Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Αλέξης Σταμάτης:"Οδός Θησέως".


Ο Στέφανος είναι ένας νεαρός προγραμματιστής σε μια μεγάλη εταιρία πληροφορικής. Ζει σε έναν απόλυτα ορθολογιστικό κόσμο, πιστεύοντας ότι για όλα στη ζωή υπάρχει μια εξήγηση. Ξαφνικά στην καθημερινότητα του μπαίνει μια γυναίκα, η Ελένη. Το σύστημα "Στέφανος" αρχίζει να αποσυντονίζεται, ο έρωτας ταράζει τη μηχανιστική αντίληψη του σύμπαντός του, ωστόσο οι αντιστάσεις στη διαφοροποίηση είναι ακόμαι ισχυρές. Κάποια στιγμή όμως γίνεται το αναπάντεχο: η Ελένη εξαφανίζεται υπό μυστηριώδεις συνθήκες. Η απουσία της αγαπημένης του θα οδηγήσει το Στέφανο σε μια σκοτεινή αναζήτηση, στην οποία θα ανακαλύψει σταδιακά ότι οι μέθοδοι που έχει μάθει ως τώρα να χρησιμοποίει δεν του είναι επαρκείς. Η λύση αυτού του περίπλοκου μυστηρίου απαιτεί όχι μόνο άλγεβρα αλλά και φωτιά, όχι μόνο πρόγραμμα αλλά και φαντασία, όχι μόνο ορθολογισμό αλλά και ευελιξία και ρίσκο, μα πιο πολύ από όλα: ν΄αφήσει την καρδιά του να χτυπάει στους ρυθμούς της πραγματικής, απρόβλεπτης ζωής. Για να φτάσει ως το τέρμα της διαδρομής και να βρει τον άνθρωπο που αγαπά, ο Στέφανος, ο προγραμματιστής, εκτός από τα εμπόδια που θα βρεί στο δρόμο του πρέπει να ξεπεράσει κι ένα μεγαλύτερο: να μάθει ποιος στ' αλήθεια είναι. Μπορεί όμως ένας άνθρωπος να συγκρουστεί με την ίδια του τη φύση;

Ευγενία Φακίνου:"Έρως, θέρος, πόλεμος".


Σύμη 1919. Η εποχή των θαυμάτων για το νησί. Ο ηλεκτρισμός, το ραδιόφωνο, ο κινηματογράφος αλλά και η σκληρή Ιταλική Κατοχή. Η Μαρία ζει μια "αρχαία" ζωή στα ορεινά του νησιού. Στα δώδεκά της φεύγει μόνη για τη Γη της Επαγγελίας, την Αίγυπτο. Αλεξάνδρεια 1938. Ο πόλεμος προ των πυλών. Ως νοσοκόμα πια, θα γνωρίσει την αγριότητα των χειρουργείων της ερήμου, τους βοβμαρδισμούς αλλά και το πάθος για ζωή της νεολαίας. Αθήνα 1945. Το Άγνωστο. Θα ξεκινήσει πάλι απ' την αρχή, μέσα στις δύσκολες συνθήκες, μ' ένα παιδί και μια αφόρητη μοναξιά. Η Μαρία δε διαμόρφωσε την Ιστορία. Δεν όρισε καμία της στιγμή. Υπήρξε μόνο μία κουκκίδα στα ιστορικά γεγονότα, όπως τόσοι άλλοι της γενιάς της. Ατομική και συλλογική μνήμη και ποτέ νοσταλγία. Η μνήμη μάς βοηθά να διαμορφώσουμε την ταυτότητά μας κι όχι να την αρνηθούμε. Να συμφιλιωθούμε με τις "σκοτεινές" στιγμές που έρχονται στην επιφάνεια. Να συγχωρέσουμε και να υπερβούμε τον πόνο που προκαλεί η ανάμνηση.

Nτόρα Γιαννακοπούλου:"Έρως μετ' εμποδίων"


Το διαζύγιο του δικηγόρου Περικλή Γιαρλού ήταν γεγονός. Η τυχαία γνωριμία του με την Εύα ήταν συγκλονιστική. Ο φλογερός έρωτας εξελίχθηκε ραγδαία. Αλλά το παρελθόν της Εύας καραδοκούσε. Ο προηγούμενος δεσμός της μ' έναν επικίνδυνο μαφιόζο οδήγησε στην απαγωγή της. Ο έρωτας του μαφιόζου γι' αυτήν δεν είχε όρια. Οι μπράβοι του τη φύλαγαν μέρα και νύχτα. Η επικοινωνία της με τον δικηγόρο αδύνατη. Και αυτός μες στην απόγνωση και στον πανικό. Ο στενός του φίλος, και ντετέκτιβ, ψάχνει τα αίτια της απαγωγής. Το χτύπημα όμως από τους μπράβους του μαφιόζου στέλνει τον Περικλή Γιαρλό στο νοσοκομείο σχεδόν ετοιμοθάνατο. Αλλά, στην ανάρρωσή του, εμφανίζεται η Εύα. Έτσι αναπάντεχα. Ερωτευμένη και πανικόβλητη. Μια συμφωνία με τον μαφιόζο τη φέρνει για λίγες μόνο στιγμές κοντά στον αγαπημένο της. Τι θα ακολουθήσει άραγε; Πώς θα ξεφύγει από τα νύχια της σπείρας; Πώς θα φανερώσει τα εγκλήματά τους; Πώς θα σπάσει τον φοβερό κλοιό γύρω της; Αχ, αυτός ο έρως μετ' εμποδίων...

Ζιλμπέρ Σινουέ:"Εγώ, ο Ιησούς".


Κι αν ο Ιησούς δεν είχε πεθάνει πάνω στο Σταυρό; Κι αν ο Νικόδημος και ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία είχαν καταφέρει να τον σώσουν και να τον κρύψουν με τη βοήθεια του Καϊάφα; Κι αν η Ταφή και η Ανάσταση δεν ήταν παρά μια καλοστημένη απάτη εκ μέρους των ιερέων του Ναού για να παρακινήσουν τον εβραϊκό λαό να εναντιωθεί στους Ρωμαίους; Ενώ οι άνθρωποι του Πιλάτου τον αναζητούν μανιωδώς, ο Ιησούς, από τα βάθη μιας φυλακής στην Ιουδαία, μιλάει για τη ζωή του, γράφει το δικό του ευαγγέλιο… Ο Ζιλμπέρ Σινουέ εκπλήσσει και πάλι με την ευφυΐα, την ευρηματικότητα, την αξιοπιστία και την αγωνία με την οποία περιβάλλει τα μυθιστορήματά του. Ξαναζωντανεύοντας μια ολόκληρη εποχή και χωρίς να προδίδει ούτε μια στιγμή την ουσία της χριστιανικής πίστης, αντιμετωπίζει με σεβασμό τόσο την ανθρώπινη και ιστορική πλευρά του σημαντικότερου γεγονότος της χριστιανοσύνης όσο το θεϊκό πρόσωπο του Χριστού.

