δολοφόνος παραπέμπει στην ατιμωρησία που επικρατεί στην Ελλάδα. Εδώ κανένας δεν τιμωρεί κανέναν, επειδή κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη αφενός και αφετέρου επειδή η εκάστοτε τιμωρία θα συνεπάγετο έναν τέτοιον κύκλο ενόχων που κανείς δεν τολμά να τον αγγίξει. Δείτε τις εξεταστικές επιτροπές, για παράδειγμα, στη Βουλή, που κοροϊδεύουν τον κόσμο". Επιπλέον "τα εννέα στα δέκα εγκλήματα παγκοσμίως γίνονται λόγω υπέρβασης των ορίων του ατόμου. Κανείς από εμάς δεν γεννιέται δολοφόνος. Δεν ξέρουμε όμως τι είναι ικανός ένας άνθρωπος να κάνει αν υπερβεί τα όριά του. Το επικίνδυνο αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι ότι σπρώχνεται ένας ολόκληρος λαός στην υπέρβαση των ορίων του. Και αυτό δεν ξέρουμε πού μπορεί να τον οδηγήσει. Αυτό είναι που με ανησυχεί" λέει, τονίζοντας ότι τα πράγματα παίρνουν επικίνδυνη τροπή, καθώς "δεν διαφαίνεται κάποια προοπτική εξόδου" από την κρίση: "Δεν φταίμε μόνο εμείς, φταίνε και οι Ευρωπαίοι, μη γελιόμαστε". "Δεν κάναμε ποτέ στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης το άλμα από τη θεσμική στην ποιοτική δημοκρατία" εκτιμά ο Μάρκαρης. "Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες, έχουμε όμως όλοι ένα μερίδιο της ευθύνης διότι συμμετείχαμε σε αυτή την ιστορία με την ψήφο μας. Ποιος άραγε μας υποχρέωσε τα τελευταία 35 χρόνια να ψηφίζουμε δύο οικογένειες; Το κάναμε και, ως φαίνεται, δεν κατανοήσαμε τι σημαίνει να καταργήσουμε τη μοναρχία αλλά να διατηρήσουμε την οικογενειοκρατία". (Από συνέντευξη του Π. ΜΑΡΚΑΡΗ στον ΓΡΗΓΟΡΗ ΜΠΕΚΟ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 6/11/2011)

Πέτρος Μάρκαρης:"Ληξιπρόθεσμα δάνεια".


Τα "Ληξιπρόθεσμα δάνεια" αρχίζουν με ένα χαρμόσυνο γεγονός. Ο αστυνόμος Χαρίτος παντρεύει την κόρη του. η χαρά του όμως κρατάει λίγο. Γιατί στις επόμενες μέρες εμφανίζεται ένας δολοφόνος που σκοτώνει τραπεζικούς και ανθρώπους του χρήματος. Σαν να μην έφτανε αυτό, η Αθήνα γεμίζει με αφίσες που προτρέπουν όσους χρωστάνε στις τράπεζες να μην πληρώνουν τις δόσεις των δανείων τους και των πιστωτικών τους καρτών. Επειδή ο άγνωστος δολοφόνος σκοτώνει και ξένους, σε μια εποχή που το γόητρο της χώρας βρίσκεται στο ναδίρ, ο Χαρίτος και η ελληνική αστυνομία τρέχουν και δεν φτάνουν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Πρόκειται για ένα είδος "μυθιστορηματικής ιστοριογραφίας", ένα αποτύπωμα του κοινωνικού γίγνεσθαι με αστυνομική πλοκή, η οποία αναπτύσσεται μεθοδικά. Παράλληλα, κάθε ήρωας έχει το δικό του μερίδιο στην υπόθεση, στην οποία, καθώς αυτή εκτυλίσσεται, προστίθεται και ένα ξεχωριστό, αλλά αναγκαίο κομμάτι στη σύνθεση της συνολικής εικόνας. [...] μας ξεναγεί με άμεσο και καλά δομημένο λόγο στον παράλογο, χαοτικό νεοελληνικό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς. (Χρύσα Σπυροπούλου, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 13/8/2011) [...] όπως όλα τα αστυνομικά μυθιστόρημα της νέας γενιάς, βαδίζει με συνέπεια τους δρόμους του κοινωνικού και πολιτικού μυθιστορήματος, σχολιάζει προβλήματα της κοινωνίας και έχει μια ειδική σχέση με την πόλη. Σε όλες τις σελίδες και αυτού του βιβλίου υπάρχουν γωνιές, δρόμοι, τύποι και συμπεριφορές που είναι σε πολλούς γνώριμοι. Eίναι κι αυτό μέρος της οικειότητας που δημιουργεί το βιβλίο. (Όλγα Σελλά, Η Καθημερινή, 16/10/2010)

Πέτρος Μάρκαρης:"Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία".