Ζιλμπέρ Σινουέ:"Η Αιγυπτία".


Αίγυπτος, 1790. Η Υψηλή Πύλη έχει αρχίσει ήδη να παρακμάζει και οι Μαμελούκοι είναι πλέον οι αληθινοί κυρίαρχοι της χώρας. Ένας μεγάλος έρωτας γεννιέται ανάμεσα στη Σεχραζάτ, κόρη ενός πλούσιου χριστιανού Αιγυπτίου και τον Καρίμ, γιο ενός φτωχού μουσουλμάνου κηπουρού. Οι δύο νέοι ονειρεύονται να παντρευτούν όταν μεγαλώσουν, όμως ο Καρίμ, μολονότι είναι απόλυτα αφοσιωμένος στη Σεχραζάτ, είναι πάντοτε διστακτικός και λαχταράει να ταξιδέψει και να γνωρίσει τον κόσμο. Στα χρόνια που ακολουθούν, οι δυο νέοι απομακρύνονται ο ένας απ' τον άλλον. Η Σεχραζάτ παντρεύεται έναν εύπορο νεαρό που ήταν πάντα ερωτευμένος μαζί της αλλά μένει γρήγορα χήρα. Ο Καρίμ, πάλι, έχει πραγματοποιήσει το όνειρό του και υπηρετεί ως ανώτατος αξιωματούχος στο αιγυπτιακό Ναυτικό. Όμως, η ζωή, ο πόλεμος, οι καινούργιες αγάπες οδηγούν τον καθένα τους σε μονοπάτια διαφορετικά, σε δρόμους δύσκολους, γεμάτους περιπέτειες. Άραγε, τι επιφυλάσσει το μέλλον σ’ αυτούς τους τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους;

Ουμπέρτο Έκο:"Το εκκρεμές του Φουκώ"


Έτσι έγινε και είδα το Εκκρεμές. [...] Το Εκκρεμές μου έλεγε ότι μολονότι όλα κινούνταν, η υδρόγειος σφαίρα, το ηλιακό σύστημα, τα νεφελώματα, οι μαύρες τρύπες και όλα τα τέκνα της κοσμικής εκπόρευσης, από τα πρώτα θεία όντα έως την πιο ιξώδη ύλη, ένα μοναδικό σημείο παρέμενε ιδεατός πίρος, σφήνα, γάντζος, και άφηνε το σύμπαν να κινείται γύρω του. Και τώρα εγώ συμμετείχα σ' αυτή την υπέρτατη εμπειρία, εγώ που επίσης κινιόμουν μέσα στα πάντα μαζί τους, μπορούσα να δω Εκείνο, το Ακίνητο, το Φρούριο, την Εγγύηση, την ολόφωτη αχλή που δεν είναι σώμα, δεν έχει σχήμα, μορφή, βάρος, ποσότητα ή ποιότητα, και δεν βλέπει, δεν νιώθει, δεν υποκύπτει στο συναίσθημα, δεν βρίσκεται σ' έναν τόπο, ή σε χώρο και χρόνο, δεν είναι ψυχή, διάνοια, φαντασία, γνώση, αριθμός, τάξη, μέτρο, ουσία, αιωνιότητα, δεν είναι σκότος ούτε φως, δεν είναι λάθος και δεν είναι αλήθεια. Ένα βιβλίο που σε παίρνει μαζί του στο χρόνο και σου αποκαλύπτει έναν ολόκληρο κόσμο από μυστικές αδελφότητες, υπόγειες κοινωνίες, πλεκτάνες και συνωμοσίες, μέσα από τη χαρισματική γραφή του μεγάλου Ιταλού διανοούμενου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ουμπέρτο Έκο:"Το Επιμύθιο στο Όνομα του Ρόδου".


Το Όνομα του Ρόδου, ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του εικοστού αιώνα, αποτελεί εξαιρετικό δείγμα αυθεντικής λογοτεχνίας που συνδυάζει το στοχασμό πάνω στα θέματα της ελευθερίας και της ανοχής, την πληθωρική αναφορά στην Ιστορία και την απολαυστική πλοκή. Το Επιμύθιο στο Όνομα του Ρόδου είναι ένα εξίσου απολαυστικό «υστερόγραφο» του συγγραφέα στο φημισμένο βιβλίο του, όπου ο Έκο αφηγείται «γιατί και πώς έγραψε», εκθέτοντας τα θέματα που τον απασχόλησαν, τους τρόπους που ένα μεγαλόπνοο σχέδιο μεταμορφώνεται σε μυθιστόρημα, καθώς και όλη την αγωνία και το πάθος που περικλείει η περιπέτεια της γραφής για το συγγραφέα που θέλει να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του καιρού του. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Ουμπέρτο Έκο:"Το όνομα του ρόδου".


Θες να κάνεις φιλοσοφία; Γράψε ένα μυθιστόρημα. Η προτροπή ανήκει στον Αλμπέρ Καμύ και φαίνεται ότι ακριβώς αυτήν αποφάσισε να ακολουθήσει ο Ουμπέρτο Έκο όταν, πριν από τριάντα χρόνια, ήδη καθιερωμένος ως ακαδημαϊκός, στοχαστής και δοκιμιογράφος, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο χώρο της μυθοπλασίας με "Το Όνομα του Ρόδου". Έργο συγκεντρωτικό και φυγόκεντρο, καμωμένο από μια ετερόκλητη πρώτη ύλη που η εύθυμη μαεστρία του Έκο καταφέρνει να συναρμόσει δημιουργικά. "Το Όνομα του Ρόδου" εξακολουθεί να μας σαγηνεύει ύστερα από τριάντα χρόνια, ακριβώς εξαιτίας αυτής της απροσδιόριστης μορφής που του επιτρέπει να διατελεί στα όρια ανάμεσα στο μυστηριώδες και το αυτονόητο, το αποκρυμμένο και το προφανές, το περιπετειώδες και το αφηρημένο ή το ιδεολογικό. Ελλειπτικό επειδή είναι σωρευτικό ιδιαίτερων ιστορικών -και όχι μόνο- γνώσεων και πληροφοριών, γκρίζο επειδή είναι πλήρες χρωμάτων και ενός απρόσμενου διακόσμου, ανεπίκαιρο και διαχρονικό επειδή εγκαθίσταται σε χρονικές τομές και εγγράφει την αστυνομική, καταιγιστική του πλοκή μέσα στην Ιστορία, το πρώτο μυθιστόρημα του Έκο λειτουργεί, πλέον, ως σημείο αναφοράς για την παγκόσμια λογοτεχνία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ουμπέρτο Έκο:"Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα".


Και έτσι τώρα προσεύχομαι: "Ω, καλή μου βασίλισσα Λοάνα, στο όνομα του απεγνωσμένου έρωτά σου, δεν σου ζητώ να ξυπνήσεις από τον πέτρινο ύπνο τους τα χιλιόχρονα θύματά σου, αλλά μονάχα να μου ξαναφέρεις ένα πρόσωπο... Εγώ που, από την έσχατη λίμνη του αναγκαστικού ύπνου μου, είδα αυτά που είδα, σου ζητώ να με βγάλεις από δω και να μου δώσεις την υγειά μου". Μήπως όσοι γιατρεύονται από θαύμα, δεν γιατρεύονται μόνο και μόνο επειδή έδειξαν την πίστη τους στο θαύμα; Έτσι κι εγώ λαχταρώ με όλη μου την ψυχή να με γιατρέψει η βασίλισσα Λοάνα. Φορτίζω αυτή την ελπίδα με τόση ένταση ώστε, αν δεν ήμουν ήδη σε κώμα, θα μου ερχόταν αποπληξία... Η πλοκή: Ένας έμπορος βιβλίων που πάσχει από αμνησία ξαναβρίσκει τη μνήμη του καθώς σιγά σιγά εγκαταλείπεται σ' ένα δαιμονικό στρόβιλο σπαραγμάτων από αγαπημένα μυθιστορήματα, ποιήματα, κινηματογραφικές ταινίες και κόμικς. Η μαγεία: Μια απολαυστική ιστορία για τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, από το Δεύτερο Παγκόσμιο έως σήμερα, σ' ένα χειμαρρώδες μυθιστόρημα όπου η ζωή μεταμορφώνεται σε ανεξάντλητο πολύχρωμο κόμικ. Μετά το "Όνομα του ρόδου", το "Μπαουντολίνο" και το "Νησί της προηγούμενης μέρας", το εικονογραφημένο αριστούργημα, "Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα", αναδεικνύεται αναμφισβήτητα ως το μυθιστόρημα των μυθιστορημάτων του Ουμπέρτο Έκο.

Ουμπέρτο Έκο:"Φύλλο Μηδέν"


"Οι αποτυχημένοι όπως και οι αυτοδίδακτοι έχουν πάντα ευρύτερες γνώσεις από τους επιτυχημένους· αν θες να είσαι νικητής, πρέπει να ξέρεις μοναχά ένα πράγμα και να μη χάνεις χρόνο μαθαίνοντας τα πάντα, η απόλαυση της λογιοσύνης είναι αποκλειστικότητα των losers. Όσο περισσότερα ξέρει ο άνθρωπος τόσο λιγότερο καλά του έχουν πάει τα πράγματα". Ένα συνονθύλευμα δημοσιογράφων μιας καθημερινής εφημερίδας που δε νοιάζεται τόσο για την πληροφορία όσο για εκβιασμούς, λασπολογίες και φτηνές ιστορίες. Ένας παρανοϊκός συντάκτης που αναβιώνει πενήντα χρόνια Ιστορίας υπό το φως μιας σατανικής πλεκτάνης με επίκεντρο το πτώμα ενός ψευτο-Μουσολίνι σε αποσύνθεση. Στις σκιές παραμονεύει η μυστική δεξιά Επιχείρηση Gladio, η μασονική Στοά Ρ2, το πραξικόπημα του πρίγκιπα Τζούνιο Βαλέριο Μποργκέζε, η CIA, και είκοσι χρόνια σφαγής και συγκάλυψης. Μια χλιαρή ιστορία αγάπης ανάμεσα σε έναν αποτυχημένο αφανή συγγραφέα και ένα ενοχλητικό κορίτσι το οποίο, για να βοηθήσει την οικογένειά του, έχει παρατήσει το πανεπιστήμιο και ασχολείται με τα ροζ κουτσομπολιά. Ένα τέλειο εγχειρίδιο κακής δημοσιογραφίας, όπου ο αναγνώστης αρχίζει σιγά σιγά να αναρωτιέται αν πρόκειται για μυθοπλασία ή πιστή αποτύπωση της πραγματικότητας. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται το 1992 -χρονιά που προοιωνίστηκε πολλά μυστήρια και απερισκεψίες των επόμενων είκοσι ετών-ακριβώς τη στιγμή που οι δύο πρωταγωνιστές νόμιζαν ότι ο εφιάλτης είχε τελειώσει. Ένα πικρό και γκροτέσκο επεισόδιο που λαμβάνει χώρα στην Ευρώπη κατά την περίοδο μετά τη λήξη του πολέμου και φτάνει μέχρι το σήμερα - ένα επεισόδιο που θα κάνει τον αναγνώστη να αισθανθεί τόσο χαμένος όσο και οι δύο πρωταγωνιστές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ουμπέρτο Έκο:"Το νησί της προηγούμενης ημέρας".