1η Ιανουαρίου 2014. Η Ελλάδα έχει γυρίσει στη δραχμή. Είναι μια Ελλάδα της φτώχειας, των άστεγων και της αναστολής πληρωμών. Ο αστυνόμος Χαρίτος και η οικογένειά του αναγκάζονται να κάνουν αιματηρές οικονομίες, όπως οι περισσότεροι Έλληνες. Και ενώ οι Αθηναίοι έχουν επιδοθεί σε αγώνα επιβίωσης, κάποιος αρχίζει να σκοτώνει επώνυμα πρόσωπα από τη γενιά του Πολυτεχνείου. Πάνω σε κάθε θύμα του αφήνει και ένα μήνυμα που παραπέμπει στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ποιος είναι ο δολοφόνος; Κάποια ακροδεξιά οργάνωση ή κάποιος που εκδικείται παλιές αμαρτίες; Η Αθήνα ψυχορραγεί, αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που δε θέλουν να την αφήσουν να πεθάνει. Μια ομάδα νέων οργανώνονται και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να κρατήσουν ζωντανή την πόλη στο πιο αδύνατό της σημείο. Και ο αστυνόμος Χαρίτος κυνηγάει έναν δολοφόνο φάντασμα, που διαρκώς του ξεφεύγει. Το Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία είναι το τρίτο μυθιστόρημα της "Τριλογίας της Κρίσεως" του Πέτρου Μάρκαρη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μάριος Χάκκας:"Ο μπιντές".


«Ο μπιντές» είναι η μαρτυρία μίας βαθύτατα πληγωμένης και συνάμα, αγωνιώσας συνείδησης, μπροστά στο φαινόμενο της αλλοτρίωσης και της ψυχικής και σωματικής φθοράς των ανθρώπων. Στο βιβλίο αυτό ο Μάριος Χάκκας καταγράφει, εν βρασμώ ψυχής, με ειρωνεία και σαρκασμό που τείνουν να γίνουν κλαυσίγελος, τα τραγικά τεκταινόμενα της μικροαστικής ελληνικής κοινωνίας. Με λόγο ασθματικό και συχνά παραληρηματικό, αυτοβιογραφείται και, αυτοβιογραφούμενος, αποκαλύπτει τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Και όλα αυτά με επίκεντρο τη θρυλική Καισαριανή της Κατοχής, που στις μέρες μας παραδόθηκε ανυπεράσπιστη στην ασύστολη κατανάλωση.

Αριστοτέλης Νικολαϊδης:"Η Εξαφάνιση".


Η Εξαφάνιση είναι μια σκληρή ανατομία της κοινωνικής πραγματικότητας της εποχής των Δεκεμβριανών. Η βαθύτερη επιδίωξη του συγγραφέα δεν ήταν απλώς να γράψει μια συναρπαστική μυθιστορία-οιονεί αστυνομικής υφής, με ψήγματα φιλοσοφικού προβληματισμού-αλλά να θέσει τα δάκτυλα επί των τύπων των ήλων του χρόνου και των γεγονότων. Ποιος δεν είχε «μπερδευτεί» εκείνες τις ασυνάρτητες εποχές με τον ρόλο που πραγματικά έπαιζε ή θα του ζητούσαν να παίξει; Στην Εξαφάνιση, οι καταστάσεις και οι περιστάσεις σπρώχνουν την φαντασία σε βάθη ανεξέλεγκτα. Ο Θεοφάνης υφίσταται μεταμορφώσεις που τον φέρουν άλλοτε νεκρό, άλλοτε άνθρωπο της Ασφάλειας να προδίδει συντρόφους του, και άλλοτε κυκλοφορούντα στο Καράκας με τ’ όνομα Δον ή φον Ρόχας! Το άτομο-είτε πρόκειται για τον Θανάση Τηλεκίδη είτε για τον Θεοφάνη είτε για την περιπαθή, ερωτική και άπιστη Χαρούλα-δέχεται, στον συγκεκριμένο χωροχρόνο όπου υπάρχει και κινείται, τα σκαμπανεβάσματα της ιστορικής πραγματικότητας και συνείδησης και αντιδρά συχνά τελείως απρόβλεπτα. Οι εμπειρίες του συγγραφέα αποπροσωποποιούνται έτσι ώστε να «κατασκευάζει» ένα μύθο γνήσιο και συνταρακτικό, όπου κυριαρχούν η οδύνη της περιπέτειας και τα αναπάντητα ερωτήματα του ανθρώπου.

Αριστοτέλης Νικολαϊδης:"Ο Ιερός Μαστός".


Ο κυμαινόμενος αισθησιασμός και το πάθος του Ιερού Μαστού βγαίνουν μέσ’ από την έσχατη ανθρωπολογική κατάσταση και τους κραδασμούς μιας βαθύτερης πραγματικότητας. Έτσι το πεδίο του μυθιστορήματος αναπτύσσεται συναρπαστικά και συμφωνικά σ’ ένα παρόν με υπόκωφα μηνύματα του μέλλοντος. Εδώ το αφηγηματικό δαιμόνιο του συγγραφέα των Συνυπαρχόντων και της Εξαφάνισης φθάνει σε μια κορύφωση που κρατάει τον αναγνώστη από τις πρώτες μέχρι τις τελευταίες σελίδες σ’ ένα παλλόμενο ερώτημα για το υποβόσκον «μυστικό» μιας ιστορίας που εξελίσσεται μέσ’ από τις εξαιρετικές εκείνες καταστάσεις του Είναι και της επιθυμίας. Μια αφήγηση και μια γραφή που την συνοδεύει εξ άλλου η ειρωνεία και το χιούμορ κι όταν ακόμη περνάει τις φάσεις του τραγικού ως μιας παράδοξης αναπαράστασης έρωτος και θανάτου.