Το καλοκαίρι του 1643, ένας νεαρός από το Πιεμόντε, ναυαγεί στις θάλασσες του Νότου και καταφεύγει σ’ ένα έρημο πλοίο. Μπροστά του βρίσκεται ένα νησί, μα του είναι απρόσιτο. Γύρω του, ένας χώρος, φαινομενικά φιλόξενος, γεμάτος θαυμαστά πράγματα μα και ανεξήγητες παγίδες. Μοναχός του, μες στην άγνωστη θάλασσα, ο Ρομπέρτο ντε λα Γκριβ βλέπει, για πρώτη φορά στη ζωή του, ουρανούς, αστέρια, νερά, πουλιά, φυτά και κοράλλια που δεν ξέρει πώς να τα κατονομάσει. Γράφει ερωτικές επιστολές, διαμέσου των οποίων μαντεύουμε σιγά σιγά την ιστορία του: μια αργή και τραυματική μύηση στον κόσμο του 17ου αιώνα, στον κόσμο της νέας επιστήμης, του λόγου του κράτους, του Τριακονταετούς Πολέμου: σ’ έναν κόσμο όπου η γη δεν είναι πια το κέντρο του Σύμπαντος. Ο Ρομπέρτο βιώνει «σε μπαρόκ» τη μοναχική ιστορία, που παίζεται ολόκληρη στο επίπεδο των αναμνήσεων (ανικανοποίητα πάθη, μονομαχίες, πολιορκίες, κατασκοπευτικές δολοπλοκίες υπό τη σκιά δύο Καρδιναλίων) και στην προσδοκία να προσεγγίσει ένα νησί που - όπως θα δούμε - δεν είναι τόσο μακρινό μόνο στο χώρο αλλά και στο χρόνο. Μέσα σ’ αυτή τη θάλασσα της Αθωότητας, τίποτα δεν είναι αθώο. Και ο Ρομπέρτο το ξέρει από την αρχή, αφού έχει φτάσει στους Αντίποδες (όπου οι άνθρωποι θα έπρεπε να περπατούν με το κεφάλι προς τα κάτω), αναζητώντας (χωρίς να το θέλει) τη λύση ενός μυστηρίου, για την οποία αγωνίζονται όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής: την ανακάλυψη του μυστικού τού Σταθερού Σημείου. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Ουμπέρτο Έκο:"Μπαουντολίνο"


Στην περιοχή του νότιου Πεδεμόντιου, όπου μερικά χρόνια αργότερα θα υψωθεί η Αλεξάνδρεια, ο μικρός Μπαουντολίνο, ένας ευφάνταστος και ψεύτης χωρικός, κατακτά τον Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα και γίνεται θετός γιος του. Ο Μπαουντολίνο επινοεί και αφηγείται παραμύθια, αλλά ως εκ θαύματος, όλα όσα φαντάζεται γεννούν Ιστορία. Έτσι, μεταξύ άλλων, φτιάχνει τη μυθική επιστολή του Ιωάννη του Πρεσβυτέρου, που επαγγελόταν στην Δύση ένα μυθικό βασίλειο της μακρινής Ανατολής, που είχε στο θρόνο ένα χριστιανό βασιλιά, πράγμα που έμελλε να φλογίσει τη φαντασία πολλών ταξιδιωτών, ακόμα και του Μάρκο Πόλο. Ο Μπαουντολίνο μεγαλώνει, η Αλεξάνδρεια γεννιέται και, χρόνια αργότερα, σπρωγμένος από την επινοητικότητα του Μπαουντολίνο, ο Φρειδερίκος ξεκινάει, με πρόφαση μια σταυροφορία, για να επιστρέψει στον Ιωάννη τον Πρεσβύτερο το πιο πολύτιμο κειμήλιο της Χριστιανοσύνης. Θα πεθάνει στη διάρκεια τους ταξιδιού κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, που μόνον ο Μπαουντολίνο μπορεί ν' αποκαλύψει, αλλ ' ο θετός του γιος θα συνεχίσει το ταξίδι προς εκείνο το μακρινό βασίλειο, ανάμεσα στα τέρατα που κατοικούσαν στα ζωολόγια του Μεσαίωνα, σε θαυμαστές περιπέτειες και σε μια τρυφερή ερωτική ιστορία με την ξεχωριστή θυγατέρα της Εύας. Ο Μπαουντολίνο αφηγείται την ιστορία του στον Νικήτα Χωνιάτη, ιστορικό του Βυζαντίου, τις μέρες που η Κωνσταντινούπολη καίγεται και οι σταυροφόροι τη λεηλατούν, ωστόσο τον περιμένουν εκπλήξεις, επειδή μιλώντας με τον Νικήτα, Ο Μπαουντολίνο αντιλαμβάνεται πράγματα που δεν είχε καταλάβει, με αποτέλεσμα να έχουμε ένα φινάλε - έκπληξη. Ιστορική περιπέτεια, ιστορικό μυθιστόρημα που περιέχει εν σπέρματι τα προβλήματα της σύγχρονης Ιταλίας, ιστορία ενός αδύνατου εγκλήματος, φανταστικό αφήγημα, θέατρο γλαφυρών γλωσσικών επινοήσεων, το βιβλίο αυτό δοξάζει τη δύναμη του μύθου και της ουτοπίας. (ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Έντγκαρ Άλλαν Πόε:"Ο Χρυσός Σκαραβαίος".


«Για να πω τη αλήθεια, δεν είχα καμία ιδιαίτερη κλίση σ' αυτή τη διασκέδαση και με μεγάλη ευχαρίστηση θ' αρνιόμουν, γιατί αισθανόμουν πολύ κουρασμένος από την ταλαιπωρία της ημέρας. Δεν βρήκα όμως τρόπο να ξεφύγω. Εξάλλου φοβόμουν να ταράξω την ψυχική γαλήνη του φίλου μου με μια άρνηση. Αν μπορούσα να στηρίζομαι στη βοήθεια του Δία, δεν θα δίσταζα να τον τραβήξω στο σπίτι με το ζόρι. Γιατί ήμουν βέβαιος πως ο νέγρος είχε κι αυτός επηρεαστεί από κάποια από τις αναρίθμητες προλήψεις του Νότου για θαμμένους θησαυρούς και η φαντασία του είχε κάνει φτερά με την ανεύρεση του σκαραβαίου, που τον θεωρούσε για αληθινό χρυσάφι. Ένα μυαλό με κλίση προς την παραφροσύνη πολύ εύκολα θα παρασυρόταν από τέτοιες φαντασιοπληξίες. Ήμουν στ' αλήθεια κατασκασμένος για όλη αυτή την υπόθεση, αλλά αναγκάστηκα να σκάβω κι εγώ, πιστεύοντας ότι μ' αυτόν τον τρόπο θα έπειθα γρηγορότερα τον φαντασιοκόπο φίλο μου με μια χειροπιαστή απόδειξη για τη σφαλερή του γνώμη. Είχαμε ανάψει όλα τα φανάρια και σκάβαμε με πείσμα που, μα την αλήθεια, θ' άξιζε για καμιά λογικότερη υπόθεση. Κι όπως η λάμψη των φαναριών έπαιζε πάνω στο ατσάλι των εργαλείων μας, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ πόσο γραφική ομάδα αποτελούσαμε και πόσο παράξενους και ύποπτους θα μας θεωρούσε το μάτι ενός τρίτου που τυχαία θα περνούσε κοντά μας».

Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ:":Ο Μεγάλος Γκάτσμπυ".


Πρόκειται για σπουδαίο έργο, ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα. Η αποδοχή του από την κριτική και το αναγνωστικό κοινό είναι σχεδόν ομόφωνη. Ο Γκάτσμπυ ενσαρκώνει το Αμερικανικό Όνειρο, το ιδεώδες της προσωπικής επιτυχίας, της κοινωνικής και επαγγελματικής ανέλιξης και του πλούτου, σε συνθήκες ελευθερίας, ασχέτως καταγωγής, μόρφωσης, θρησκείας. Σε αυτό το πλαίσιο περιλαμβάνεται και η ερωτική επιτυχία. Το Αμερικανικό Όνειρο έχει ατομιστική και υλιστική βάση, μολονότι κάποιες όψεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν ιδεαλιστικές. Ο Γκάτσμπυ εκπληρώνει το Αμερικανικό Όνειρο μέσα σε τρία μόνο χρόνια (Καλοκαίρι 1919 - Καλοκαίρι 1922): γίνεται πάμπλουτος, αγοράζει μια μεγάλη έπαυλη με "γαλάζιους κήπους", έχει μπάτλερ, υπηρέτες και μια Ρόλς-Ρόυς, διοργανώνει θρυλικά πάρτυ. Τα λεφτά τα έκανε ως λαθρέμπορος ποτών και έχει συναλλαγές με ανθρώπους του υποκόσμου, αλλά αυτό δεν αμαυρώνει καθόλου την υπόληψή του στα μάτια του αναγνώστη - αντιθέτως, προσθέτει στη γοητεία του. Ωστόσο, εκείνο που πάνω απ' όλα τον καθίστα μεγάλο -μυθικό- ήρωα και παραδειγματικό εραστή για κάθε εποχή είναι ο έμμονος, ανυποχώρητος, απόλυτος, κατακτητικός, ρομαντικός έρωτάς του για την Νταίζυ, ένας έρωτας που είναι αμήχανα και ιδεαλιστικά εφηβικός και, ταυτόχρονα, δυναμικά και ακράδαντα ανδρικός. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Γκάτσμπυ αναδεικνύεται σε ηθικά ανώτερο χαρακτήρα από την Νταίζυ που αποδεικνύεται τελικά πως δεν είναι παρά μια "όμορφη χαζούλα" με μια ψιθυριστή ναζιάρικη φωνή, μια "φωνή γεμάτη λεφτά". Ο Γκάτσμπυ δεν έχει αυταπάτες, γνωρίζει καλά ότι η Νταίζυ υπολείπεται των ονείρων του - " όχι από δικό της λάθος, αλλά εξαιτίας της κολοσσιαίας δυναμικότητας της φαντασίωσής του που υπερέβαινε και την Νταίζυ, υπερέβαινε τα πάντα. Είχε ριχτεί σε αυτήν την ψευδαίσθηση με δημιουργικό πάθος, πλουτίζοντάς τη συνεχώς, στολίζοντάς τη με κάθε λαμπερό φτερό που έβρισκε στον δρόμο του. Δεν υπάρχει φωτιά ή παγωνιά που μπορεί να αντιμετρηθεί με αυτό που φωλιάζει στην άγρια καρδιά ενός άντρα". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ:"Το πλουσιόπαιδο".


Η νουβέλα Το πλουσιόπαιδο πρωτογράφτηκε το 1924 στο Κάπρι της Ιταλίας και ολοκληρώθηκε την επόμενη χρονιά στο Παρίσι. Περιελήφθη το 1926 στη συλλογή διηγημάτων All the Sad Young Men (Όλοι οι θλιμμένοι νέοι). Συνεχίζοντας τη μελέτη των επιπτώσεων του πλούτου στη ζωή ενός ανθρώπου, με την οποία είχε καταπιαστεί στον Υπέροχο Γκάτσμπυ, ο Αμερικανός συγγραφέας καταδύεται με το Πλουσιόπαιδο στον κόσμο της αστικής αριστοκρατίας της Νέας Υόρκης του Μεσοπολέμου, των βιοτικών της συνηθειών, των πεποιθήσεων και των εμμονών της. Ανατρέποντας διαρκώς τις προσδοκίες του αναγνώστη του, ο Φιτζέραλντ πλάθει αριστοτεχνικά το λεπτό ψυχολογικό πορτραίτο ενός νεαρού άνδρα στη μετάβασή του από τη νεανική ηλικία στην ωριμότητα, αλλά και από την ανέμελη ζωή στη μοναξιά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τσαρλς Μπουκόβσκι:"Γυναίκες"


Ο άσημος συγγραφέας και αμετανόητα αλκοολικός Χένρι Τσινάσκι γεννήθηκε για να επιβιώνει. Ύστερα από χρόνια στο περιθώριο, σε αδιέξοδες δουλειές και σε άθλια διαμερίσματα, αναγνωρίζεται επιτέλους ως ποιητής. Στα πενήντα του λοιπόν γλεντά την ξαφνική του δόξα σαν ροκ σταρ, μεθώντας τριακόσιες μέρες τον χρόνο και επιτυγχάνοντας σεξουαλικές επιδόσεις που θα ζήλευε και ο Καζανόβα. Οι Γυναίκες είναι μια αχαλίνωτη καταγραφή της ζωής στο κόκκινο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) "Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι απαθανατίζει στις Γυναίκες τον μοναχικό ρομαντικό άντρα που σαστίζει συνεχώς σε μιαν εποχή αλαμπουρνέζικης ευμάρειας, αποσυντονισμού και απορρύθμισης, εκκωφαντικής αλλά ανούσιας παρουσίας και φυγής μακριά από καθετί πνευματικό, λυρικό, ποιητικό". (Από το επίμετρο του Γιώργου - Ίκαρου Μπαμπασάκη) "Η ανακάλυψη του Μπουκόβσκι από τον αναγνώστη ισοδυναμεί κάθε φορά με μια αμαρτωλή ηδονή". (New Yorker) "Το απόλυτο μυθιστόρημα του Μπουκόβσκι, γεμάτο σπαρταριστά επεισόδια". (Uncut)

Τσαρλς Μπουκόφσκι:"Ιστορίες μιας θαμμένης ζωής".


Έγραψα ένα διήγημα από τη σκοπιά ενός βιαστή που βιάζει ένα μικρό κορίτσι. Άρχισαν οι κατηγορίες. Και οι ερωτήσεις. "Σας αρέσει να βιάζετε μικρά κοριτσάκια"; "Φυσικά όχι", απαντάω. "Εγώ απλώς φωτογραφίζω τη ζωή". Πάντως έχω μπλέξει με πολλά από τα γραφτά μου. Από την άλλη πάλι, αυτά τα μπλεξίματα ανεβάζουν τις πωλήσεις των βιβλίων. Τελικά όμως, κατά βάθος, όταν γράφω, το κάνω για τον εαυτό μου. Ποτέ δεν γράφω μέρα. Είναι σαν να τρέχεις γυμνός στην αγορά. Όλοι μπορούν να σε δουν. Τη νύχτα όμως... τότε είναι που χρησιμοποιείς όλα σου τα κόλπα... σκέτη μαγεία. (Από συνέντευξη του Τσαρλς Μπουκόφσκι στον Σον Πεν) Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι γεννήθηκε στο Άντερναχ της Γερμανίας το 1920, μεγάλωσε όμως στο Λος Άντζελες όπου εγκαταστάθηκαν οι γονείς του όταν ήταν ακόμη δύο ετών. Δημοσίευσε τα πρώτα ποιήματα του στα τριάντα πέντε και από τότε έχουν εκδοθεί περισσότερα από δεκαπέντε βιβλία του με ποιήματα και πεζά. Ο Σαρτρ και ο Ζενέ τον αποκάλεσαν "μεγαλύτερο ποιητή της Αμερικής" και το περιοδικό Time "δαφνοστεφανωμένο ποιητή της αμερικανικής χαμοζωής". Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι πέθανε το 1994. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ζαν Ζενέ:"Ο Καβγατζής της Βρέστης"


Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 100 χρόνων από τη γέννηοη του Ζαν Ζενέ, ο "Καβγατζής της Βρέστης" παρουσιάζεται στα ελληνικά για πρώτη φορά στην πρώτη και πλήρη εκδοχή του, που κυκλοφόρησε ανώνυμη το 1947. Ο ναύτης Καβγατζής, ο αδελφός του ο Ρομπέρ, ο νεαρός Ζιλ Τιρκό, η Μαντάμ Λιζιάν, πατρόνα του μπορντέλου Το Πανηγύρι, ο Νονό ο πατρόνος, ο επιθεωρητής Μαριό, ο υποπλοίαρχος Σεμπλόν, όλοι οι πρωταγωνιστές του δράματος, με τα πάθη, τα μυστικά και τα εγκλήματα τους, ξεπηδούν για τον Ζενέ από την ομίχλη της Βρέστης, από τον ήλιο που χρυσίζει ανεπαίσθητα τις προσόψεις των κτηρίων της, κι από τη θάλασσα που μοιάζει σε αστασία αέναη, παρόμοια με τις ψυχικές μεταβολές του συγγραφέα.

Χαλίλ Γκιμπράν:"Ο Προφήτης".


Ο Προφήτης εκδόθηκε το 1923 και θεωρείται δικαίως το αριστούργημα του Γκιμπράν. Με επιρροές από τον χριστιανισμό, τον σουφισμό, τον ινδουισμό και τη θεοσοφία, επικεντρώνεται στη σημασία της πνευματικής αγάπης που μπορεί να συνδέσει τους ανθρώπους, ενώ είναι παράλληλα ένα από τα πιο ευπώλητα ποιητικά βιβλία όλων των εποχών. Στον Προφήτη αλλά και σε άλλα βιβλία του, που έχουν εικονογραφηθεί από τον ίδιο με μυστικιστικά σχέδια, εκφράζονται οι βαθύτερες ορμές της ανθρώπινης ψυχής και του πνεύματος, ενώ η ανθρώπινη επικοινωνία και συνύπαρξη γίνεται το κύριο αντικείμενο του ποιητικού στοχασμού. Ο ίδιος ο ποιητής πίστευε πως ο Προφήτης ήταν το σημαντικότερο έργο του. Είχε πει χαρακτηριστικά: "Πιστεύω πως, από τότε που συνέλαβα τον Προφήτη στο όρος Λίβανος, δεν μπορώ να υπάρξω χωρίς αυτόν. Φαίνεται πως έγινε ένα τμήμα του εαυτού μου... Φύλαξα το χειρόγραφο για τέσσερα χρόνια προτού το παραδώσω στον εκδότη μου, επειδή ήθελα να είμαι βέβαιος, απόλυτα βέβαιος, πως κάθε του λέξη είναι ό,τι καλύτερο έχω να προσφέρω". Το αίτημα της καθολικής αγάπης που διαπνέει τον Προφήτη του Γκιμπράν τού προσδίδει μια οραματική, όσο και απτή διάσταση. Είναι ένα έργο του οποίου το μήνυμα παραμένει και σήμερα επίκαιρο όσο και αναγκαίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Χαλίλ Γκιμπράν:"Ο Λάζαρος και η Αγαπημένη του".


Στην τελευταία και πιο σημαντική δεκαετία της ζωής του, μετά τη συγγραφή του "Προφήτη" και πριν από την ολοκλήρωση του έργου του "Ιησούς, ο Γιος του Ανθρώπου", γράφτηκε από τον Χαλίλ Γκιμπράν "Ο Λάζαρος και η Αγαπημένη του". Το μοναδικό θεατρικό έργο του ποιητή χαρακτηριστικό του ως προς τη μορφή και το θέμα, μιλάει μέσω του πεθαμένου ανθρώπου που έχει γυρίσει: "Δεν υπάρχει όνειρο εδώ και δεν υπάρχει ξύπνημα. Εσύ κι εγώ κι αυτός ο κήπος δεν είναι παρά μονάχα φαντασίωση, σκιά του πραγματικού. Το ξύπνημα είναι εκεί που ήμουνα με την αγαπημένη μου και με την πραγματικότητα". Για κάθε άνθρωπο υπάρχει ένας άλλος του εαυτός που τον περιμένει, μια πραγματικότητα που μόνο αυτός νιώθει. "Ο Λάζαρος και η Αγαπημένη του" είναι ένας ύμνος μεταφυσικού έρωτα, ένα όραμα που δικαιώνει την αναζήτηση στον καθένα μας. (ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΙΑΠΙΤΖΑΚΗΣ, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Φραντς Κάφκα:"Η Αμερική".


Ο Φραντς Κάφκα [Franz Kafka (1883 - 1924)] γεννήθηκε στην Πράγα και ήταν γιος ενός εύπορου αυτοδημιούργητου τσεχοεβραίου εμπόρου. Αφού πρώτα σπούδασε για λίγα χρόνια φιλολογία και ιατρική, στράφηκε μετά στα νομικά. Εργάστηκε ως υπάλληλος σε εταιρεία κοινωνικών ασφαλίσεων στην Πράγα. Οι αποτυχημένες ερωτικές του ιστορίες, οι κακές σχέσεις με τον αυταρχικό πατέρα του, η άμεμπτη πνευματική του τιμιότητα και η σχεδόν παθολογική ευαισθησία του υπέσκαψαν την υγεία του. Τα "χρόνια της πείνας" στο Βερολίνο μετά το 1918 του έδωσαν τη χαριστική βολή. Πέθανε εκεί κοντά στην τελευταία του συντρόφισσα, Ντόρα Ντιαμάντ. Έγραψε στα γερμανικά, μυθιστορήματα (τα ημιτελή Η δίκη, Ο Πύργος, Αμερική, που εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του από τον φίλο του, Μαξ Μπροντ, από τον οποίο είχε ζητήσει να τα κάψει) και διηγήματα (από τα οποία ξεχωρίζει Η μεταμόρφωση). Σήμερα έχουν εκδοθεί και τα Σημειωματάριά του και οι επιστολές του (Γράμμα στον πατέρα, Γράμματα στη Μίλενα κτλ.). Ο Κάφκα δεν ταξίδεψε ποτέ πιο πέρα από την κεντρική Ευρώπη. Σ' αυτό το μυθιστόρημα περιγράφει τις περιπέτειες του νεαρού Καρλ Ρόσμαν στις Η.Π.Α., όπως φαντάζεται τη μακρινή αυτή χώρα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Φραντς Κάφκα:"Η Μεταμόρφωση".


Με μια γερή δόση παραδοξολογίας θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ο Κάφκα είναι ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς ιστοριών τρόμου. Το παράδοξο έγκειται βέβαια στο ότι ενώ τα μυθιστορήματα και τα πιο σύντομα πεζά του αναδύουν μια γνήσια ατμόσφαιρα τρόμου, δεν έχουν την παραμικρή συγγένεια με το δημοφιλές αυτό λογοτεχνικό είδος. Για παράδειγμα, ενώ σε μια παραδοσιακή ιστορία τρόμου ο συγγραφέας επιμένει στη βίαιη εισβολή του υπερφυσικού στην καθημερινότητα, ο Κάφκα ακολουθεί αντίστροφη πορεία: ξεκινά από την πραγματικότητα που μας περιβάλλει, για να την αναγάγει σε έναν κόσμο ανοίκειο, πλαισιωμένο από καθημερινές μορφές που, ενώ δεν έχουν τίποτα το υπερφυσικό, τις διακρίνει κάτι το εξωπραγματικό. (Ηλίας Μαγκλίνης, Η Καθημερινή, 26/5/2002)

Φράντς Κάφκα:"Ο Πύργος".


Η ιστορία της άφιξης του Κ. στο χωριό που βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία του Πύργου, θεωρείται το αριστούργημα του Κάφκα. Η απομόνωση του Κ. και η αμηχανία του, η έντονη επιθυμία του να έχει την αποδοχή απατηλών και ανώνυμων δυνάμεων, συνοψίζουν την άποψη του Κάφκα για την αποξένωση και το άγχος που κυριαρχούν στον εικοστό αιώνα. Παρά το ότι, στο βάθος, αποτελεί μια ρεαλιστική μελέτη των σχέσεων ανάμεσα στην κοινωνία και στο άτομο, Ο Πύργος ανήκει στο χώρο του φανταστικού. Τα παράλογα γεγονότα διαδέχονται ασταμάτητα το ένα το άλλο, ο φόβος και η ανησυχία διαρκώς αυξάνονται και η δίψα του ανθρώπου για ελευθερία ξεπερνάει στο τέλος κάθε όριο. Με τον Πύργο, περισσότερο από ό,τι με οποιοδήποτε άλλο έργο του Κάφκα, γίνεται προφανές γιατί ο συγγραφέας αυτός έχει αποκτήσει τη φήμη ενός από τους μεγαλύτερους οραματιστές της λογοτεχνίας του αιώνα μας. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Φράντς Κάφκα:"Η Δίκη".


Ο Φράντς Κάφκα γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου του 1883 στην Πράγα από γονείς Εβραίους: από ένα πατέρα αυταρχικό κι από μια μάνα τρυφερή που, αντίστροφα με τον πατέρα, είχε μεγαλώσει μέσα σ' ένα περίγυρο βαθιά μορφωμένων ανθρώπων. Σπούδασε νομικά στη γενέτειρά του κι εργάστηκε δεκατέσσερα χρόνια ως νομικός σ' ένα ίδρυμα κοινωνικών ασφαλίσεων. Τις νύχτες του αφιέρωνε στο γράψιμο· αυτό ήταν το μεγάλο του πάθος. Πέθανε φυματικός στις 3 Ιουνίου 1924. Γενικά, η ζωή του υπήρξε απλή, χωρίς πολλές μετακινήσεις και μακρινά ταξίδια. Χωρίς "μεγάλες συναντήσεις". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μάργκαρερ Άτγουντ:"Η καρδιά πεθαίνει τελευταία".


Ο Σταν και η Σαρμέιν προσπαθούν να επιβιώσουν εν μέσω μιας ολοκληρωτικής οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης. Έχοντας χάσει τις δουλειές τους, αναγκάζονται να ζουν στο αυτοκίνητό τους, εκτεθειμένοι σε συμμορίες και κινδύνους. Πρέπει οπωσδήποτε κάτι να γίνει για να αλλάξει η κατάσταση και πρέπει να γίνει γρήγορα. Το Σχέδιο Ποζιτρόνιο στην πόλη της Χρονοκράτησης φαίνεται να είναι η απάντηση στις προσευχές τους. Εκεί κανείς δεν είναι άνεργος και όλοι έχουν ένα άνετο, καθαρό σπίτι για να ζήσουν τον μισό χρόνο. Τον υπόλοιπο οι κάτοικοι της Χρονοκράτησης αφήνουν τα σπίτια τους και γίνονται τρόφιμοι της Φυλακής Ποζιτρόνιο. Στην αρχή δεν τους φαίνεται και τόσο μεγάλη θυσία, ειδικά όταν το αντάλλαγμα είναι στέγη και τροφή. Όταν, όμως, η Σαρμέιν εμπλέκεται σε σχέση με τον άνδρα που μένει στο σπίτι τους το διάστημα που εκείνη και ο Σταν είναι στη φυλακή, τα πράγματα θα πάρουν ανησυχητική τροπή, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή του Σταν. Κάθε μέρα που περνά, το Ποζιτρόνιο μοιάζει περισσότερο με αυτοεκπληρούμενη προφητεία, παρά με προσευχή που εισακούστηκε. Η βραβευμένη με Booker Μάργκαρερ Άτγουντ στην καλύτερη στιγμή της! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μάργκαρετ Άτγουντ:"Το τέλος του κόσμου".


Ο πληθυσμός της Γης έχει αποδεκατιστεί από κάποια εργαστηριακά κατασκευασμένη πανδημία. Έχουν επιβιώσει μόνο μια μικρή ομάδα ανθρώπων και οι Κρεϊκάνθρωποι με τα πράσινα μάτια - καλοκάγαθα ανθρωποειδή που δημιούργησε ο Κρέικ για ν' αντικαταστήσει τους ανθρώπους. Η Τόμπι, κάποτε μέλος των Κηπουρών του Θεού και ειδική στα μανιτάρια και στις μέλισσες, είναι ερωτευμένη με τον Ζεμπ, ο οποίος έχει ενδιαφέρον παρελθόν. Μαζί με τον προφήτη των Παιδιών του Κρέικ, τον Χιονάνθρωπο-τον-Τζίμι, την Αμάντα, τον Δρυοκολάπτη, την Πονηρή Αλεπού και τους υπόλοιπους Φρικόπλαστους, ιδιοφυείς βιο-επιστήμονες, παλεύουν να επιβιώσουν και να σωθούν απ' την επίθεση των μοχθηρών Πονοσφαιριστών και των οργανόχοιρων, διαγενετικών γουρουνιών με ανθρώπινα όργανα. Με πνευματώδη διάθεση, αστείρευτη φαντασία και σκοτεινό χιούμορ, η βραβευμένη με Booker συγγραφέας Μάργκαρετ Άτγουντ μας παραδίδει το απρόβλεπτο, τρομακτικό, αλλά ταυτόχρονα ξεκαρδιστικό ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - τον συγκινητικό και δραματικό επίλογο της εμβληματικής τριλογίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μάργκαρετ Άτγουντ:"Ο τυφλός δολοφόνος".


Δύο αδελφές που συμπληρώνουν η μία την άλλη, η βαθειά, πικρή νοσταλγία της οικογένειας, οι ματαιωμένες προσδοκίες, άλλη μια οικονομική κρίση, ο θάνατος. Η Άιρις αναζητά τα προδομένα πεπρωμένα ενός ολόκληρου αιώνα μέσα σε κώδικες που μάλλον είναι ανύπαρκτοι· ή φανταστικοί. Σαν λαϊκή φυλλάδα επιστημονικής φαντασίας, Ο ΤΥΦΛΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ είναι ένα μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα, είναι η κληρονομιά και ο τρομερός οιωνός για την αφηγήτρια, μια απελπισμένη φάρσα για μυστικά και ψέματα που σφράγισαν ζωές, ελεγεία και κλαυσίγελος για μιαν ασπρόμαυρη εποχή.

Γεωργία Χιόνη:"Η πριγκιπέσα της λησμονιάς".


1453. Εκείνη είναι Γενουάτισσα αρχοντοπούλα της Θάσου τριγυρισμένη από την ευγενική της οικογένεια. Εκείνος είναι πειρατής από τη Μυτιλήνη που έχει το πλήρωμα του καραβιού του για οικογένεια. Μια στιγμή, μια ματιά είναι αρκετή. Αλλά τι τύχη μπορεί να έχει αυτός ο έρωτας στα ταραγμένα χρόνια της εξάπλωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Τα επακόλουθα της Άλωσης κλονίζουν τη ζωή των κατοίκων της Θάσου, της Ίμβρου, της Σαμοθράκης, της Μυτιλήνης. Ο χάρτης με τις ζώνες κυριαρχίας Γενοβέζων, Βενετών και Τούρκων χαράζεται ξανά και ξανά, σπάνια με ειρηνικές διαδικασίες. Ο αγώνας για την επιβίωση και την προστασία των αθώων βρίσκει σύμφωνους την Ισαβέλλα και τον Αγγελή. Όμως ποιους θαλασσινούς δρόμους πρέπει να ακολουθήσουν, ποιους καινούριους πρέπει να χαράξουν για να συναντηθούν; Πως να ξεπεράσουν τόσα εμπόδια στον διάβα τους; "...Σε λίγο οι θάλασσες θα γεμίσουν μιλιούνια από τουρκικά πλοία, θα οργώνουν το Αιγαίο και θα καταστρέφουν ό,τι βρουν μπροστά τους... Θ' αφήσει ο σουλτάνος το Αιγαίο στην κυριαρχία των Βενετών και των Γενοβέζων;" "...Διέκρινε τα γέρικα στοιχειά των κατεστραμμένων σπιτιών, τα ξωτικά και τους δαίμονες που περιπλανιόνταν αμήχανα πάνω από την ερειπωμένη πόλη και ατένιζαν λυπημένα τα πλοία ν' απομακρύνονται. Πέρα από το σκοτάδι, τον πόνο και τον φόβο για το άγνωστο που ορθωνόταν σαν σκονισμένο, γύψινο παραπέτασμα, της φάνηκε ότι είδε φως". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)